Το υπόδειγμα Μπένος{CR}

Ως δημόσιο πρόσωπο, ο Σταύρος Μπένος διαπνέεται από δημιουργικό πάθος. Θέλει ο τόπος του να γίνει καλύτερος. Ελκυστικότερος, ομορφότερος, πλουσιότερος. Το επιδίωκε πάντα, από τα χρόνια της δημαρχίας του στην Καλαμάτα. Η πόλη της Πελοποννήσου σχεδόν καταστράφηκε μετά τον μεγάλο σεισμό του Σεπτεμβρίου 1986. Αλλ’ ως δήμαρχος ο Μπένος κατάφερε με σχέδιο όχι μόνο την ανασυγκρότησή της, τη σωτηρία και την ανάδειξη των πλούσιων μνημείων της αλλά και την πρότυπη και ανθρωποκεντρική πολεοδομική ανάταξή της. Οι Καλαματιανοί τον ευγνωμονούν.

Ηπιος και επινοητικός, όταν βρέθηκε στη θέση του υφυπουργού Δημόσιας Διοίκησης υπό τον Κώστα Σημίτη, προσπάθησε να αλλάξει τη σχέση του πολίτη με τη γραφειοκρατία, να τη διευκολύνει. Απ’ αυτό το κίνητρο σχεδιάστηκαν και λειτούργησαν τα ΚΕΠ, η βασική ιδέα των οποίων βρίσκεται στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση και τις τεχνολογικές δυνατότητες που προσφέρει.

Η ανάγκη διάσωσης και ανάδειξης των ανά την Ελλάδα αρχαίων θεάτρων τον οδήγησε στη δημιουργία του Διαζώματος, ενός σωματείου που εργάζεται για «την ένταξη των μνημείων φύσης και πολιτισμού στο κέντρο της ζωής, της αειφορίας και της βιώσιμης ανάπτυξης», μια πρωτοβουλία που δεν αρκείται σε ασκήσεις προγονοπληξίας αλλά επιδιώκει να δώσει σύγχρονο νόημα στη σχέση μας με την ελληνική αρχαιότητα.

Με άλλα λόγια, ο Μπένος έχει καλό βιογραφικό – ως εκ τούτου είναι εύλογο να του ανατίθεται ένα δύσκολο έργο όπως η ανασυγκρότηση της κατεστραμμένης από τις φωτιές Εύβοιας. Προσοχή: όχι η αναδάσωση και οι αποζημιώσεις αλλά η ανασυγκρότηση μιας περιοχής για πολλούς λόγους και από πολλές πλευρές εγκαταλειμμένης. Ποιον να πάρουν, τον Σκουρλέτη;

Αλλ’ εδώ αρχίζει η μηδενιστική γκρίνια, που αρχίζει με την κυριαρχία του σχετικισμού. Πώς θα συνεργαστεί ο Μπένος με το πολύπλοκο κράτος και με τα πολλά υπουργεία που έχουν αρμοδιότητα στην περιοχή; Η Καλαμάτα ήταν μικρή σε σχέση με το εύρος της Εύβοιας. Ο Μπένος δεν είναι κυβερνητικός, άρα θα τον σαμποτάρει η ΝΔ. Και γιατί διορισμός και όχι μια διευρυμένη επιτροπή εκπροσώπων από κόμματα και φορείς; Μέχρι και ότι είναι γέρος, ειπώθηκε, από κατά τα άλλα εχθρούς κάθε ρατσισμού, πόσω μάλλον του ηλικιακού.

Παράλληλα με τη δήθεν καλοπροαίρετη γκρίνια, με τις αντιρρήσεις εκ των προτέρων που ουσιαστικά οδηγούν στην πεπατημένη «να μην κάνουμε τίποτα αφού πάντα υπάρχει η πιθανότητα της αποτυχίας», άρχισε κιόλας να εμφανίζεται στον Τύπο η λάσπη: αποκαλύψεις και «αποκαλύψεις» με στόχο να σκιάσουν ένα λαμπερό βιογραφικό.

Για να αποδειχτεί ότι ο δρόμος είναι ένας: σύγκρουση με τις δυνάμεις της αδράνειας, ό,τι μορφή κι αν παίρνουν, όποια ιδεολογία κι αν επικαλούνται. Είναι δημοκρατική υποχρέωσή μας.