Ο σεξισμός στον πάγκο

Πρόσφατα την ειδησεογραφική και κοινωνική ζωή απασχόλησε ένα tweet, με το οποίο η γνωστή, παγκοσμίου φήμης αθλήτρια, Μαρία Σάκκαρη, ετεροκαθοριζόταν ως η σύντροφος του γιου του Πρωθυπουργού, την ίδια στιγμή που η ίδια διαγράφει μια συναρπαστική αθλητική πορεία στα γήπεδα του τένις παγκοσμίως.

Η βαθύτερη αιτία που ο σεξισμός γεννάται είναι τα ριζωμένα στερεότυπα μέσα στην ελληνική – και όχι μόνο – κοινωνία. Τα στερεότυπα διατρέχουν συμπεριφορές και σκέψεις ανθρώπων οριζόντια. Τα στερεότυπα υπονομεύουν και εμποδίζουν απευθείας τον στόχο της ισότητας. Η χρήση τους για πολιτική σκοπιμότητα είναι πάντα επικίνδυνη.

Στο πλαίσιο του κομματικού ανταγωνισμού, πολλές είναι οι φορές που τα στερεότυπα αναβλύζουν με ορμή και ίσως και με σχέδιο, ενοχλώντας τη ζωή των ανθρώπων. Πολλές φορές έρχονται και παίρνουν τη θέση των πολιτικών επιχειρημάτων, σε μια προσπάθεια διατύπωσης μιας τάχα «έξυπνης ατάκας», με τη σκέψη ότι είναι αυτή η ατάκα που «θα πείσει» για το πολιτικά σωστό και το πολιτικά λάθος.

Τι γίνεται όμως στην πράξη; Ο σεξισμός αποκαλύπτει τις στερεοτυπικές σκέψεις ή/και την πρόθεση της «δολοφονίας χαρακτήρα» κάθε πολιτικού αντιπάλου και κάθε προσώπου, το οποίο εμπλέκεται με τον πολιτικό αντίπαλο.

Γεννάται ο διωγμός.

Σύνηθες, θα παρατηρούσε κανείς. Σαφώς και σύνηθες. Σαφώς όμως και λάθος. Εχουμε ανάγκη τον λόγο και τη συμπεριφορά που θα οδηγούν σε μια στάση, απαλλαγμένη από τη σκέψη ότι ένα φύλο είχε, έχει και θα έχει κυρίαρχα έναν «συγκεκριμένο ρόλο» και κάποιο άλλο φύλο έναν «έτερο συγκεκριμένο ρόλο». Εχουμε ανάγκη μια συνολική κοινωνική στάση που δεν θα τοποθετεί στη θέση του θύματος ανθρώπους λόγω φύλου.

Τα στερεότυπα πρέπει να καταρριφθούν. Τι είναι αυτό συγκεκριμένα, το οποίο δεν μπορεί να πετύχει για παράδειγμα μια γυναίκα; Και ποιος είναι ο λόγος που όταν η γυναίκα «τα καταφέρει» ή στην προσπάθειά της να «τα καταφέρει», υπογραμμίζεται μαζί και μια στερεοτυπική φράση;

Σαφέστατα ο σεξισμός δεν υπάρχει μόνο στην πολιτική και στην κομματική ζωή. Ο σεξισμός υπάρχει στο σχολείο, υπάρχει στον εργασιακό χώρο, υπάρχει έξω στην κοινωνία και γενικότερα δε συναντά τείχη και πολιτικές πεποιθήσεις.

«Εσύ είσαι Αυτός και εσύ είσαι ο Αλλος», φέρεται να λέει πολλές φορές η κοινωνία αφοριστικά και απόλυτα, απευθυνόμενη στους πολίτες.

Οι άνθρωποι δίνουν τη μάχη τους απέναντι στον σεξισμό. Ομως είναι μια μάχη που θα χάνεται, όσο θα υποτιμάται η ζωή ενός ανθρώπου για την επιδίωξη κάποιου άλλου σκοπού.

Σε αυτή τη μάχη, όσοι αγωνίζονται έχουν απέναντί τους, ανάμεσα στους άλλους, και όσους κάνουν χρήση των στερεοτύπων, διαιωνίζοντας ταυτόχρονα τη στρέβλωση, ότι μόνο οι δικές τους πολιτικές ιδέες διεκδίκησαν ή διεκδικούν την ισότητα. Αλίμονο στις ατάκες, στις υποκριτικά ενδεδυμένες με τον μανδύα της επιδίωξης της ισότητας.  Ο σεξισμός πρέπει να μείνει στον πάγκο και να απελευθερωθεί ο άνθρωπος. Η ισότητα έρχεται από όλους και για όλους. Αλλιώς δεν δίνεται ο αγώνας.

Η Βένη Μουζακιάρη είναι διδάκτωρ του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο «Η Νέα Δημοκρατία και ένας φιλελευθερισμός υπό προϋποθέσεις» (εκδ. Παπαζήση)