Στην Κούβα{CR}

Οι βίαιες διαδηλώσεις που ξέσπασαν στην Κούβα στις αρχές Ιουλίου αποτέλεσαν τις πρώτες σημαντικές κοινωνικές αναταράξεις μετά το «Μαλεκονάζο» του 1994, πριν από 27 χρόνια.

Οπως τότε, έτσι και σήμερα, η περίοδος χαρακτηρίζεται από βαθιά οικονομική κρίση. Ζούσα στην Αβάνα στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και είδα με τα μάτια μου τις συνθήκες που προκάλεσαν την εξέγερση: Αδεια ράφια στα καταστήματα τροφίμων, φαρμάκων και άλλων ειδών, συχνές διακοπές ρεύματος, «πάγωμα» της παραγωγικής διαδικασίας και των μεταφορών. Ηταν οι συνέπειες από την κατάρρευση του σοσιαλιστικού μπλοκ, στο οποίο αντιστοιχούσε το 90% των εμπορικών συναλλαγών του νησιού.

Μετά το 2019, οι συνθήκες που θυμίζουν αυτή την «ειδική περίοδο» έχουν επιστρέψει στην Κούβα, ως άμεσο αποτέλεσμα των κυρώσεων των ΗΠΑ.

Η κυβέρνηση Τραμπ υιοθέτησε 243 νέα μέτρα σε βάρος της, μπλοκάροντας την πρόσβασή της στο παγκόσμιο εμπόριο, τη χρηματοδότηση και τις επενδύσεις, σε μια στιγμή που η αναπτυξιακή στρατηγική του νησιού είχε δώσει καίριο ρόλο στο ξένο κεφάλαιο. Ο Τζο Μπάιντεν περιέγραψε την Κούβα ως «αποτυχημένο κράτος» και, μέχρι τις 30 Ιουλίου, είχε ήδη επιβάλει κυρώσεις, παρά τις προεκλογικές του υποσχέσεις.

Οι αναπόφευκτες και εκούσιες συνέπειες είναι οι ελλείψεις σε τρόφιμα, καύσιμα, βασικά αγαθά και ιατρικά εφόδια. Ετσι, ενώ η Κούβα διαθέτει εμβόλια κατά της Covid-19, δεν είναι σε θέση να αγοράσει επαρκείς σύριγγες για να τα κάνει, ούτε όμως και αναπνευστήρες για τις ΜΕΘ.

Οι επικριτές της Κούβας κατηγορούν την κυβέρνησή της για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι Κουβανοί, απορρίπτοντας ως δικαιολογία τις κυρώσεις των ΗΠΑ. Είναι σαν να κατηγορείται κάποιος ότι δεν μπορεί να κολυμπήσει καλά όταν είναι δεμένος στο έδαφος με αλυσίδες.

Στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ, στις 23 Ιουνίου, συνολικά 184 χώρες στήριξαν το ψήφισμα της Κούβας για τερματισμό των αμερικανικών κυρώσεων.

Είναι το 29ο συνεχόμενο έτος που η Κούβα κερδίζει αυτή την ψηφοφορία. Ωστόσο, ο αντιπρόσωπος των ΗΠΑ, Ρόντνεϊ Χάντερ, ισχυρίστηκε πως οι κυρώσεις αποτελούν «ένα νόμιμο τρόπο για την άσκηση εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής εθνικής ασφάλειας, καθώς και για την επίτευξη άλλων εθνικών και διεθνών στόχων». Τις περιέγραψε δε ως «ένα από τα μέσα στη γενικότερη προσπάθειά μας κατά της Κούβας».

Μετά την 11η Ιουλίου, έχω γυρίσει όλη την Αβάνα για τη δουλειά μου. Οι μοναδικές αξιοσημείωτες διαδηλώσεις που έχω δει στην πρωτεύουσα είναι υπέρ της κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένης μιας συγκέντρωσης 200.000 ατόμων στις 17 Ιουλίου.

Οι Κουβανοί με τους οποίους μιλώ απορρίπτουν τη βία και την εμπλοκή των ΗΠΑ. Είναι δε σίγουροι πως οι Κουβανοί ξέρουν να κολυμπούν, όμως πρέπει να κοπούν οι αλυσίδες του εμπάργκο των ΗΠΑ.