«Είμαι ο εαυτός μου περισσότερο από ποτέ»

Το τραγούδι που κυκλοφορήσατε πρόσφατα, το «Παραδώσου» έχει στίχους από τη δημοτική ποίηση και σύγχρονο ήχο. Πώς καταλήξατε σε αυτή την πρόταση;

Μου αρέσει κάτι παλιότερο να το φέρνω ενίοτε στα μέτρα μου και γενικά να πειραματίζομαι. Στην εφηβεία είχα ακυρώσει την παράδοση γιατί τη συνέδεα τότε με όλο αυτό το φολκλόρ – πανηγύρια κ.λπ. Τώρα τα λατρεύω. Εκείνη την εποχή ήθελα ν’ ακούω ροκ και heavy metal. Αρχισα όμως σιγά σιγά να ανακαλύπτω την παράδοση και να γοητεύομαι. Ολη αυτή η ιδέα του δίσκου, με αφορμή την παράδοση, ήρθε όταν κάναμε την παράσταση «Παραδώσου» στο θέατρο «Μικρό Γκλόρια». Τότε μαζί με τον Αγγελο Μπούρα – που σκηνοθέτησε την παράσταση -, τον Νεοκλή Νεοφυτίδη και τον Παντελή Τζιάλα φτιάξαμε μια μικρή παράσταση – μια ώρα και 20 λετπά – που δεν είχε ακραιφνώς παραδοσιακά τραγούδια εκτός από δυο τρία.

Και πώς φτάσατε να δημιουργείτε τα 10 τραγούδια του δίσκου «Παραδώσου» (Panik Records) μέσα από τα οποία μάλιστα ψηλαφείτε τον παραδοσιακό ήχο από διάφορα σημεία της Ελλάδας;

Τότε άρχισα να αναζητώ στίχους, για να γράψουμε ένα τραγούδι για την παράσταση η οποία λεγόταν «Παραδώσου» – έκανε λογοπαίγνιο με την παράδοση. Βρήκα λοιπόν αυτούς τους υπέροχους στίχους στο βιβλίο του Νικόλαου Πολίτη: «Δεν είναι ο έρωτας άνθος μαζί του για να παίξεις μον’ είναι βάτος με αγκαθιές / και αλίμονό σου μπλέξεις». Πρόσθεσα και εγώ τους δικούς μου στίχους για να ταιριάξουν με το υπόλοιπο το τραγούδι: «1000 ζωές και μου δίνουν καμιά δεν θα αρνιόμουν / σαν δώρα θα στις χάριζα δίχως να θέλω κάτι / σ’ εσένα δίνω το φιλί, σ’ εσένα την ψυχή μου/  τα όνειρα τα παιδικά, την κάθε μια στιγμή μου». Ασφαλώς δεν φτάνω το μεγαλείο της δημοτικής ποίησης, αλλά προσπάθησα να γράψω κάτι σημερινό το οποίο ταυτοχρόνως θα ‘χει και κάτι παλιομοδίτικο. Εν συνεχεία ήρθαν μερικά ακόμη και είπαμε με τον Νεοκλή να δημιουργήσουμε έναν ολοκληρωμένο δίσκο. Αξιζε σ’ αυτή τη φιλία η οποία ξεκίνησε μαζί με την παράσταση «Γυναίκα τριαντάφυλλο» το 2009, ένας δίσκος αποκλειστικά δικός μας.

Ζούμε το τέλος της δισκογραφίας κι εσείς κινείστε κόντρα σε αυτό.

Για να είμαστε ρεαλιστές, πρέπει να πούμε ότι πράγματι η εποχή δεν ευνοεί την παραγωγή ολοκληρωμένων δίσκων. Για να είμαστε όμως και αισιόδοξοι, θέλω να πιστεύω ότι η συγκεκριμένη κατάσταση θα οδηγήσει σε κάτι ωραίο. Τώρα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη συνθήκη όπου τα ραδιόφωνα θέλουν στις play list τους, εκείνα που δεν ακολουθούν την πεπατημένη! Να μην τραβούν την προσοχή! Μια συνάδελφος μου έχει εξομολογηθεί ότι κάποιος παραγωγός της έχει πει ότι το «τραγούδι σου δεν μπορεί να παιχτεί διότι τραβάει την προσοχή». Τα τραγούδια δηλαδή σήμερα ακούγονται πια ως «μουσικά χαλιά». Οι δίσκοι όμως που μας έδωσαν και μας δίνουν ακόμη τραγούδια που λέμε στα live μας, είναι εκείνοι οι οποίοι έγραψαν ιστορία και περιείχαν την τρέλα και το πάθος των δημιουργών. Τώρα αναρωτιέμαι πώς μπορεί ένας δημιουργός να δίνει σκόρπια τα τραγούδια του και να κατορθώσει να αφήσει το στίγμα του και την ταυτότητά του. Πώς ο στιχουργός θα αφηγηθεί τις ιστορίες που θέλει;

Σε ποιους απευθύνεται λοιπόν η νέα σας δουλειά;

Σε ακροατές και όχι σε ανθρώπους που θα ανοίξουν τυχαία το ραδιόφωνο και θέλουν ν’ ακούσουν κάτι ως χαλί, την ώρα που κάνουν οτιδήποτε. Δεν ξέρω αν θα έχω ξανά αυτή την ευκαιρία, τον χρόνο και το χρήμα να κάνω μια ολοκληρωμένη δουλειά. Ο συγκεκριμένος δίσκος χρειάστηκε τρία χρόνια για να γίνει, διότι έπρεπε να μαζεύω χρήματα και να τον προχωράω σταδιακά.

Ο κύριος Ξαρχάκος όταν άκουσε τον δίσκο σας πώς αντέδρασε;

Του άρεσε πάρα πολύ.

Αν δεν του άρεσε θα τον προχωρούσατε;

Εννοείται. Ακούω τις παρατηρήσεις του αλλά όταν κάτι το πιστεύω πολύ το κάνω. Εχω αγωνία γι’ αυτό που θα πει, όμως έχω και μία σιγουριά γι’ αυτό που κάνω με τον Νεοκλή (Νεοφυτίδη). Δεν είμαι 18 χρόνων και έχει περάσει η εποχή του Πυγμαλίωνα και του μέντορα. Δεν περνάω από την ανάκριση του Σταύρου και νομίζω ούτε ο ίδιος θα το ήθελε αυτό. Είχα δασκάλους στη ζωή μου τους άκουσα, κάποια στιγμή τους αμφισβήτησα, μετά τους σεβάστηκα και ήρθαν σε ισορροπία τα πράγματα. Ομως τώρα πια είμαι εγώ και κάνω αυτό που έχω εγώ στο ξερό μου ποντιακό και κορινθιακό κεφάλι. Ακούω με πολύ σεβασμό τις απόψεις των ανθρώπων που έχουν διανύσει χιλιόμετρα στη δισκογραφία. Κάνω κάτι όμως που είναι συγκεκριμένης αισθητικής και σίγουρα δεν θα «κλωτσούσε» δηλαδή στο αφτί του Σταύρου. Εάν «κλωτσούσε» αυτό θα σήμαινε ότι κάτι δεν έχουμε καταλάβει ο ένας για τον άλλον!

Ηρθατε στην Αθήνα για να κυνηγήσετε το όνειρό σας από το Περιγιάλι Κορινθίας. Τι εικόνες έχετε από τότε;

Ο μπαμπάς μου είναι ιερέας όποτε είχαμε μετακινήσεις ως οικογένεια. Γεννήθηκα στη Λάρισα, μέχρι τα 13 μου χρόνια μεγάλωσα στις Αρχαίες Κλεωνές Κορινθίας, από τα 13 μέχρι τα 16 στην Κόρινθο και έπειτα μέχρι τα 18 μου στο Περιγιάλι Κορινθίας απ’ όπου κατάγεται ο πατέρας μου. Πατρίδα όμως αισθάνομαι την Αθήνα και οι παιδικές μου μνήμες είναι στις Αρχαίες Κλεωνές.

Πώς είναι να μεγαλώνει κανείς ως κόρη ιερέα σε επαρχία;

Είμαι το μικρότερο από τα τρία αδέλφια μου και ως εκ τούτου μπορώ να πω ότι μεγάλωσα σε μια πιο ευνοϊκή εποχή – αρχές του ’80. Είχα τα απλά και τα απαραίτητα μόνο – σε υλικό επίπεδο – αλλά πήρα πολλή αγάπη. Κάποια Χριστούγεννα η μητέρα μου με άκουσε να προσεύχομαι στην Παναγία να μου φέρει ένα ζευγάρι μποτάκια. Οι γονείς μου – παρόλο που δεν ήταν και στην καλύτερη οικονομική κατάσταση – μου τα αγόρασαν. Αυτή είναι μια ιστορία που τη θυμάμαι και με συγκινεί. Απ’ ό,τι μου λέει η μητέρα μου, ήμουν μοναχική και ντροπαλή ως κόρη ιερέα. Δεν έκανα εύκολα φίλους. Αυτό το ανέπτυξα αφού βγήκα στη σκηνή. Είχα πολλές συστολές που δεν με βοηθούσαν σε μια δουλειά που προϋποθέτει έκθεση στο κοινό. Εκοβε από την έκφραση μου. Αυτός ήταν ο λόγος που πήγα κάποια στιγμή στη δραματική σχολή. Τον μεγαλύτερο άλμα όμως έγινε όταν έκανα τη δουλειά «μέσα μου».

Δηλαδή;

Ερχεται κάποια στιγμή που βάζεις τα πράγματα κάτω και τα αναλύεις. Αυτό ήρθε κυρίως μετά τον γάμο και όταν απέκτησα τα παιδιά μου – τον Σταύρο και τη Μαρία – Ιζόλδη. Τότε σχολιάστηκα αρκετά αλλά την ίδια στιγμή απελευθερώθηκα, όσο περίεργο κι αν φαίνεται. Τον αρνητικό σχολιασμό τον έκανα θετικό μέσα μου.

Με ποιο τρόπο;

Συνειδητοποίησα ότι, καταρχάς, πρέπει να δίνουμε σημασία εκεί που πρέπει. Σε ανθρώπους που μας γνωρίζουν. Το τι θα γράψει και θα πει ο καθένας δεν μας αφορά, διότι δεν έχουμε κάνει κάτι κακό. Επίσης είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε ότι αν κάποιος θέλει να πει κάτι κακό ακόμη και να αγιάσεις θα το πει. Πόσο μάλλον εγώ που δεν είμαι αγία. Οπότε γιατί πρέπει να σε αφορά η γνώμη του κακεντρεχούς;

Σας πήρε χρόνο για να το αντιληφθείτε;

Βεβαίως αλλά τα κατάφερα. Είπα στον εαυτό μου «θα πρέπει να είσαι ανόητη για να σε ρίξουν όλα αυτά». Οπως μου είπε πρόσφατα και η σπουδαία Αγνή Μπάλτσα, την οποία είχα τη χαρά να συναντήσω σε ένα γεύμα, «τους κερδίζει κανείς τους εχθρούς του». Δεν είναι πολύ ωραίο αυτό;

Θεωρείτε ότι άνθρωποι άρχισαν να σας αντιμετωπίζουν διαφορετικά μετά τον γάμο σας;

Οχι όλοι, κάποιοι όμως ναι. Ισως εκείνοι που πιστεύουν ότι εγώ έχω αλλάξει. Αλλά δεν με απασχολεί, γιατί εγώ έχω μείνει ίδια. Ισως μάλιστα να είμαι ο εαυτός μου περισσότερο από ποτέ, γιατί πριν ενδεχομένως να είχα και άμυνες. Τώρα δεν έχω ή για να το πω καλύτερα, τις διώχνω. Πλέον έχω πάρει απόφαση ότι όλα όσα έχουν συμβεί είναι λογικά και επόμενα. Δικό μου ήταν το πρόβλημα, το οποίο δεν ήθελα να αποδεχθώ.

Τι εννοείτε;

Εννοώ ότι όσα έγιναν, ειπώθηκαν, καλώς έγιναν, έπρεπε να τα περιμένω, είναι αποτέλεσμα των επιλογών μου για τις οποίες είμαι 100% υπεύθυνη και χάρηκα που τις έκανα. Τώρα πέρασαν και μόνο τα ωραία με ενδιαφέρουν πια στη ζωή μου. Στην παρούσα φάση άλλωστε αυτό που έχει σημασία είναι ότι αισθάνομαι δημιουργική, επιθυμώ να προσφέρω στους άλλους, να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Θέλω όταν θα φύγω απ’ αυτή τη ζωή να έχω κάνει κάτι καλό και για άλλους ανθρώπους εκτός της οικογένειάς μου. Αυτό μόνο μετράει.