Ανοιγμα – κλείσιμο

Ο ιός των νοκάουτ παιχνιδιών χτύπησε το τουρνουά και, όπως μας έμαθε κάθε νέα φάση της πανδημίας, τίποτα δεν είναι πια ίδιο. Καμωνόμαστε πως ξεχάσαμε τον ιό, αλλά η ινδική μετάλλαξη φουντώνει, νομίζαμε πως είχαμε καταλάβει τις ομάδες, αλλά θα πρέπει να τις μάθουμε από την αρχή. Εδώ τελειώνουν οι αναλογίες, γιατί το ποδόσφαιρο δεν είναι παρά ένα παιχνίδι και τα πρώτα παιχνίδια του δεύτερου γύρου δεν ήταν επίφοβα αλλά αναζωογονητικά. Ο διακόπτης των συγκινήσεων άνοιξε και μπορούμε να ελπίζουμε, αντίθετα από την πραγματική ζωή, ότι θα μείνει διαρκώς ανοιχτός.

Σε τρία παιχνίδια του Σαββατοκύριακου, οι εκπλήξεις δεν καραδοκούσαν στα αποτελέσματα (γιατί βέβαια δεν ήταν πραγματική έκπληξη ο αποκλεισμός της υπερτιμημένης Ολλανδίας) αλλά στον τρόπο που ήλθαν: πιο εύκολα κι από τη ζωηρότερη φαντασία για τη Δανία, υπερβολικά δύσκολα και με μεγάλη βοήθεια της θεάς Τύχης για την Ιταλία, μέσα από το μονοπάτι της απόλυτης συλλογικότητας για την Τσεχία. Η Δανία, που είναι καλή ομάδα, μπήκε στη δεύτερη φάση έχοντας καβαλήσει το κύμα μιας σχεδόν αδύνατης πρόκρισης και μιας σχεδόν πάνδημης συμπάθειας. Η παρουσία της βάζει λίγο όνειρο στη διοργάνωση, και στην εποχή της πανδημίας. Η Ιταλία, που δεν είναι τόσο καλή όσο νόμιζε, κέρδισε ένα παιχνίδι που στην προ VAR εποχή – αν μετρούσε το γκολ στον κανονικό αγώνα – θα το έχανε και που ο προπονητής της πήγε να το χάσει προτού το γυρίσει με τις αλλαγές και την πνοή που έδωσε στην ομάδα του. Χρειάζεται περισσότερη ταπεινότητα και λιγότερο ανακάτεμα, αλλά σκεφτείτε τι θα έχανε η οργάνωση αν προχωρούσε η απρόσωπη, ως ομάδα και ως χώρα, Αυστρία. Η Τσεχία, που είναι καλύτερη από όσο οι περισσότεροι πίστευαν, μπήκε άξια στο καλό μονοπάτι, αλλά την περιμένει η Δανία και η παγκόσμια κοινή γνώμη.

Οι δυνατοί στο γήπεδο και όχι στα χαρτιά προχωρούν, η ομαδικότητα υπερισχύει, οι παίκτες της Αταλάντα συνεχίζουν να σκοράρουν. Οι έδρες ανακατεύτηκαν, οι μάσκες έπεσαν (δεν θα τολμούσε αλλιώς να εμφανιστεί με γυμνό πρόσωπο η πρωθυπουργός της Δανίας), ο δρόμος προς την κορυφή, σαν τις οικονομίες μέσα στην πανδημία, άνοιξε, αλλά μπορεί, για όλους και κάθε στιγμή, να ξανακλείσει. Προσδεθήκαμε ήδη, αλλά η πτήση είναι μακρινή και το μόνο που ξέρουμε είναι ότι δεν ξέρουμε πού θα μας βγάλει.