Η ζωή πίσω από την πολιτική

Νοέμβριος του 1997. Ο υφυπουργός Οικονομικών, αρμόδιος για τη φορολογία, Γιώργος Δρυς γευματίζει με μικρή συντροφιά σε κάποιο από τα «καλά» εστιατόρια των Αθηνών. Το γεύμα τελειώνει και ο Δρυς ζητάει τον λογαριασμό. Ο σερβιτόρος φέρνει ένα πρόχειρο χαρτί. Ο Δρυς του λέει να φέρει τη νόμιμη απόδειξη. Ο σερβιτόρος το υπόσχεται, αλλά απόδειξη δεν έρχεται. Εμφανίζεται στο τραπέζι το αφεντικό. «Ξέρετε, εμείς αποδείξεις εδώ δεν κόβουμε», λέει. «Πολύ ωραία», του απαντάει ο Δρυς, «αλλά κι εμείς, αφού δεν μας φέρνετε απόδειξη, δεν θα πληρώσουμε». Και έφυγε μαζί με την παρέα του.

Δεκαπέντε χρόνια μετά, τον Νοέμβριο του 2012, και αφού μεσολάβησε η χρεοκοπία της χώρας το 2010, αυτή η στάση του Δρυ έγινε αγορανομική διάταξη (αρ. 4/28.11.2012), με την οποία τα καταστήματα υποχρεώθηκαν να έχουν σε εμφανές σημείο και με κεφαλαία γράμματα την παρακάτω επιγραφή: «Ο ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΕΑΝ ΔΕΝ ΛΑΒΕΙ ΤΟ ΝΟΜΙΜΟ ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΟ (ΑΠΟΔΕΙΞΗ – ΤΙΜΟΛΟΓΙΟ)».

Γεννημένος το 1944 στην Κέρκυρα, ο Γιώργος Δρυς έφερε κι αυτός το σημάδι πολλών παιδιών της γενιάς του, μια δυσχέρεια στο βάδισμα ως σκληρή ανάμνηση της πολιομυελίτιδας που πέρασε. Ομως αυτό δεν τον εμπόδισε να βαδίσει με σιγουριά και αυτοπεποίθηση στη ζωή. Οι επόμενες γενιές σώθηκαν από αυτήν την επώδυνη ασθένεια, χάρη στο εμβόλιο που η επιστήμη ανακάλυψε.

Σπουδές Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία και στη συνέχεια εργασία ως ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Πατρών.

Μια ιδιαίτερη αγάπη για τη γη, ίσως λόγω της καταγωγής του από αγροτική οικογένεια, τον οδήγησε να στραφεί προς τους Αγροτικούς Συνεταιρισμούς. Πρόεδρος της Ενωσης Γεωργικών Συνεταιρισμών Κέρκυρας (1982) και στη συνέχεια μέλος στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΠΑΣΕΓΕΣ (1993).

Στο ΠΑΣΟΚ από την πρώτη στιγμή, γραμματέας της πρώτης Τοπικής Οργάνωσης Κέρκυρας και της Νομαρχιακής Επιτροπής, κομματική δράση ως αφοσιωμένος στρατιώτης, αλλά και με τον συγκρουσιακό χαρακτήρα που τον διέκρινε σε όλη του τη ζωή.

Η παρουσία του στην κεντρική πολιτική σκηνή ξεκινάει το 1989, με την εκλογή του ως βουλευτή Κέρκυρας με το ΠΑΣΟΚ. Κομβικό σημείο της πολιτικής του διαδρομής, η πορεία προς την εκλογή νέου πρωθυπουργού από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, ενόψει της αποχώρησης του Ανδρέα Παπανδρέου τον Ιανουάριο του 1996. Υφυπουργός Οικονομικών τότε, μαζί με τους συναδέλφους του Χρήστο Πάχτα και Αλέξανδρο Μπαλτά συγκροτούν την ομάδα κρούσης των υφυπουργών για την υποστήριξη του Κώστα Σημίτη. Οι φιλικές σχέσεις που είχαν με πολλούς βουλευτές, κυρίως με όσους εξελέγησαν μετά το 1989, οδηγούν σε θεαματικά αποτελέσματα. Παρά τα όσα θρυλούνται για τον ρόλο κάποιων πρωτοκλασάτων στην εκλογή του Κ. Σημίτη, η συμβολή αυτής της τριάδας καθώς και μιας άλλης από τους φίλους τους βουλευτές Παντελή Τσερτικίδη, Ανέστη Σαατσόγλου και Λεωνίδα Τζανή συνέβαλε αποφασιστικά, προφανώς και με τις προσπάθειες αρκετών άλλων, στην εκλογή Σημίτη στην πρωθυπουργία.

Στη διαδρομή μου στην πολιτική έχω δει αρκετούς πολιτικούς που μου έδιναν την εντύπωση του αλαζόνα και του υπερόπτη. Σε κάποιους από αυτούς η εντύπωση αυτή ανταποκρινόταν απολύτως στον χαρακτήρα τους. Ομως σε κάποιους άλλους ήταν απλώς απατηλή. Πίσω από αυτή τη συμπεριφορά κρυβόταν η ανάγκη τους να προστατευτούν από διάφορες επαφές και λογής πειρασμούς που κουβαλάει μαζί της η εξουσία, κρατώντας μια απόσταση από ανθρώπους και καταστάσεις, πράγμα που τελικά αδικούσε τον πραγματικό τους χαρακτήρα.

Ο Γιώργος Δρυς ανήκε στους δεύτερους. Η συμπεριφορά του μπορούσε να χαρακτηριστεί απότομη, απόμακρη και κάποιες φορές υπεροπτική, και αυτό σκέπαζε έναν χαρακτήρα με ιδιαίτερο χιούμορ, καλοσυνάτο, αγαπητό στους φίλους του. Παθιασμένος στην υποστήριξη των απόψεών του, με μεγάλη αγάπη για την Κέρκυρα και τους ανθρώπους της, όχι ιδιαίτερα επικοινωνιακός, δημιουργούσε εξίσου παθιασμένες αντιδράσεις αγάπης από τους πολιτικούς του φίλους και ισχυρής αντιπάθειας από τους αντιπάλους του. Ακούραστος στην εργασία του, σε βαθμό που εξαντλούσε τους συνεργάτες του, προσπαθούσε να βρει τρόπους ώστε να γίνει πιο αποτελεσματικό ένα κακό φορολογικό σύστημα στην Ελλάδα. Από τους βασικούς θεμελιωτές του Τaxis, πάνω στο οποίο βασίζονται πολλές από τις σημερινές προσπάθειες του ψηφιακού μετασχηματισμού της χώρας, στάθηκε αμείλικτος κυνηγός της φοροδιαφυγής, εγχείρημα κατά βάση δονκιχωτικό, σε μια κοινωνία που της αρέσει να μισεί τις υποχρεώσεις της προς το κράτος.

Στη Φολέγανδρο και στη Σκόπελο ακόμα θυμούνται τις ολιγοήμερες διακοπές του εκεί, όταν οι μαγαζάτορες σχεδόν έκλειναν τα καταστήματά τους, αρνούμενοι τις πωλήσεις, «γιατί στο νησί βρίσκεται ο Δρυς και εμείς δεν έχουμε ταμειακές μηχανές», όπως έλεγαν. Οσοι υπηρέτησαν στο υπουργείο Οικονομικών στα χρόνια της θητείας του, τον θυμούνται να φεύγει τελευταίος αργά το βράδυ και να κλείνει τα φώτα στους διαδρόμους. Οικονομία παντού.

Ομως οι Κερκυραίοι σίγουρα θα θυμούνται την κορυφαία ίσως στιγμή της πολιτικής του σταδιοδρομίας, όταν τον Ιούνιο του 2003 πραγματοποιήθηκε στην Κέρκυρα η σύνοδος των υπουργών Γεωργίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης υπό την προεδρία του, όταν η Ελλάδα είχε την προεδρία της ΕΕ, προεδρία που απέσπασε τα συγχαρητήρια όλων των ευρωπαίων ηγετών.

Ο Γιώργος Δρυς δεν ανήκε στα «λαμπερά αστέρια» της πολιτικής. Ομως σίγουρα δεν υπήρξε «διάττων αστήρ». Δεν ήταν ο χαρωπός και ανέμελος «τζίτζικας», αλλά ένα ακούραστο πολιτικό «μυρμήγκι», με βαθιά συναίσθηση αποστολής για το καλό της χώρας, από όποιο πολιτικό μετερίζι βρέθηκε. Το ίχνος που άφησε παραμένει εκεί, ωστόσο πρέπει να ψάξεις να το δεις, γιατί πολλοί στη συνέχεια φρόντισαν να βάλουν τη δική τους πινακίδα πάνω του, χωρίς να το δικαιούνται αληθινά.

Ο Γιώργος Φλωρίδης είναι πρώην υπουργός