Βιασύνη

Κάποιοι σπεύδουν να βγάλουν αποφάσεις. Αλλοι βιάζονται να μιλήσουν για «δικαίωση». Η υπομονή όμως είναι μια μεγάλη ανθρώπινη αρετή. Παράλληλα με την επιμονή, αποτελούν εγγύηση τελικής επιτυχίας.

Πριν λοιπόν κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ και τους τότε κυβερνητικούς συνοδοιπόρους του σπεύσουν να σημαιοστολίσουν τα μπαλκόνια τους, πριν ξεχυθούν στους δρόμους πανηγυρίζοντας για τις «σκευωρίες» που δήθεν καταρρέουν να γίνουμε σαφείς: όσοι παρακολουθήσαμε από κοντά τις δύο υποθέσεις, και αυτή του Δημήτρη Παπαγγελόπουλου και αυτή του Νίκου Παππά δηλαδή, γνωρίζουμε. Μάθαμε. Πληροφορηθήκαμε. Μαζί μας και ο ελληνικός λαός έγινε κοινωνός πραγμάτων. Πρακτικών. Πολιτικών. Στρατηγικών.

Βλέπετε η προανακριτική διαδικασία εκτός του ποινικού – νομικού σκέλους της, διατηρεί το προνόμιο να έχει και το παράλληλο πολιτικό. Ορισμένοι στέκονται στα «επί της διαδικασίας». Αυτό είναι ίδιον της Αριστεράς. Η «γραφειοκρατική» στο όριο του παροξυσμού ανάλυση των δεδομένων και η συχνή στρέβλωση δια της τακτικής αυτής της πραγματικότητας. Το θέμα είναι να μιλήσουμε όμως και για το τι συμβαίνει «επί της ουσίας». Ξεχνάνε ορισμένοι τα όσα καταιγιστικά έχουν ακουστεί για σχέσεις, για μεθοδεύσεις, για την οργάνωση μιας  πολιτικής σκευωρίας αρχικά και κατόπιν ενός τηλεοπτικού πραξικοπήματος. Μιας ευθείας δηλαδή επίθεσης σε δύο πρώην πρωθυπουργούς κι οκτώ ακόμα πολιτικά πρόσωπα αιχμής επειδή ενοχλούσαν αλλά και μιας οργανωμένης προσπάθειας που στρεφόταν όχι ενάντια στη μιντιοκρατία όπως κάποιοι θέλουν βολικά να παρουσιάζουν αλλά κατά της ίδιας της Δημοκρατίας. Ορισμένοι περιορίζουν τη συζήτηση τεχνητά στα στικάκια, στις διαδρομές προσώπων ή χρημάτων. Σαφώς κι αυτά είναι πολύ σοβαρά, απόλυτα κρίσιμα κι εξετάζονται. Τίποτα δεν θα πέσει, ούτε έπεσε κάτω. Οταν όμως μιλάμε για την ποιότητα της Δημοκρατίας και την προσπάθεια κάποιων να την περιορίσουν στη χώρα μας, οφείλουμε να μην απομακρυνθούμε από τη μεγάλη εικόνα.

Προφανώς οφείλουμε σε όλους τους πολιτικούς μας αντιπάλους (και το κάναμε) να εξασφαλίσουμε συνθήκες δικαίου. Κοινοβουλευτικά οι διαδικασίες ήσαν άψογες και υπήρξε σεβασμός. Το επαναλαμβάνω εξάλλου μονότονα πως η λέξη «ρεβάνς» δεν βρίσκεται στο δικό μας λεξιλόγιο. Αλλοι ζητούσαν εκδίκηση, άλλοι ετοίμαζαν κρεμάλες και αυτοί κυβέρνησαν την περίοδο 2015 – 2019. Ομως η χρήσιμη κι απαραίτητη νομική φόρμα των δύο προανακριτικών δεν μπορεί να μας στερήσει και τα πολύτιμα πολιτικά συμπεράσματα. Δεν πρέπει να σταματήσει η συζήτηση για το τι ακριβώς επιχειρήθηκε να συντελεστεί διαμέσω της ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής του τόπου και της συκοφάντησης της μιας παράταξης από την άλλη ή της παράλληλης (γιατί το σχέδιο ήταν ένα κι ας ήταν οι υποθέσεις δύο) ποδηγέτησης κάθε αντίθετης μιντιακά φωνής. Σε λίγες ημέρες λοιπόν θα ολοκληρωθεί στην ολομέλεια η συζήτηση για την υπόθεση Παππά, ενώ ταυτόχρονα εξελίσσεται η συζήτηση για την υπόθεση Παπαγγελόπουλου στο Συμβούλιο. Θα είναι πραγματικά κρίμα όμως αν πέρα των προφανών στοιχείων που υπήρξαν, αναδείχθηκαν και συζητήθηκαν στις δύο επίπονες αυτές  προανακριτικές διαδικασίες, να μην μπούμε ως πολιτικά πρόσωπα και στην περιοχή της πολιτικής ανάλυσης του τι πραγματικά επιχειρήθηκε ενάντια στην αστική Δημοκρατία. Να μη μελετήσουμε διεξοδικά για το πώς φθάσαμε σε μια περίοδο διχαστική, γκρίζα κι εντέλει απολύτως απειλητική για την ποιότητα του πολιτικού συστήματος και του Κράτους Δικαίου στην πατρίδα μας.

Ο Δημήτρης Μαρκόπουλος είναι βουλευτής Β’ Πειραιώς με τη ΝΔ