Δουλευόμαστε μεταξύ μας

Ολοι προτάσσουν κάποια δικαιολογία και κανένας δεν φταίει για τίποτα. Αλλά οι πλατείες συνεχίζουν να γεμίζουν, τα κρούσματα αυξάνονται, οι διασωληνώσεις ανεβαίνουν, το ίδιο και οι θάνατοι. Ετσι παρατείνεται το διάστημα που οι δουλειές μένουν κλειστές, οι εργαζόμενοι σε αναστολή και οι ζωές μας σε pause. Οι πιτσιρικάδες λένε δεν αντέχουμε σπίτι, θέλουμε να διασκεδάσουμε. Για κάποιους αυτό σημαίνει αφήνουμε πίσω σκουπιδότοπο και για άλλους μετατρέπουμε μνημεία σε δημόσια ουρητήρια κάτι που αποτύπωσε ο φακός το Σάββατο στην πλατεία Αγίου Γεωργίου. Ο δημόσιος χώρος μετατράπηκε σε πίστα, στήθηκαν μεγάφωνα, υπήρχε ακόμα και πρόβλεψη για dj, ώστε να μην είναι η μουσική ό,τι να ‘ναι και τεθεί σε κίνδυνο το κέφι. Μάλιστα αυτοκίνητα τοποθετήθηκαν κάθετα, μην και διακόψει κανένας περίεργος το πανηγύρι. Λίγα χιλιόμετρα παραπέρα η αστυνομία φρουρούσε άλλη πλατεία, αποδεικνύοντας πως όταν θέλει μπορεί. Μένει να αποδειχθεί εάν θέλει, ποιος το θέλει και πόσο πολύ. Διότι όταν δόθηκε εντολή να αποτραπεί ο συνωστισμός στην πλατεία Βαρνάβα, απετράπη ο συνωστισμός στην πλατεία Βαρνάβα. Συνωστίσθηκαν αλλού.

Η αστυνομία απαντά πως δεν μπορεί να βρίσκεται ταυτόχρονα παντού, ενώ το υπουργείο ισχυρίζεται πως εάν πήγαινε η αστυνομία να διαλύσει το πάρτι στην Κυψέλη, οι παρευρισκόμενοι θα της την έπεφταν και η πίστα θα μετατρεπόταν σε πεδίο μάχης. Εικάζω πως πράγματι κάτι τέτοιο θα γινόταν, αλλά και πως την επόμενη μέρα οι δημοσιογράφοι που το Σαββατοκύριακο καταγγέλλαμε την απουσία του κράτους, θα ξιφουλκούσαμε «κατά του αστυνομοκρατούμενου κράτους και της αστυνομικής αυθαιρεσίας», ενώ η αντιπολίτευση θα κατακεραύνωνε «το κράτος της Δεξιάς που κάνει χρήση χημικών μπροστά σε φιλήσυχους πολίτες και μαμάδες με καρότσια». Οπότε όλοι συνεχίζουν να κάνουν τη δουλειά τους στο περίπου. Και τα κρούσματα να ανεβαίνουν στο ακριβώς.

Οι «μπουχτισμένοι πολίτες» πηγαίνουν σε όποια πλατεία είναι ελεύθερη, οι αστυνομικοί φρουρούν μία πλατεία την εβδομάδα, το υπουργείο υπαγορεύει φύλαξη μεν, αλλά σε στάση άμυνας. Ετσι ο ιός κάνει επίθεση. Και θα τη συνεχίσει μέχρι να αποφασίσουμε τι αστυνομία θέλουμε, μέχρι οι δημοσιογράφοι να πάψουμε να είμαστε άκριτα υπέρ κάθε σηκωμένης γροθιάς, μέχρι η αντιπολίτευση να πάψει να χαϊδεύει τους πάντες και να υποδαυλίζει την ανομία, μέχρι το κράτος να σταματήσει να κρατά στάση άμυνας. Μόνο τότε ο κορωνοϊός θα σταματήσει την επίθεση. Και τότε θα βγει και από τις ζωές μας η άνω τελεία.