Τοιχοσφαίριση…

Η πολιτική αντιπαράθεση στη χώρα μας, ιδιαίτερα από τα κόμματα εξουσίας, ολοένα και περισσότερο ομοιάζει με το παιχνίδι αντισφαίρισης εσωτερικού χώρου squash ή στα ελληνικά τοιχοσφαίριση. Το συγκεκριμένο άθλημα – σε γενικές γραμμές – παίζεται σε ένα γήπεδο με τέσσερις τοίχους και σε αντίθεση με το τένις, οι αντίπαλοι παίκτες στέκονται στην ίδια πλευρά και χτυπούν την μπάλα προς τον μπροστινό τοίχο εναλλάξ, μέχρις ότου ο ένας από τους δύο να μην μπορεί να την επιστρέψει. Οι άλλοι τοίχοι έχουν βοηθητικό ρόλο. Πρόκειται αναμφίβολα για ένα ατομικό παιχνίδι υψηλής αντοχής, ταχύτητας και δεξιοτήτων επί ενός σταθερού πλαισίου.

Κατ’ αναλογία, στη φαντασιακή αντίληψη που έχει διαχρονικά ο δικομματισμός στη χώρα μας τόσο για τη διαχείριση των πολιτικών ζητημάτων όσο και για τη διεκδίκηση της εξουσίας, το κρίσιμο και καθοριστικό μέγεθος είναι πρωτίστως οι ικανότητες του αρχηγού. Υπό αυτή την έννοια είναι ευεξήγητες και καθόλου πρωτότυπες από τη μια οι προσπάθειες του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξη Τσίπρα να εστιάζει την κριτική του στο πρόσωπο του Πρωθυπουργού αναζητώντας στην προσωπική μονομαχία την ευκαιρία να αναδείξει τη δεξιότητά του αλλά και να τον μειώσει αποδίδοντάς του κάθε φθορά και κάθε αστοχία της κυβέρνησής του. Αλλά και από την άλλη, η τακτική του κ. Μητσοτάκη να επιχειρεί να τον εγκλωβίσει και να τον στιγματίσει στα όρια μόνο των πολιτικών αποτυχιών,  των βίαιων  προσαρμογών και των αντιφάσεων της  κυβερνητικής περιόδου του ΣΥΡΙΖΑ και να μην του αποδίδει καμία αξία όχι μόνο  στο παρελθόν αλλά και για το μέλλον. «Αποτυχημένος και ελιτιστής» ο ένας και «ανίκανος και λαϊκιστής» ο άλλος, το δίπολο κατηγοριών που επιχειρείται να ξετυλιχθεί. Εν ολίγοις, ένα παίγνιο μηδενικού αθροίσματος κυνικών αναγνώσεων, με απόλυτα προβλέψιμο σενάριο στην εκδήλωση της πλοκής και προκρούστεια λογική στην εναλλαγή των ρόλων.

Ακόμα και σε στρατηγικό επίπεδο, η ομοιότητα με το squash είναι εντυπωσιακή, όπως διατείνονται οι επαΐοντες του σπορ· το ζητούμενο είναι να πάρεις το κέντρο. Μπορείς να επιτεθείς στην μπάλα από  οποιοδήποτε σημείο του γηπέδου, αλλά αν πάρεις το κέντρο ελέγχεις τον ρυθμό, τρέχεις τον αντίπαλο, έχεις το πάνω χέρι. Το πλεονέκτημα του κ. Μητσοτάκη είναι κάτι περισσότερο από προφανές, ιδιαίτερα όσο δεν διατυπώνεται εναλλακτικό οικονομικό και κοινωνικό αφήγημα παρά μόνο διαχειριστικές κρίσεις. Ή όσο το κέντρο γίνεται αντιληπτό ως σταθερό σημείο.

Εδώ τελειώνουν και οι ομοιότητες με την τοιχοσφαίριση κι ας το ξεχνούν οι πολιτικοί μας.  Το πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό και τεχνολογικό περιβάλλον της ανθρώπινης ζωής δεν είναι οι τέσσερις σταθεροί τοίχοι του αθλήματος. Mεταβάλλονται και μάλιστα με ξέφρενους ρυθμούς στην εποχή μας. Η  πολιτική ούτε εγωκεντρική άσκηση είναι ούτε διεξάγεται επί σταθερού πεδίου και το ζητούμενο δεν είναι το στρίμωγμα του αντιπάλου αλλά η διάνοιξη οδών διαφυγής από γεγονότα που λειτουργούν ως συμπληγάδες πέτρες. Κι εκεί θα κριθούν όλα.

Ο Γρηγόρης Τσιμογιάννης είναι σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας στην Precise Strategy