Μπροστά στο πιλοτήριο της οθόνης

Πιέστηκα χθες, Σάββατο βράδυ, και για πρώτη φορά ένιωσα τόσο εγκλωβισμένος μέσα σε έναν καταιγισμό διαδικτυακών εισβολών, αντί ας πούμε να βρίσκομαι ήρεμος σε ένα θέατρο ή να βρίσκομαι με φίλους συζητώντας.

Από νωρίς το πρωί ξεκίνησα να προετοιμάζω την εβδομαδιαία ανάρτηση στο blog μου, χρησιμοποιώντας δύο οθόνες για το κείμενο και την επεξεργασία εικόνων, ακούγοντας Τρίτο Πρόγραμμα. Αίφνης θυμήθηκα ότι έπρεπε να παρακολουθήσω ένα σημαντικό διεθνές συνέδριο για Τέχνη και Αρχιτεκτονική. Ανοιξα λοιπόν ένα παράθυρο στην  οθόνη και άρχισα να παρακολουθώ επιλεκτικά τις εισηγήσεις και τις προβολές, δουλεύοντας παράλληλα τα κείμενα για την ανάρτησή μου. Διέκοπτα βέβαια, όταν το συνέδριο μου κινούσε το ενδιαφέρον και για να ενημερωθώ όταν παραθυράκια στον υπολογιστή μου άνοιγαν για τα νέα e-mail που κατέφθαναν ή τα μηνύματα. Το ίδιο έκανα και στα τηλέφωνα που εισέβαλαν τόσο στο σταθερό όσο και στο κινητό μου.

Ολα εξελίσσονται φυσιολογικά μέχρι τη λήξη του συνεδρίου, αργά το μεσημέρι. Επειτα από μια σύντομη ανάπαυση ξανακάθισα στο «πιλοτήριο» για μια ενημέρωση από Facebook και τις εφημερίδες του Σαββάτου και συνέχισα να γράφω στον υπολογιστή μου. Προστέθηκε βέβαια και η μεγάλη οθόνη της τηλεόρασης για μια σύντομη ενημέρωση σχετικά με την πορεία του κορωνοϊού. Στις 19.00, όπως κάθε Σάββατο, δυνάμωσα το ραδιόφωνο για την εκπομπή «Εποχή των Εικόνων», και σε λίγο βρέθηκε δίπλα μου η Λούσυ με τον δικό της υπολογιστή, μια και είχαμε βγάλει εισιτήρια για τη livestream παράσταση «Βαβυλωνία» του Εθνικού Θεάτρου με τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο και τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη. Εκεί άρχισε το δράμα. Από τη μια η Ζαχαροπούλου με την τεχνοκριτικό Φαίη Τζανετουλάκου, δίπλα  μου η θεατρική παράσταση, μπροστά μου οι υπό επεξεργασία εικόνες της επόμενης ανάρτησης, μηνύματα στο messenger από φίλο αρχιτέκτονα για τις διαδρομές στην Ακρόπολη, και στο βάθος στην οθόνη της τηλεόρασης με χαμηλωμένο ήχο, πάλι ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, στην εκπομπή «ART WEEK». Σε αυτή την τρέλα επανεμφανίζονται και τα εγγόνια μου στο facetime. Είχα την αίσθηση ότι τα παρακολουθούσα όλα, μα στην ουσία βρισκόμουν σε μια παράκρουση, έχοντας μάλιστα και την αγωνία να μη χάσω την εκπομπή «Κλεινόν Αστυ», που παρακολουθώ συστηματικά κάθε Σάββατο, στην αναβαθμισμένη ΕΡΤ2.

«ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΕΚΑΝΑΝ ΕΞΟΔΟ». Αίφνης στο φινάλε της ζωντανής παράστασης του Εθνικού, όταν οι ηθοποιοί έκαναν έξοδο και υποκλίνονται χωρίς κοινό βέβαια, εγώ ασυνείδητα θέλησα να χειροκροτήσω μπροστά στην οθόνη, οπότε συνειδητοποίησα την παράνοια της υπόθεσης. Συνειδητοποίησα ότι βρισκόμουν εγκλωβισμένος μπροστά σε τέσσερις οθόνες και ένα ραδιόφωνο, ένα κινητό και ένα σταθερό τηλέφωνο, που από το πρωί με έχουν καθηλώσει σε ένα περιστρεφόμενο και ανακλινόμενο κάθισμα.

Σηκώθηκα από αυτό το κάθισμα που με έχει στοιχειώσει, ένιωσα τα πόδια μου και πάλι πρησμένα από την πολύωρη καθήλωσή μου απέναντι στις αμέτρητες επιθέσεις, συνέπεια ενός συνεχούς εγκλεισμού και άρχισα να σκέφτομαι και να ανησυχώ για τον μεγάλο κίνδυνο που παραμονεύει. Να αναρωτιέμαι τι θα απομείνει από όλα αυτά στο μέλλον, γιατί σίγουρα θα απομείνουν πολλά. Ενα είναι σίγουρο. Οτι όσα και αν με απίστευτη ευκολία ενδιαφέροντα μας προσφέρονται αφειδώς διαδικτυακά, παραστάσεις, διαλέξεις, συνέδρια, τηλεσυνάξεις κ.λπ., ποτέ δεν θα μπορέσουμε να τα απολαύσουμε και να μας αφήσουν ένα ουσιαστικό απόσταγμα, όπως συνέβαινε παλιότερα, στις θεατρικές και κινηματογραφικές αίθουσες και στα αμφιθέατρα όπου στο πλαίσιο μιας τελετουργίας, και με το κατάλληλο ένδυμα, προστρέχαμε για να τα παρακολουθήσουμε ζωντανά, αφοσιωμένοι στο θέμα που επιλέγαμε, απαλλαγμένοι από εισβολές.

Το δράμα συνεχίστηκε όλη τη νύχτα, που σαν ευσυνείδητος αρχιτέκτων σχεδίαζα στον ύπνο μου. Ηταν ένας εφιάλτης, γιατί προσπαθούσα να σχεδιάσω έναν παράξενο ιδανικό χώρο που έπρεπε να ανταποκριθεί σε αυτόν τον ψηφιακό καταιγισμό, σε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Ενα ασφυκτικό πιλοτήριο με οθόνες παντού, ακουστικά, πληκτρολόγια, χώρο για σύντομο φαγητό και ένα ειδικό υποπόδιο με πεντάλ για αποφυγή θρομβώσεων και άλλες εξυπηρετήσεις.

Σε μια εποχή που γράφονται και γενικώς παράγονται πολύ περισσότερα από όσα μπορούμε πια να καταναλώσουμε, και όλα αυτά με μεγάλη ευκολία αναπαράγονται διαδικτυακά, προκαλώντας μία απληστία και έναν εθισμό, θαρρώ πως χρειάζεται να αντισταθούμε σθεναρά και να διατηρήσουμε στο ακέραιο το δικαίωμα της αυστηρής επιλογής και της ψηφιακής μας ηρεμίας.

Ο Γιώργος Τριανταφύλλου είναι αρχιτέκτων και διατηρεί εδώ και δέκα χρόνια τον δικό του ιστότοπο triantafylloug.blogspot.com με σχετική
θεματολογία.