Homo Metal

Η ομολογία δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πολύ περισσότερο, η εξομολόγηση, όπου σύμφωνα με τις θρησκείες που την αποδέχονται είναι η αναγνώριση των αμαρτιών ή των λαθών. Ακόμα περισσότερο όταν δεν έχεις κάνει αμάρτημα αλλά απλώς θέλεις να μιλήσεις. Για σένα, όσα έχεις ζήσει και όσα έχεις κάνει. Για να λυτρωθείς και να λυτρώσεις.

Ο Ρομπ Χάλφορντ, frontman των Judas Priest, ενός από τα πλέον επιδραστικά heavy metal συγκροτήματα όλων των εποχών και για πολλούς το δεύτερο σπουδαιότερο μετά τους Black Sabbath, σόκαρε τη heavy metal κοινότητα το 1998. O «Metal God», προσωνύμιο που του έχουν δώσει τα εκατομμύρια των θαυμαστών του, αποκάλυψε δημόσια στην ομοφυλοφιλία του σε συνέντευξή του στο MTV. Σε ένα μουσικό είδος άκρως «αρρεπωνό», ακύρωνε το στερεότυπο. Ενας από τους πλέον προβεβλημένους σταρ του είδους δήλωνε τη σεξουαλική του ταυτότητα ξεσπώντας σε κλάματα. Δώδεκα χρόνια μετά, σε συνέντευξή του στο διαδικτυακό περιοδικό  https://sdlgbtn.com, δήλωσε ότι ουσιαστικά ένιωσε άλλος άνθρωπος μετά την αποκάλυψή του στο MTV. «Είναι σαν να έχω βγει από τη σκοτεινή ντουλάπα στο φως. Υπάρχει μια τεράστια αίσθηση ενθουσιασμού. Μπορείς να είσαι αυτός που είσαι χωρίς να χρειάζεται να κρυφτείς. Απαλλάχτηκα από μια αφόρητη πίεση. Είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει κάποιος από εμάς εάν διαπιστώσουμε ότι είμαστε σε θέση να βγούμε και να πούμε ποιοι είμαστε. Χωρίς να πρέπει να είμαστε κάτι που δεν είμαστε». Ανησυχία όμως – το 1998 – υπήρξε αν θα χάσει τη βάση των οπαδών του.  Κάτι που δεν έγινε, φυσικά.

Τον περασμένο Σεπτέμβριο ο Χάλφορντ κυκλοφόρησε το αυτοβιογραφικό βιβλίο «Confess» (Μαρτυρία ή Ομολογία). Σε αυτό ο  Metal God μοιράζεται ιστορίες από 50 και πλέον χρόνια στο heavy metal χωρίς να ωραιοποιεί πράγματα, καταστάσεις και γεγονότα. Αναφέρεται και στα προβλήματα αλκοολισμού που αντιμετώπισε, στον εθισμό του στα ναρκωτικά, στην κατάθλιψή του και φυσικά στους Judas Priest. Στη σχέση που είχε με τα μέλη του γκρουπ, στην αποχώρησή του αλλά και σε κάποιες ιστορίες για τη Μαντόνα, τον Τζακ Νίκολσον, τον Τζόνι Ντεπ και άλλους.

Αυτό που έχει πραγματικό ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι για τρεις δεκαετίες έκρυβε από το κοινό πως ήταν ομοφυλόφιλος. Περιγράφει λεπτομερώς τον ψυχολογικό φόρο που έχει πληρώσει κρύβοντας τον αληθινό του εαυτό του, καθώς ερχόταν σε αντίθεση με την εικόνα, επί σκηνής, που είχαν σχηματίσει οι φαν τόσο του γκρουπ όσο και των ιδίων. Στην αυτοβιογραφία του διαχωρίζει τον Metal God  της σκηνής από την αληθινή εικόνα του καταθλιπτικού μοναχικού ανθρώπου των παρασκηνίων, που έψαχνε κρυφά τον έρωτα και τη σεξουαλική ευχαρίστηση.

Ο Robert John Arthur Halford γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου στο Sutton Coldfield της Κεντρικής Αγγλίας, το 1973 έπιασε για πρώτη φορά το μικρόφωνο των Judas Priest και το άφησε για πρώτη φορά ουσιαστικά το 1991 και τυπικά το 1992 (επέστρεψε το 2003). Εγινε αμέσως γνωστός και κοινά αποδεκτός στη σκληρή και «κλειστή» (με τον τρόπο της) heavy metal κοινότητα για τη δυνατή φωνή του, ενώ σήμα κατατεθέν του ήταν τα δερμάτινα μπουφάν και παντελόνια, με καρφιά. Στοιχεία ταυτισμένα με τη heavy metal κουλτούρα. Σύμφωνα με το AllMusic  «υπήρξαν λίγες φωνές στην ιστορία του heavy metal των οποίων το στυλ τραγουδιού είχε τόση επιρροή και ήταν τόσο άμεσα αναγνωρίσιμο. Ικανό να εναλλάσσεται αβίαστα μεταξύ ενός βρώμικου γρυλίσματος και ενός ψαλιδιού που κόβει τα αφτιά».

ΧΩΡΙΣ ΑΛΚΟΟΛ. Σύμφωνα με τον ίδιο, είναι μακριά από τα ναρκωτικά και το αλκοόλ από τις 6 Ιανουαρίου 1986. «Αυτό ήταν πριν από 25 χρόνια και νομίζω ότι αυτό είναι ίσως πιο σημαντικό για μένα τώρα». Μάλιστα το γεγονός ότι μεγάλωσε σε μια χριστιανική οικογένεια είναι κάτι που μπορεί να το εκτιμήσει σήμερα, καθώς είναι νηφάλιος και καθαρός. Εχει καλέσει τους πάσχοντες να ξεπεράσουν τον εθισμό τους μέσω των ανθρώπων τους ή μέσω των αρμόδιων οργανισμών. Σημαντικό ρόλο στην ανάκαμψή του έπαιξαν και οι Judas Priest. «Χωρίς αυτούς θα ήμουν νεκρός. Είναι απολύτως σίγουρο». Παρ’ όλα αυτά ο Χάλφορντ είναι φορές που έχει την επιθυμία να πιει ή να κάνει χρήση ουσιών. «Μακάρι να μπορούσα να κάνω όλα αυτά, αλλά δεν μπορώ. Τα έκανα και σχεδόν με σκότωσαν».

Ο Χάλφορντ περιγράφει τον εαυτό του ως «τεράστιο θαυμαστή των Queen». Χαρακτήρισε τον Φρέντι Μέρκιουρι τον «απόλυτο ήρωά» του και εξέφρασε τη λύπη του που δεν τον γνώρισε ποτέ. Οπως αναφέρει στην αυτοβιογραφία του, όταν εντόπισε τον Μέρκιουρι σε ένα γκέι μπαρ στη Μύκονο, το καλοκαίρι του 1980, δεν ήταν τόσο ενθουσιασμένος μαζί του. Τότε είχε κυκλοφορήσει το σινγκλ «Crazy Little Thing Called Love» όπου στο βίντεο ο Μέρκιουρι οδηγούσε μοτοσικλέτα φορώντας μαύρα δερμάτινα. Ο Ρομπ Χάλφορντ είχε αναρωτηθεί αν τον μιμούνταν ή τον σατίριζε συν το γεγονός ότι σε μια συνέντευξή του ο Μέρκιουρι είχε δηλώσει πως δεν του άρεσε το heavy metal. «Ακούγεται παράλογο τώρα… αλλά αυτά τα πράγματα ήταν στο μυαλό μου όταν τον είχα δει τότε».

Ο τίτλος είναι της γερμανικής
εφημερίδας «Die Welt»