Εξουσία

Ποια κακοποιητική συμπεριφορά εν ώρα εργασίας; Εδώ εκτόξευε ο άλλος τασάκια! (Με τις γόπες και με τις στάχτες τους, υποθέτω…) Κι όχι σε όποιον κι όποιον. Στους υπουργούς του. Σε γόνους τζακιών, σε ακαδημαϊκούς με διεθνείς περγαμηνές. Που ωστόσο εάν δεν τράβαγε το κάρο εκείνος – ο άξεστος, ο αγροίκος -, χαΐρι δεν θα έβλεπαν στην πολιτική. Σφουγγοκωλάριοι του Παλατιού θα ήταν, αθύρματα του κάθε εστεμμένου τενεκέ. Ή θα ξεφούρνιζαν θεωρίες στα σαλόνια. Εκείνος το ‘χε βάλει πείσμα να κάνει τη ρημαγμένη από τον Εμφύλιο «Ψωροκώσταινα» κανονική χώρα. Και – δεδομένων των συνθηκών – τα κατάφερε.

Εχουν περάσει εξήντα πέντε χρόνια θα μου πείτε. Τα αγόρια ακόμα τα παρέδιδε ο πατέρας στον δάσκαλο, «κρέας παίρνεις, κόκκαλα να μου επιστρέψεις!» του παράγγελνε – το γράφει ο Καζαντζάκης στην «Αναφορά στον Γκρέκο». Για τα κορίτσια, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν συζητάμε. Οικοκυρικά, προίκα, γαμπρός της επιλογής των γονιών, μούγκα στη στρούγκα. Για αυτό και μνημονεύουμε με δέος όσες χειραφετήθηκαν τότε, κόντρα στην πατριαρχία. Διότι ήταν ελάχιστες.

Μιλάμε για άλλες εποχές. Οι επιλογές του καθενός είχαν τεράστιο για τον ίδιον βάρος – δεν εκτονωνόταν ο κόσμος στο Φέισμπουκ, δεν τσακωνόταν στα πρωινάδικα, αφήνοντας επιμελώς πισινές για δακρύβρεχτες συμφιλιώσεις… Μια στάση αγέρωχη σε έστελνε στη Μακρόνησο. Ή σου επεφύλασσε το τέλος της Ελένης Παπαδάκη, που το σπουδαίο ταλέντο της εκδικήθηκαν οι μέτριοι, χρησιμοποιώντας την πολιτική ως πρόφαση.

Κύλησε ευτυχώς πολύ νερό στο αυλάκι. Από τη Μεταπολίτευση οι συγκρούσεις είναι αναίμακτες, οι ανθρωποθυσίες συμβολικές. «Εθεσε εαυτόν εκτός κόμματος». «Βγήκε από το μαντρί, θα τον φάει ο λύκος». «Απεχώρησε για προσωπικούς λόγους από την εταιρεία». Ή από τον θίασο. Στη χειρότερη να άκουγες κανένα «κάτσε κάτω κουλοχέρη!» σαν εκείνο που γάβγισαν τα κομματόσκυλα στον Σάκη Καράγιωργα, ο οποίος είχε ακρωτηριαστεί από έκρηξη βόμβας – την κατασκεύαζε εναντίον της χούντας.

Νέοι καιροί έχουν ανατείλει. Στον 21^ο αιώνα, στον ανεπτυγμένο βεβαίως κόσμο, κανείς δεν ανέχεται πλέον τον πατέρα-αφέντη. Τον εργοδότη-γερολαδά. Τον ηγέτη-τύραννο. Ο σεβασμός και όταν δεν κερδίζεται απ’ τον καθένα για την πάρτη του, επιβάλλεται από τα απελευθερωτικά κινήματα των ημερών. Παλιές πληγές ανοίγουν. Σμάρια μύγες μαζεύονται.

Η εξουσία όμως παραμένει – και θα παραμένει – στο μεδούλι της αναλλοίωτη. Πολλοί, πάντα, θα ανταγωνίζονται για έναν θρόνο. Για μια θέση δίπλα έστω στον θρόνο. Και θα κανιβαλίζονται. Διότι ο άνθρωπος, στην ανάγκη, στη φιλοδοξία του, γίνεται πιράνχας.

«Εκμεταλλεύτηκε την εξουσία του για να προσποριστεί οικονομικά ή σεξουαλικά οφέλη. Για να βγάλει τα απωθημένα του…». Τρίχες. Η εξουσία για όσους τη νιώθουν, για όσους την ασκούν αληθινά, δεν είναι μέσο, είναι αυτοσκοπός.

Το καθαρόαιμο της εξουσίας πρόκειται για ειδική πάστα, το ξεχωρίζεις από την ψυχρή στοχοπροσήλωσή του, είτε ως καλλιτέχνης σου συστήνεται είτε ως ακτιβιστής των δικαιωμάτων. Κυκλοφορεί με τις τσέπες άδειες. Αλλοι πληρώνουν για εκείνον. Και με τα χέρια μαζεμένα – σιγά μην εκτεθεί σαλιαρίζοντας, οι άλλοι θα τον φλερτάρουν, η εξουσία αποτελεί ισχυρότατο αφροδισιακό, σε ομορφαίνει, σε ψηλώνει…

Το καθαρόαιμο της εξουσίας κινδυνεύει όχι από την επανάσταση. Μα από τους επαγγελματίες επαναστάτες. Οι οποίοι συνωμοτούν για να τον ανατρέψουν, να τον ξεφτιλίσουν, να τον λιντσάρουν. Και να εγκαθιδρύσουν το δικό τους καθεστώς. Που θα ‘χει διαφορετική ιδεολογία και εμβλήματα πλην θα είναι εξίσου – ίσως και περισσότερο -στυγνό.

Κι εμείς, που απολαμβάνουμε τη ζωή ως θαύμα, ως ευλογία; Που η εξουσία, δική μας ή ξένη, μας φαίνεται βαρίδι, διαβατήριο για την κατάθλιψη; Τι κάνουμε; Σφυρίζουμε αδιάφορα; Κοιτάμε τη δουλειά μας, μη μας πάρουν τα σκάγια;

Εμείς κρατάμε τα δυο όπλα τα οποία τρέμει η κάθε εξουσία. Καθότι δεν μπορεί να τα ελέγξει ούτε καν να τα καταλάβει. Το γέλιο και τον έρωτα. Γελάστε τρανταχτά. Ερωτευτείτε παράφορα. Βρείτε το μεγαλείο στη στιγμή, δώστε στην κάθε αναπνοή σας περιεχόμενο, αξία μοναδική. Ακόμα και ο θάνατος, ο απόλυτος δεσπότης, θα λουφάξει.