Εις υγείαν των κορόιδων!

Ηταν απομεσήμερο όταν χτύπησε το κουδούνι του σπιτιού. Είχαμε έναν απρόσμενο επισκέπτη – «υπάλληλος του Πανεπιστημίου Αθηνών», μας είπε στο θυροτηλέφωνο. Μου έδωσε έναν φάκελο και μου ζήτησε να υπογράψω ότι τον παρέλαβα. Παραξενεύτηκα – διαισθάνθηκα ότι κάτι σημαντικό περιείχε ο φάκελος. Τι άραγε; Ενώ τον άνοιγα, αναρωτιόμουν: Πώς και με θυμήθηκε το Πανεπιστήμιο Αθηνών δέκα χρόνια μετά την αφυπηρέτησή μου; Τι ήθελε από μένα;

Ανέσυρα από τον φάκελο ένα έγγραφο. Φυλλομετρώντας τις σελίδες, τα ερωτήματά μου απαντήθηκαν. Τα νέα ήταν, εμφανώς, χαρμόσυνα. Ενας μικρός πίνακας στην τελευταία σελίδα του εγγράφου με ενημέρωνε ότι το Πανεπιστήμιο Αθηνών μου χρωστούσε ένα σεβαστό ποσό χρημάτων.

Οι υπολογισμοί περιλάμβαναν το ποσόν που είχα αποδώσει στο Πανεπιστήμιο το έτος 1999 από τις εισπράξεις του ιατρείου μου, τι έπρεπε να είχα αποδώσει με βάση τις επανειλημμένες τροποποιήσεις του νόμου, και κατέληγε στο συμπέρασμα ότι είχα αποδώσει δεκαπλάσιο ποσό αυτού που όφειλα. Δηλαδή, το Πανεπιστήμιο μου χρωστούσε χρήματα.

Σπάνια μου έχει τύχει αυτό, ομολογώ. Ενθουσιασμένος, πρόχειρα, χωρίς μολύβι και χαρτί, πολλαπλασίασα το οφειλόμενο ποσόν επί 12 (τα χρόνια που υπηρέτησα στο Πανεπιστήμιο μετά το 1999) και κατέληξα ότι το Πανεπιστήμιο μου χρωστούσε ένα σεβαστό ποσό χρημάτων. Περιχαρής, άρχισα να κάνω σχέδια πώς θα ξοδέψω την απρόσμενη μπονάτσα.

Κάτι με τριβέλιζε όμως. Μου φάνηκε πολύ καλό για να είναι αληθινό! Τηλεφώνησα ευθύς αμέσως στον αρμόδιο Αντιπρύτανη, ο οποίος υπέγραφε το έγγραφο. Τον ρώτησα πότε θα εισέπραττα τα χρήματα που μου χρωστούσε το Πανεπιστήμιο.

Εδώ αρχίζει ευτράπελη, ή μάλλον η θλιβερή, ιστορία! «Δεν πρόκειται να σας επιστραφούν τα επιπλέον χρήματα που αποδώσατε στο Πανεπιστήμιο», είπε ο Αντιπρύτανης. «Ο νόμος δεν το προβλέπει. Ο νόμος έγινε για να διευκολύνει αυτούς που δεν πληρώσανε τα οφειλόμενα».

«Πώς είναι δυνατόν», εξανέστην, «να παραδέχεται το Πανεπιστήμιο ότι μου χρωστάει χρήματα και να μην μου τα αποδίδει;». «Δεν το προβλέπει ο νόμος», επανέλαβε μονότονα ο Αντιπρύτανης. Δηλαδή, αντέτεινα, «ο νόμος έγινε για να διευκολύνει τους παρανομούντες και για να καταχραστεί τα χρήματα αυτών που πλήρωναν στην ώρα που έπρεπε»; Δεν πήρα απάντηση.

Ή μάλλον, όχι, πήρα την απάντηση που ανέκαθεν γνώριζα. Στην Ελλάδα, η βέλτιστη στρατηγική για το άτομο είναι ο αμοραλιστικός ατομισμός: απόφυγε να εκπληρώνεις σύννομα τις υποχρεώσεις σου. Το πιθανότερο είναι ότι μια κυβερνητική παρέμβαση θα ρυθμίσει επωφελώς για σένα τις παραβάσεις σου, είτε αυτές αφορούν στη μη απόδοση τελών και φόρων, τις στρατιωτικές σου υποχρεώσεις, ή το αυθαίρετο οίκημά σου.

Ετσι, λοιπόν, όσοι καθηγητές πανεπιστημίου ασκούσαν νομίμως ελεύθερο επάγγελμα, παράλληλα με την ακαδημαϊκή εργασία τους, και δεν απέδωσαν στα πανεπιστήμιά τους το ποσοστό των εσόδων τους που όριζε ο νόμος επιβραβεύτηκαν, διότι οι οφειλές τους επαναϋπολογίστηκαν, σε βάθος χρόνου, επί το ευμενέστερο (το 15% επί των ακαθάριστων εσόδων το 1997, μετετράπη, βαθμιαία, σε 7% επί των καθαρών αποδοχών το 2018!). Είχα σχολιάσει τις ρυθμίσεις αυτές, με αφορμή την απόφαση του τότε υπουργού Παιδείας κ. Γαβρόγλου να χαρίσει στους καθηγητές πανεπιστημίου μέχρι τα 2/3 των οφειλών τους προς τα πανεπιστήμιά τους (βλ. Χ.Μ. Μουτσόπουλος και Χ.Κ. Τσούκας, Μια ακραιφνώς ελληνική Αριστερά, «Η Καθημερινή», 11/9/2018)!

Να ‘ταν μόνο αυτό! Επιπλέον, τιμωρούνται οι νομιμόφρονες! Οποιος απέδιδε ανελλιπώς τις εισφορές του στο πανεπιστήμιό του, όχι μόνο πλήρωσε πολύ περισσότερο, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται δεν θα εισπράξει ποτέ τα χρήματα που το πανεπιστήμιο ομολογεί ότι του οφείλει! Είπατε κάτι; Κορόιδο! Ναι το ξέρω. Ετσι αποκαλούν οι εξυπνάκηδες τον «ευσυνείδητο», τον «υπεύθυνο», αυτόν που εκπληρώνει τις υποχρεώσεις στην ώρα τους.

Ο Χαράλαμπος Μ. Μουτσόπουλος είναι ιατρός-ακαδημαϊκός