Βήμα

Το φωτογραφικό στιγμιότυπο ήταν τόσο σκληρό που μέχρι και η ελληνική Αριστερά αναγκάστηκε να καταδικάσει τη διαπόμπευση του πρύτανη του ΟΠΑ. Η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία πριν από έναν περίπου χρόνο μιλούσε για «ασύμμετρη κι αδικαιολόγητη επίθεση της αστυνομίας» στο ίδιο πανεπιστήμιο όταν είχε ανακαλυφθεί εκεί μια γιάφκα, εξέδωσε μια σύντομη ανακοίνωση χωρίς τα συνηθισμένα της «ναι μεν αλλά» – όπως θα έκανε οποιοσδήποτε αντιλαμβάνεται το μέγεθος του πλήγματος που προκαλεί η συγκεκριμένη επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα. Αν όμως η συριζαϊκή – και γενικότερη – ανησυχία για την προάσπιση των τελευταίων είναι ειλικρινής, ποιο είναι το επόμενο βήμα; Σύμφωνα με τον γαλάζιο Αγγελο Συρίγο, ας πούμε, πρέπει να τοποθετηθούν ειδικά μηχανήματα στις εισόδους των ιδρυμάτων ώστε να μπαίνουν μόνο καθηγητές, φοιτητές και εργαζόμενοι σε αυτά. Σύμφωνα με το εκπαιδευτικό ρεπορτάζ πάλι, το αρμόδιο υπουργείο προσανατολίζεται στη λύση της θεσμοθέτησης μεν της κάρτας εισόδου, με δυνατότητα προαιρετικής καθιέρωσής της από τα ίδια τα πανεπιστήμια δε.

Λάθος
Το σκεπτικό για τη μη υποχρεωτική οριζόντια χρήση κάρτας εισόδου – σαν εκείνη που ανοίγει τις πύλες των περισσότερων ακαδημαϊκών ιδρυμάτων της Ευρώπης χρόνια τώρα – είναι πως μια τέτοια απόφαση ίσως προκαλέσει αντιδράσεις από μερίδα φοιτητών. Αντιδράσεις που, παρεμπιπτόντως, η συλλογική εμπειρία δείχνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν χάνει ευκαιρία να εκμεταλλευθεί εμφανιζόμενος ως ο κομματικός εκφραστής τους. Αν όμως αυτή η συλλογιστική επικρατήσει τελικά, η πολιτεία θα επαναλάβει το λάθος που κάνει διαρκώς: να νομοθετεί χωρίς να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την καθημερινή εφαρμογή των νομοθετημάτων της. Εξαιτίας και της παραπάνω – πολιτικής στην πραγματικότητα – παθογένειας στα ελληνικά ΑΕΙ κάποιοι τραμπουκίζουν ανενόχλητοι καθηγητές στο όνομα του αγώνα κατά του «εξευρωπαϊσμού των πανεπιστημίων στα πρότυπα αποστειρωμένων και επιτηρούμενων ιδρυμάτων». Το παράδειγμα του νόμου Διαμαντοπούλου είναι κατατοπιστικό. Ψηφίστηκε το 2011 με 255 ψήφους, και προτού φτάσει να κηρύξει το ξήλωμά του ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αγνοηθεί στην πράξη από τους συνήθεις υπόπτους, ακριβώς επειδή το κράτος δεν υπερασπίστηκε απαρέγκλιτα την επιβολή του.