Η χώρα των ημιπολύτιμων

Αυτό ήταν λοιπόν. Η ωρολογιακή βόμβα που έχει τοποθετηθεί στα θεμέλια του ελληνικού κράτους μάς απασχόλησε μόλις 24 ώρες. Οι πρώτες εντυπώσεις, οι πρώτες αντιδράσεις και από δω πάν’ και οι άλλοι.

Ισως γιατί μας αρέσει αυτή η κατάσταση, μας βολεύει, ως κοινωνία, ως μαθητές και ως γονείς. Ως κυβέρνηση και ως τοπικοί φορείς. Ολοι κερδίζουν εκτός από την ίδια τη χώρα.

Τι σημασία έχει το πώς μπήκε το παιδί στο Πανεπιστήμιο; Το θέμα είναι ότι μπήκε. Σε λίγο καιρό δεν θα το θυμάται κανείς και τα μαθητούδια που παρέδωσαν λευκές κόλλες θα δηλώνουν υπερήφανα ότι σπουδάζουν μαθηματικοί, φιλόλογοι, γεωπόνοι με τους γονείς να φουσκώνουν από περηφάνεια.

Σε ΤΕΙ μπήκε ο άλλος και πριν προλάβει να δει τα κατατόπια της σχολής ο Γαβρόγλου τα έκανε ΑΕΙ για να δηλώνει σήμερα η μάνα πως ο γιος της σπουδάζει στο Πολυτεχνείο. Το έχουν πιστέψει και οι δύο.

Γιατί δεν μας ενδιαφέρει η πραγματικότητα, αλλά ο αντίκτυπος που προκαλούμε στο περιβάλλον μας. Η στρέβλωση έχει βαθιές ρίζες, από τους πρώτους βαθμούς που παίρνει το παιδί στο σχολείο. Γιατί προτιμούμε τα faux εικοσάρια στους ελέγχους παρά τα πραγματικά 15άρια.

Το εντυπωσιακό στην ιστορία των Πανελλαδικών είναι πως ενώ οι μαθητές παραδίδουν λευκές κόλλες, στο μηχανογραφικό δηλώνουν – με τη βοήθεια των φροντιστηρίων – τις καλύτερες σχολές. Μια πρωτοβουλία που υποκρύπτει ένα βαθύ έλλειμμα αυτεπίγνωσης.

Εδώ δεν μπορεί ωστόσο να ισχύσει ο αφορισμός «ο κόσμος θέλει να εξαπατηθεί, άστον λοιπόν να εξαπατηθεί».

Γιατί η συνθήκη που δημιουργεί αυτή η στρεβλή κατάσταση κάνει τη χώρα ευάλωτη, φιλάσθενη και ευκολόπιστη. Τη μετατρέπει αργά αλλά με σταθερό ρυθμό σε δυνάμει θύμα του λαϊκισμού. Ενας μαθητής που ανοίγει σήμερα την πόρτα του Πανεπιστημίου με αντικλείδι μια λευκή κόλλα χαρτί είναι σχεδόν βέβαιο πως αύριο θα απαιτήσει να ανοίξει με τον ίδιο τρόπο και την πόρτα μιας δημόσιας υπηρεσίας. Και να είστε βέβαιοι πως θα τα καταφέρει, γιατί η αξία μιας ψήφου πριν από εκλογές είναι η ίδια με αυτή του χρυσού σε περιόδους οικονομικής κρίσης. Κι έτσι θα φτάσουμε να ζούμε σε μια χώρα των ημι-. Της ημιμάθειας, των ημίμετρων και το χειρότερο, των ημιπολύτιμων.