Η μυθική Πελοπόννησος

Τόπος καταγωγής μου αλλά η ομορφιά της παραμένει απαράμιλλη για μένα ανάμεσα σε τόσα μέρη που έχω επισκεφθεί σε Ελλάδα ή αλλού. Συνήθως την τιμώ κάθε Ιούλιο και Αύγουστο αλλά φέτος λόγω πανδημίας έχω σχεδόν μετακομίσει στη Μεσσηνία όπου διατηρώ και το πατρικό μου σπίτι. Τι να πρωτοπεί κανείς για αυτόν τον αρχέγονο τόπο που διατηρεί τη σχεδόν αναλλοίωτη ομορφιά του. Ακολουθώντας με τη μηχανή μου σπάνιες αρχαιολογικές διαδρομές από νομό σε νομό ανακαλύπτω ακόμα τα μυστικά της πολύμορφης Πελοποννήσου. Θα τολμήσω να περιηγηθώ μαζί σας μια από αυτές τις διαδρομές.

Από την Κορινθία με παράκαμψη στον δρόμο για Επίδαυρο με στάση για κολύμπι και υδρομασάζ στα λουτρά της Ωραίας Ελένης. Κάποια χιλιόμετρα μετά τον Ακροκόρινθο και ακολουθώντας πλέον την παλιά Εθνική από Δερβενάκια προς Αργος διασχίζω ένα κατάφυτο τοπίο άγριας ελληνικής φύσης και παίρνω τον δρόμο για τις άνυδρες Μυκήνες. Μικρή στάση όπου βρίσκω σκιά ανάμεσα στα κολοσσιαία βράχια στην πύλη των Λεόντων. Το μουσείο των Μυκηνών είναι πραγματικά υποδειγματικό και πλήρως ενταγμένο στο μαγικό τοπίο των Ατρειδών. Βρίθει από υπέροχα εκθέματα του μυκηναϊκού πολιτισμού. Αφήνω πίσω μου το κάστρο του Αργους και κατευθύνομαι προς την Επίδαυρο. Στα αριστερά μου χαιρετώ τα κυκλώπεια τείχη της αρχαίας Τίρυνθας.

Στο Ναύπλιο. Στάση στο Ναύπλιο για καφέ απέναντι από το Μπούρτζι που αστραφτοκοπεί στην ελληνική θάλασσα. Μου αρέσουν πάντα οι μικροί περίπατοι στο Ναύπλιο. Βόλτα χαλαρή λοιπόν από το πέτρινο μονοπάτι της Αρβανιτιάς μέχρι τη μεγάλη πλατεία του Συντάγματος για καφέ. Θαυμάζω την πολεοδομική ιδιοφυΐα του πρώτου μας Κυβερνήτη, του Ιωάννη Καποδίστρια που μας κληρονόμησε στην υπέροχη πόλη του Ναυπλίου. Μακάρι να την αντέγραφαν και άλλες ελληνικές πόλεις. Σκέφτομαι πόσο άδικο ήταν το πρόωρο τέλος του και το έργο που δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει. Η πορεία μου συνεχίζεται στο καυτό μεσημέρι του Αυγούστου για Επίδαυρο. Διασχίζω μια ακόμη ασημογκρίζα θάλασσα από λιόδεντρα. Φτάνω στο Ασκληπιείο της Επιδαύρου. Ο ήλιος είναι καυτός και η παλιά μου μηχανή έχει ανάψει. Αναγκαστική στάση. Βρίσκω ιαματικό καταφύγιο ανάμεσα στις πέτρες στο αρχαίο εγκοιμητήριο του Ασκληπιού. Ισως μια σιέστα δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο. Αναχωρώ το απόγευμα για τους πορτοκαλεώνες της Παλαιάς Επιδαύρου. Αγοράζω γευστικότατες ντόπιες κομπόστες και μαρμελάδες από μανταρίνι. Το πρόγραμμα έχει κολύμπι σε ερημική παραλία δίπλα σε πέτρινο ξωκκλήσι. Πρόχειρο δείπνο με σάντουιτς και τοπικές ντοματούλες  κάτω από τον έναστρο ουρανό. Βγάζω το sleeping bag και το απλώνω, θα κοιμηθώ στην αμμουδιά απόψε. Το χάραμα παίρνω τον δρόμο για Αρκαδία.

Μικροί επαρχιακοί δρόμοι. Μου αρέσουν πάντα οι μικροί επαρχιακοί δρόμοι της Πελοποννήσου. Κάποιοι είναι ακόμα χωμάτινοι. Πορεία λοιπόν για το παραθαλάσσιο Αστρος Κυνουρίας. Μικρή στάση στα απομεινάρια της ρωμαϊκής έπαυλης του πολιτικού και σοφιστή Ηρώδη του Αττικού με τη μαγική θέα. Μπορείς να διακρίνεις ακόμα τα αρχαία χνάρια από τις τεράστιες αποθήκες του λαδιού και του κρασιού από τον 2ο αιώνα μ.Χ. Διασχίζω την Τεγέα, κατόπιν τη Μεγαλόπολη και από το επαρχιακό δίκτυο φτάνω στην αρχαία Φιγαλεία. Ατενίζω από μακριά τον ναό του Επικούριου Απόλλωνα στις Βάσσες. Αφιερώθηκε από τους Φιγαλείς στον Απόλλωνα γιατί τους βοήθησε να ξεπεράσουν μια επιδημία πανώλης. Ο αρχιτέκτονας Ικτινος θέλησε να τον κτίσει στο κέντρο της Πελοποννήσου πάνω στα βουνά μεταξύ Ηλείας, Αρκαδίας και Μεσσηνίας. Ο ναός, μοναδικό αρχιτεκτονικό επίτευγμα, φτιαγμένος με 3 διαφορετικούς ρυθμούς. Υψώνεται επιβλητικός στα 1.100 μέτρα. Η θέα στα πευκόφυτα βουνά σου κόβει την ανάσα. Κατεβαίνοντας τις παρυφές των λόφων οδηγούμαι στα σύνορα με την ιδιαίτερη πατρίδα μου, τη Μεσσηνία. Απολαμβάνω το γεύμα μου στην κλασική πλατεία ενός χωριού με τον δροσερό της πλάτανο. Σήμερα το μενού έχει την τοπική σπεσιαλιτέ: γουρνοπούλα που συνοδεύει λευκός πελοποννησιακός οίνος φυσικά. Ξεφυλλίζω την ντόπια εφημερίδα με ελληνικό καφέ και περιμένω να πέσει λίγο ο ήλιος. Οι αυλές από τα ασβεστωμένα σπίτια μοσχοβολούν βασιλικό.

Αρχαία Μεσσήνη. Αναχωρώ λίγο πριν από το σούρουπο για την αρχαία Μεσσήνη. Μπροστά τα αρχαία τείχη της πόλης. Διασχίζω το χωμάτινο μονοπάτι ανάμεσα στους τιτάνιους λίθους από την Αρκαδική Πύλη. Ως φαίνεται θα ξαναμπώ στη μηχανή του χρόνου. Η αρχαία πόλη στο μεγαλύτερο μέρος που έχει ήδη ανασκαφεί από τον εξαίρετο καθηγητή Πέτρο Θέμελη θεωρείται μια από τις καλύτερα διατηρημένες ελληνιστικές πόλεις σε όλη τη Μεσογειακή Λεκάνη. Η αρχαία Μεσσήνη παραμένει για μένα ξεχωριστός αρχαιολογικός χώρος. Συστάδες από κίονες ανάμεσα σε ελαιώνες, χρωματιστά ψηφιδωτά απαράμιλλης ομορφιάς, μοναδικά μνημειακά μαυσωλεία δίπλα στο αρχαίο στάδιο και ένα υπέροχα σωζόμενο αρχαίο θέατρο και βουλευτήριο. Ανεβαίνω το αντικριστό βουνό της Ιθώμης όπου ήταν το ιερό του Δία, προστάτη της πόλης. Ο βωμός του Διός Ιθωμάτα έχει διασωθεί ως σήμερα αφού αποτελεί την αγία τράπεζα του παλαιού μοναστηριού της Παναγίας του Βουλκάνου. Μοναδικός τόπος με αρχαίους θρύλους. Ο Παυσανίας μας πληροφορεί ότι τα παλιά χρόνια οργανώνονταν και μουσικοί αγώνες στο Ιερό Ιθωμάτα Διός. Σύμφωνα με τον αρχαίο περιηγητή, ο μύθος αναφέρει ότι το θεϊκό παιδί Ζευς, μετά την απαγωγή του από τους Κουρήτες και τη διάσωσή του από την οργή του πατέρα του Κρόνου, παραδόθηκε για να ανατραφεί, στις τοπικές νύμφες Ιθώμη και Νέδα, που τον έλουζαν με το νερό της πηγής Κλεψύδρας. Καταλήγω και εγώ για να ξεδιψάσω στην πηγή του χωριού όπου οι ντόπιοι έχουν ρίξει καρπούζια για να παγώσουν. Ο ήλιος βασιλεύει, είναι η ώρα της επιστροφής.

Η μυθική Πελοπόννησος θα μου αποκαλύψει σίγουρα και την επόμενη μέρα τα πολύτιμα μυστικά της.

Ο Θανάσης Σαράντος σκηνοθετεί και ερμηνεύει τον «Αμερικάνο» του Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, 8 Σεπτεμβρίου – Κηποθέατρο Παπάγου, επίσης το 2021 θα σκηνοθετήσει και θα παίξει στο έργο του Ο’Νηλ «Μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα» στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος