Γιώργος Τριανταφύλλου

Αξέχαστα μου έχουν μείνει κάποια επίμονα παιδικά μου όνειρα που έβλεπα κατ’ επανάληψη. Ονειρα στα οποία άλλοτε πετούσα και έβλεπα από ψηλά τη φύση αλλά και την πόλη, που τα ξαναθυμήθηκα όταν εμφανίστηκαν τα drones, και άλλοτε όνειρα όπου οδηγούσα με επιτυχία τεράστιες νταλίκες στα βουνά και στα όρη. Ποτέ δεν κατάφερα να τα ερμηνεύσω, μια και τότε ουδέποτε είχα σχέση και εικόνα από πτήσεις, πόσω μάλλον με νταλικέρηδες. Αργότερα, δουλεύοντας σαν αρχιτέκτονας, εισέβαλαν στα όνειρά μου καταστάσεις, εικόνες και δραστηριότητες μέσα από τη δουλειά μου και κυρίως θέματα που με απασχολούσαν καθημερινά, συνθέτοντας ή σχεδιάζοντας δύσκολες λεπτομέρειες ή παρακολουθώντας την κατασκευή των έργων του γραφείου. Τις νύχτες στον ύπνο μου συνεχιζόταν αυτό που γινόταν την ημέρα, σχεδόν βασανιστικά αλλά και ενίοτε προφητικά.

Ετσι, πριν από μερικά χρόνια, γύρω στις 300 μετά τα μεσάνυχτα, πετάχτηκα από το κρεβάτι ταραγμένος. Το πρωί στο εργοτάξιο σκυροδετούσαν με εμφανές μπετόν, που δεν επιδέχεται διορθώσεις, μια τολμηρή αιωρούμενη σκάλα με στηθαία, σχεδιασμένη με τον Σάνια Κιρπότιν, που στεκόταν σχεδόν στον αέρα, καλουπωμένη με ολοκαίνουργια μπετοφόρμ και καρφωμένες ξύλινες τότε σκοτίες, που ακολουθούσαν μια περιπετειώδη διαδρομή, την οποία είχα σχεδιάσει μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια.

Ξύπνησα βλέποντας στο ύπνο μου ότι ξαναδουλεύοντας τα σχέδια διαπίστωσα ότι σε κάποιο σημείο θα μπορούσε να προκύψει σοβαρό λάθος, παρόλο που είχα πραγματοποιήσει την προηγουμένη επί τόπου επίβλεψη όσο συνεχιζόταν η κατασκευή των καλουπιών.

Την άφησα μόνη στο κρεβάτι και έφυγα στις μύτες. Οδήγησα μέσα στην άδεια σχεδόν πόλη με διαβολεμένη ταχύτητα για να φτάσω στο εργοτάξιο κάπου στην Εκάλη. Πήρα τον φακό και το μέτρο από το πορτμπαγκάζ, παραβίασα την περίφραξη και μέσα στο σκοτάδι άρχισα να ψάχνω σχολαστικά, ανάμεσα από τους οπλισμούς και στα λαδωμένα μπετοφόρμ, την ακριβή θέση και τη διαδρομή των σκοτιών, τις συναντήσεις και τις συναρμογές τους. Και ξάφνου βρήκα το λάθος, ακριβώς εκεί που το είχα ονειρευτεί. Βρήκα και μερικά άλλα ακόμη, όσο ψηλάφιζα και διερευνούσα, σχεδόν αγκαλιασμένος με τη σκάλα.

Ενιωσα το σώμα μου να σκιρτά με αυτή την παράξενη συνεύρεση μέσα στη νύχτα με το δημιούργημά μου. Εμεινα εκεί ήρεμα, ακουμπώντας στα ξύλινα καλούπια, σαν να ζούσα ένα όνειρο. Απόλαυσα τον Αυγερινό, που οι αστρονόμοι τον λένε Αφροδίτη, και βίωσα αυτές τις σπάνιες στιγμές, μέχρι το χάραμα που ήρθαν τα μαστόρια.

Τα έχασαν που με είδαν μόνο μου εκεί. Ποιος ξέρει τι σκέφτηκαν. Τους παρακάλεσα να ξαναφτιάξουν τις αποκλίνουσες σκοτίες ήρεμα και να καθυστερήσουν λίγο την μπετονιέρα. Με κοίταξαν με απορία και χωρίς πολλές κουβέντες, χωρίς την παραμικρή διαμαρτυρία, σαν να κατάλαβαν τι ακριβώς είχε συμβεί μέσα στη νύχτα, ξεκάρφωσαν προσεκτικά τις κόντρες και τα μπετοφόρμ και ξεκίνησαν να διορθώνουν τις σκοτίες.

Λίγες μέρες μετά, ήμουν εκεί μαζί τους στο ξεκαλούπωμα. Είχες δίκιο μου είπαν μόλις τελείωσαν, άξιζε, θωπεύοντας τις άψογες επιφάνειες του μπετόν που αρθρώνονταν με μια καθαρότητα και σαφήνεια μέσω των σκοτιών.

Δεν ήταν βέβαια η μόνη φορά που μέσα στη νύχτα πετάχτηκα από το κρεβάτι ανήσυχος, μετά από βασανιστικά όνειρα εργασίας για το τυχόν λάθος ή με την απρόσμενη λύση για κάτι που με βασάνιζε για καιρό και έτρεχα στο εργοτάξιο ή στο γραφείο. Αρκετές φορές έχω εγκαταλείψει τη θαλπωρή της συζυγικής κλίνης, πιστός στα όνειρά μου, προστρέχοντας υποταγμένος σε μια ακατανίκητη έλξη στις αρχιτεκτονικές μου αναζητήσεις.

Ο Γιώργος Τριανταφύλλου είναι αρχιτέκτονας που από το 1981 διατηρεί αρχιτεκτονικό γραφείο, με παράλληλες συγγραφικές δραστηριότητες, συνεργασίες με εικαστικούς και ανθρώπους της τέχνης, συμμετοχή με διαλέξεις του σε συνέδρια και διατηρώντας εδώ και δέκα χρόνια τον δικό του προσωπικό ιστότοπο triantafylloug.blogspot.com με σχετική θεματολογία.