Η επόμενη έκρηξη κατά των κυβερνώντων

Τα μάτια μου είναι ανοιχτά και η φρίκη είναι μπροστά τους. Σε όλο της το μέγεθος: τι συνέβη, πώς συνέβη, ποιος είναι υπεύθυνος. Είναι 4 το πρωί και η καρδιά μου χτυπάει τόσο δυνατά που νομίζω ότι θα κάνω εμετό. Τρομακτικές εικόνες περνούν από το μυαλό μου. Εχω νιώσει και στο παρελθόν μεγάλο πόνο. Οταν άνοιγα όμως τα μάτια μου, περνούσαν τουλάχιστον μερικά δευτερόλεπτα λήθης μέχρι να θυμηθώ αυτό που είχε ταρακουνήσει τη ζωή μου. Αυτή τη φορά δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Κοιμάμαι ελάχιστα. Και νομίζω ότι γι’ αυτό φταίει το ότι φοβάμαι το κρεβάτι μου. Και φοβάμαι το κρεβάτι μου επειδή βρισκόμουν εκεί όταν σημειώθηκε η έκρηξη. Θυμάμαι ότι προσπάθησα να αφήσω το κρεβάτι, αλλά είχε γείρει προς τη μια πλευρά σαν καράβι. Επρεπε με κάποιον τρόπο να αποβιβαστώ.

Ολοι εδώ στη Βηρυτό – και αυτοί που έφυγαν, αλλά την αγαπούν – είμαστε εξαντλημένοι, λυπημένοι και αφάνταστα οργισμένοι. Δεν γνωρίζουμε τι προκάλεσε την έκρηξη του νιτρικού αμμωνίου γιατί οι υπεύθυνοι αρνούνται τη διεξαγωγή επίσημης έρευνας. Και πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι για το ποιοι είναι αυτοί οι υπεύθυνοι: όλοι οι πολέμαρχοι, μαζί με τα παιδιά τους, τα ανίψια τους και τους γαμπρούς τους, που βρίσκονται στα ανώτατα κλιμάκια της εξουσίας. Ολοι εκείνοι που επελέγησαν από τους πολέμαρχους αυτούς και τοποθετήθηκαν σε θέσεις επιρροής. Ολοι οι υπουργοί και γραφειοκράτες που τόσα χρόνια δεν μιλούσαν για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους ή την κοιλιά τους. Αυτή η Μαφία είναι γνωστή στον Λίβανο ως «πολιτική τάξη».

Αν δείχνω πολύ θυμωμένη, είναι επειδή είμαι. Οση λύπη αισθάνομαι για την αγαπημένη μου πόλη που καταστράφηκε και τους ανθρώπους που σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν ή αγνοούνται, άλλη τόση οργή αισθάνομαι γι’ αυτούς που ευθύνονται για την καταστροφή.

Γιατί αυτό δεν ήταν ένα «ατύχημα» – ήταν φονική αμέλεια. Και ξέραμε πάντα ότι η ασφάλειά μας, η ευημερία μας και οι ζωές δεν σημαίνουν τίποτα για τους ανθρώπους αυτούς.

Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που προσπαθήσαμε να διώξουμε όταν βγήκαμε στους δρόμους τον Οκτώβριο του 2019. «Να φύγουν όλοι, και εννοούμε όλοι», επιμέναμε, ακόμη κι όταν μας χτυπούσαν.

Οι διαδηλώσεις εκείνες, που έγιναν με αφορμή τον προτεινόμενο φόρο στο WhatsApp, ήταν το αποτέλεσμα μιας συσσωρευμένης οργής για την κακοδιαχείριση και τη διαφθορά. Τριάντα χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, εξακολουθούσαμε να μην έχουμε ηλεκτρικό όλο το 24ωρο, κανονική υδροδότηση ή τακτική συγκομιδή των σκουπιδιών. Είχαμε μόνο απέραντα εργοτάξια, όπου χτίζονταν ακίνητα στα οποία είχαν πρόσβαση μόνο οι πλούσιοι.

Καταφέραμε να διώξουμε την κυβέρνηση και ήμασταν ενθουσιασμένοι. Ομως το μόνο που άλλαξε ήταν τα ονόματα, όχι η πολιτική. Στη διάρκεια της καραντίνας, δεν διανεμήθηκε βοήθεια στον πληθυσμό. Εγιναν μαζικές απολύσεις. Σημειώθηκαν δημόσιες αυτοκτονίες. Κι ύστερα ήρθε η έκρηξη. Οι πολίτες οργανώνουν νέες μαζικές διαμαρτυρίες. Η επόμενη έκρηξη θα σημειωθεί στα πρόσωπα των κυβερνώντων. Και αυτή τη φορά δεν θα μπορούν να ισχυριστούν ότι δεν ήξεραν.

Η Λίνα Μουνζέρ είναι συγγραφέας και μεταφράστρια με έδρα τη Βηρυτό