Μια μηχανή με προσωπικότητα

Είναι η μηχανή μου μια Honda Rebel 250cc. Την έχω πάνω από είκοσι χρόνια. Δεν θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι δεν της φαίνεται η ηλικία της, όμως αν σκεφτεί κανείς ότι είναι του ’90, τότε σίγουρα μοιάζει μικρότερη γιατί εξακολουθεί να είναι όμορφη και κομψή.

Είναι μηχανή με προσωπικότητα. Καμιά νεότερη δεν τη φτάνει ούτε στη μια της εξάτμιση.

Δεν της αρέσει η ταχύτητα, αλλά ούτε σε μένα αρέσει. Θέλουμε να παίρνουμε τον χρόνο μας. Δεν τα καταφέρνουμε πάντα, όμως έχουμε διαπιστώσει ότι λειτουργούμε καλύτερα όταν δεν «βια-ζόμαστε».

Εκείνη δεν πιάνει λάδια στα μπουζί, δεν βουλώνει το καρμπιρατέρ της και εγώ δεν αγχώνομαι, διατηρώ τους φυσιολογικούς μου σφυγμούς στην καρδιά και έχω καθαρότερη σκέψη.

Κάνουμε πολλή παρέα. Με συνοδεύει κάθε φορά που κατεβαίνω στο Κέντρο. Μοιραζόμαστε μικρές παρανομίες όταν πέσουμε σε πορεία, σχεδόν συνωμοτούμε με τη γλυκιά ευχαρίστηση της ζαβολιάς.

Πολλές φορές μας έχει πιάσει βροχή στον δρόμο και έχουμε βρει καταφύγιο σε ένα υπόστεγο μαζί με άλλους μηχανόβιους. Είναι φοβερές οι γνωριμίες που προκύπτουν στα υπόστεγα.

Μετά από κάμποση ώρα σιωπής και ενώ η βροχή δεν λέει να σταματήσει, οι πιο εξωστρεφείς συνήθως ξεκινούν την κουβέντα.

κάπως έτσι:

– Ωραία μηχανή.

– (Με αυτοπεποίθηση) Ναι, είναι.

– Την έχετε χρόνια;

– (Βαριεστημένα) Αρκετά.

– Τι μοντέλο είναι;

– (Βαριεστημένα) Του ’90.

– Σοβαρά; Δεν της φαίνεται.

– (Βαριεστημένα) Το ξέρουμε. (Διορθώνω) Εεε, εννοώ το ξέρω.

– Πόσα χιλιόμετρα πιάνει;

– (Ενοχλημένα) Δεν πιάνει.

– Τι εννοείτε;

– Τίποτα. (Σκέψη off) Μακάρι να σταμάταγε η βροχή να γλιτώσουμε!

Αλλά η βροχή συνεχίζεται και συνεχίζεται και η κουβέντα:

– Με τι ασχολείστε;

– Με ό,τι έχει ενδιαφέρον.

– Δηλαδή;

– Απλά παρατηρούμε τους ανθρώπους, μιλάμε μαζί τους, ακούμε, βλέπουμε, διαβάζουμε…

– Γιατί μιλάτε στον πληθυντικό;

– Γιατί είμαστε δύο.

Διακρίνω το απορημένο βλέμμα του συναδέλφου μηχανόβιου, αλλά ευτυχώς το μπουρίνι περνάει και έτσι γλιτώνουμε την επεξήγηση, που έτσι κι αλλιώς δεν θα μπορούσε να κατανοήσει.

Με τη Rebel μου κάνουμε υπέροχες βόλτες όταν έχει λιακάδα. Πάμε Μοναστηράκι, διασχίζουμε τα στενά της Πλάκας, πάμε στου Ψυρή, στα Εξάρχεια. Αγαπημένος προορισμός είναι ένα ήσυχο καφέ στο κέντρο της Αθήνας. Με περιμένει υπομονετικά και μου συμπαραστέκεται να πιω τον καφέ μου και να κρατήσω τις σημειώσεις μου για μια καινούργια ιδέα, κάτι που θέλω να γράψω ή μια παράσταση που θέλω να ανεβάσω.

Επειδή κολυμπάω τον χειμώνα, μου κάνει παρέα και στη θάλασσα.

Εχει τέτοια ικανότητα να προσπερνάει την κίνηση και να ελίσσεται στο μικρό πέρασμα που αφήνουν τα αυτοκίνητα ανάμεσά τους, που παρόλους τους αργούς ρυθμούς της, μέσα σε λίγο χρόνο φτάνουμε στον Αλιμο. Μετά την πρώτη βουτιά και αφού περάσω το σοκ του παγωμένου νερού και αποκατασταθεί η αναπνοή μου, της ρίχνω μια ματιά και είναι σαν να μοιράζεται μαζί μου την υπέροχη αίσθηση της ευεξίας που προσφέρει το χειμερινό μπάνιο στη θάλασσα.

Τα καλοκαίρια πάμε μαζί στα θερινά σινεμά. Εχει μάθει τους προορισμούς, είναι το Εκράν, η Ριβιέρα, το Βοξ, ο Ζέφυρος. Βολεύεται στην άκρη του πεζοδρομίου ή σε μια στενή λωρίδα του δρόμου και μου επιτρέπει να απολαύσω την ταινία ξένοιαστα, αφού με έχει απαλλάξει από την ταλαιπωρία του πάρκινκ.

Είμαι δεμένη μαζί της με ένα αίσθημα ελευθερίας και με πολλές όμορφες αναμνήσεις.

Τώρα θα πάω πολύ πίσω, αλλά θυμάμαι που για χρόνια συναντιόμασταν σε ένα φανάρι κάποιου δρόμου με τον άντρα που ερωτεύτηκα και παντρεύτηκα μετά, εκείνος με μια Honda Transhalp κι εγώ με τη Rebel. Μάλλον δεν ήταν τυχαίο.

Ομως η αγαπημένη μου, λόγω παλαιότητας, όλο και κάτι παθαίνει, γι’ αυτό και έχω μαζί μου ένα σακουλάκι με εργαλεία. Μια πένσα, ένα κατσαβίδι, έναν κάβουρα, ένα μπουζόκλειδο… Είναι για τις πρώτες βοήθειες. Εχω μάθει κάποια πράγματα από τον πατέρα μου που είχε συνεργείο αυτοκινήτων. Μια φορά με άφησε από μπουζί στον δρόμο, έβγαλα το σακουλάκι, της έβαλα καινούργια μπουζί και συνεχίσαμε ευτυχισμένες.

Πάντως το σακουλάκι με τα εργαλεία το παίρνω μαζί μου και στην παράσταση. Δυο χρόνια τώρα που παίζουμε με τη Μαρία Σκούντζου το «Καληνύχτα μητέρα» στο Radar και έχουμε ολόκληρο σπίτι με αληθινή κουζίνα και βρύση με τρεχούμενο νερό και επειδή πιάνουν τα χέρια μου, όπως λένε, επισκευάζω και τα υδραυλικά. Η Μαρία με πειράζει για αυτές μου τις ιδιότητες, γελάμε πολύ στο καμαρίνι. Για μένα είναι μέρος της παράστασης, αφού μπορώ να το κάνω, το κάνω.

Εχει τύχει την ώρα που «τρέχει» η παράσταση να τρέχει και η βρύση και επειδή δεν μπορούσα να ζητήσω τη βοήθεια του κοινού αποκατέστησα μόνη μου τη βλάβη επί σκηνής.

Η Αναστασία Παπαστ.άθη είναι σκηνοθέτρια – ηθοποιός. Μάλιστα, η παράσταση «Καληνύχτα μητέρα» της Μάρσα Νόρμαν θα παιχτεί για πρώτη φορά σε ανοικτό θέατρο, στο Παλαιό Ελαιουργείο της Ελευσίνας, στις 19 Ιουλίου