Ο Ζορό

Στη θλιβερή, πρόσφατη επίθεση σε έναν θεωρητικά καταρτισμένο, είρωνα, διαβασμένο – επιτέλους – ποιητή μας, ο Φλωμπέρ έχει, μια κι έξω – έτοιμη για όλους -, την double face απάντηση: «Για κάθε άνθρωπο, η ηθική της τέχνης εγγράφεται στην πλευρά που κολακεύει τα συμφέροντά του» («Μπουβάρ και Πεκισέ», μετάφραση Α. Κυριακίδης, εκδόσεις Πόλις, σελ. 195).

Στο εναρκτήριο αυτό μυθιστόρημα της νεωτερικότητας, όχι μόνο ο «συγγραφέας» και η «υπογραφή» πάνε περίπατο αλλά δίνεται το ελεύθερο, υπό προϋποθέσεις, όλοι να «αντιγράφουν» όλους, και η «αντιγραφή» (αβυσσαλέος, αναγκαίος ενοφθαλμισμός κειμένου σε κείμενο*) να καθιερώνεται ως συστατικό στοιχείο του «νέου μυθιστορήματος» – μαζί με την κατεδάφιση της βλακείας. (Του φθόνου συμπεριλαμβανομένου.)

Ως προς τη λεγόμενη «τεκμηρίωση», ο Φλωμπέρ τη θεωρεί σαν «απλή αφετηρία για τη φαντασία». Και για ό,τι οι εισαγγελείς του Διαδικτύου ονομάζουν «αντιγραφή», ο δαιμόνιος Νορμανδός – από την εθελούσια «μαρινάδα» τού εαυτού στο κρεβάτι τού Κρουασέ – τους επιφυλάσσει στην κατακλείδα αυτού του κατ’ ευφημισμόν μυθιστορήματός του μια έκπληξη προτρεπτική:

«Εξίσωση των πάντων – του Καλού και του Κακού, του ωραίου και του άσχημου, του ασήμαντου, και του χαρακτηριστικού.

Δεν υπάρχει αλήθεια στα φαινόμενα».

«Αλήθεια» – όρος κατ’ εξοχήν ανακριτικός – υπάρχει μόνο στον «τρόπο» που χειρίζεσαι τη φαντασμαγορία.

Αλλά αυτό προϋποθέτει γράμματα (όχι χασάπη). Κυρίως, να έχεις προηγουμένως βάλει το νεροπίστολο στην πλαστική του θήκη, περιορίζοντας τους καρναβαλικούς εκφοβισμούς σου με επερωτήσεις στη Βουλή με τον Βαρουφάκη-Ζορό.

* Η σχετική βιβλιογραφία επ’ αυτού, επαφίεται στον πατριωτισμό των αναγνωστών μου.