Ξέρω πού ήσουν σαν σήμερα {LF}το 2004…

Δεκαέξι χρόνια πέρασαν. Κι όμως όλοι οι Ελληνες θυμούνται με κάθε λεπτομέρεια πού βρίσκονταν σαν σήμερα το 2004. Οι λίγοι τυχεροί ήταν στο Στάδιο του Φωτός στη Λισαβόνα και τραγουδούσαν «Ελλάς ολέ, ολέ». Οι υπόλοιποι ήταν στημένοι μπροστά στις τηλεοράσεις με συγγενείς, φίλους, αγνώστους. Και όταν σφύριξε για τελευταία φορά ο Γερμανός Μάρκους Μερκ η χώρα ένιωσε μια ανατριχίλα να διαπερνά τη ραχοκοκαλιά της. Μια σπάνια για την Ελλάδα ομοουσία, όπως στις 12 Οκτωβρίου του 1944 με την απελευθέρωση της Αθήνας από τους Γερμανούς. Οπως στις 14 Ιουνίου 1987, που νιώσαμε για πρώτη φορά την αίσθηση της νίκης σε εθνικό επίπεδο με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη και τ’ άλλα παιδιά.

Η 4η Ιουλίου, η ημέρα της εθνικής επετείου των Αμερικανών για τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας τους, έγινε συνώνυμο με τη μεγαλύτερη αθλητική επιτυχία στην ιστορία της χώρας μας.

Στο λεωφορείο που μετέφερε την εθνική μας ομάδα στα γήπεδα της Πορτογαλίας έγραφε: «Η Αρχαία Ελλάδα είχε 12 θεούς. Η Μοντέρνα Ελλάδα έχει 11».

Ηταν ό,τι πιο εμπνευσμένο και προφητικό είχε γραφτεί εκείνες τις ημέρες.

Οι… ζηλιάρηδες

Η Ελλάδα βγήκε στους δρόμους αγκαλιασμένη και γιόρτασε μεθυσμένη από το νέκταρ της απρόσμενης και τεράστιας νίκης.

Μες στην παραζάλη δεν αντιληφθήκαμε πως οι ξένοι έχυναν χολή. «Ενα δάκρυ κύλησε στο πρόσωπο του υπέροχου παιχνιδιού», έγραφε η κακεντρεχής «Ντέιλι Τέλεγκραφ». Ο Ντέιβιντ Μίλερ στον «Γκάρντιαν» σημείωνε πως η Ελλάδα χρησιμοποίησε κάθε αδίστακτο και αρνητικό μέσο για να φτάσει στη νίκη. Χαρακτήρισαν την ομάδα του Ρεχάγκελ τη χειρότερη του τουρνουά. Εγραψαν πως ήταν η πρώτη φορά που ο κόσμος παρακαλούσε να χάσει το αουτσάιντερ. Μίλησαν για αρνητικό ποδόσφαιρο, για «παρκαρισμένα λεωφορεία», για δολοφονία του αθλήματος. Δημιουργήθηκε μια προκατάληψη στα όρια του ρατσισμού από τυφλωμένους δημοσιογράφους και αναλυτές που μέσα στην παραζάλη τους από την απρόσμενη επιτυχία μιας ομάδας που δεν είχε πετύχει νίκη σε προηγούμενες διοργανώσεις, δεν μπορούσαν να διακρίνουν την εμπνευσμένη τακτική του «Ρεχακλή».

Οταν διαλύθηκε η θολούρα τους προσπάθησαν να αντιγράψουν τη συνταγή στις δικές τους ομάδες. Αλλά πάντα κάτι έλειπε.

Ποιο λεωφορείο;

Η Ελλάδα κατηγορήθηκε στο Euro 2004 πως έπαιξε αμυντικό ποδόσφαιρο. Η τεχνική ανάλυση και η στατιστική αποκαλύπτουν ωστόσο μια διαφορετική αλήθεια.

Οπως υβριδικά αγωνιστικά συστήματα και ασφυκτικό πρέσινγκ. Στο παρκάρισμα των λεωφορείων κοινός τόπος είναι η παραχώρηση της κατοχής της μπάλας.

Στη διάρκεια του τουρνουά αυτά τα ποσοστά ήταν κατά σειρά των αγώνων μέχρι τον τελικό 37%, 42%, 47%, 45%, 48% και 42%.

Η χειρότερη επίδοση της Γαλανόλευκης (37%) ήταν πολύ μακριά από τον μέσο όρο των ομάδων που παρκάρουν λεωφορείο (20-25%).

Περνάει επίσης απαρατήρητο πως η Ελλάδα έπαιξε με τους πιο δύσκολους αντιπάλους. Δύο φορές με τη διοργανώτρια Πορτογαλία που είχε στις τάξεις της τα μέλη της χρυσής γενιάς, Ρουί Κόστα, Φίγκο συν τον νεαρό Ρονάλντο. Την ντριμ τιμ και κάτοχο του τίτλου Γαλλία, την καλύτερη ομάδα του τουρνουά, Τσεχία και την πάντα δυνατή Ισπανία.

Οι Πορτογάλοι στο παιχνίδι με την Αγγλία είχαν 61% κατοχή μπάλας και επιχείρησαν 35 σουτ. Στον τελικό με την Ελλάδα περιορίστηκαν στο 58% κατοχή της μπάλας και σε 17 σουτ. Μήπως τελικά το λεωφορείο των κακεντρεχών Αγγλων ήταν μεγαλύτερο από το ελληνικό.

Τα εύσημα

Ο γκουρού της τακτικής Μάικλ Κοξ είχε παρατηρήσει πως ακόμα και πριν από το τουρνουά η Ελλάδα έπαιζε με αντεπιθέσεις αλλά με μεγάλο αριθμό παικτών.

Κανείς από τους αντίπαλους προπονητές δεν κατηγόρησε τους Ελληνες για το στυλ τους.

Ο προπονητής της Γαλλίας Ζακ Σαντινί μίλησε για το σπουδαίο γκολ που πέτυχαν.

Ο Λουίς Φελίπε Σκολάρι είπε μετά τον τελικό πως «η Ελλάδα ήταν η καλύτερη ομάδα». Ο εκλέκτορας της Τσεχίας Κάρελ Μπρούκνερ συνεχάρη τους παίκτες του Ρεχάγκελ για την πολύ έξυπνη τακτική που ακολούθησαν.

Ο κατά ESPN «πιο απρόσμενος θρίαμβος στην ιστορία των μεγάλων διοργανώσεων» δεν ήταν η νίκη του αντιποδοσφαίρου αλλά η υπεροχή της πίστης πως τίποτα δεν είναι αδύνατο.