«Ο δικός μου Αλέφαντος»!

Αγαπούσε τον Νίκο Αλέφαντο. Με τρόπο άδολο. Τον σεβόταν. Ο Νίκος Αναστόπουλος ήταν από τους πολύ κοντινούς ανθρώπους του «καθηγητή του ποδοσφαίρου» που μας άφησε την περασμένη Τρίτη. Η συζήτηση με τον άλλοτε κορυφαίο σκόρερ και καταξιωμένο τεχνικό έγινε στο Παλαιό Φάληρο, στο il Trovatore και ήταν γεμάτη συναίσθημα, θύμησες και ξεχωριστές ατάκες που σηματοδοτούν μια γλυκιά εποχή του εγχώριου ποδοσφαίρου.

«Το γνώριζα εδώ και μία εβδομάδα. Δεν ήταν καλά, είχε αδυνατίσει πολύ. Οχι καλή η κατάστασή του και όπως αποδείχθηκε ήταν θέμα ημερών να προκύψει το μοιραίο», αναφέρει στην αρχή της συζήτησης ο Νίκος. Μοιάζει σκεπτικός. Λυπήθηκε. Συνεχίζει: «Αυθεντικός, είχε μόνο ένα πρόσωπο και στο έδειχνε. Ποτέ διπρόσωπος. Και όπως λέει και το τραγούδι, παλικάρι».

Πότε και πώς άρχισε η γνωριμία σας;

«Ημουν παιδάκι, τον γνώρισα το 1973. Ηταν προπονητής στο Ρουφ και εκεί αγωνιζόταν ένας αγαπημένος μου θείος που δεν υπάρχει πια, ο Μίμης Ντουνιάς. Πήγαινα και τον έβλεπα. Την επόμενη χρονιά πήγε στα Γιάννενα και τον πήρε μαζί του. Παρακολουθούσα και εκεί τα παιχνίδια. Μια φορά θυμάμαι το ’76, στον ΟΦΗ νομίζω ήταν, τον πιάνει ο Ντουνιάς και του λέει για έναν πιτσιρικά με ταλέντο, εμένα. Με τα πολλά ήρθε να με δει. Τότε δίναμε με την Εθνική Νέων βραδινά παιχνίδια στη Νέα Φιλαδέλφεια. Μόλις τελειώνει το ματς, με το γνωστό του στυλ ο Αλέφαντος αρχίζει στον θείο να λέει “είσαι εγκληματίας! Δεν μου είχες πει τίποτα. Θα τον πάρω. Δεν ξέρεις από μπάλα”! Και διάφορα τέτοια».

Θυμάσαι την πρώτη φορά που ήρθε στον Ολυμπιακό; Το ’83;

«Φυσικά. Ας τα πούμε τώρα. Εχουν φύγει οι άνθρωποι. Μπορούμε. Προπονητής μας ήταν ο Χέερ. Στην Ευρώπη ήμασταν καλοί, αλλά στο πρωτάθλημα λες και είχαμε πάθει καθίζηση. Με φωνάζει ο Νταϊφάς. “Τι λες να κάνουμε; Δεν πάει το πράγμα”, μου αναλύει. Του απαντώ: “Θέλεις να με ακούσεις; Να πάρουμε προπονητή τον Αλέφαντο”. Εκεί, ο Νταϊφάς έδειξε πως πάγωσε. Ισως δεν περίμενε να του πω αυτό. Αλλά σίγουρα μετά το σκέφτηκε. Στην προπόνηση βρήκα τον Γιάννη Γούναρη, πολύ καλό φίλο και του είπα ότι αν σε ρωτήσει ο πρόεδρος, να του πεις για Αλέφαντο. Ετσι κι έγινε. Ηρθε ο Αλέφαντος στον Ολυμπιακό, η κατάσταση βελτιώθηκε, αλλά ο στόχος του πρωταθλήματος δεν επιτεύχθηκε. Ημουν και ντεφορμέ εγώ εκείνη τη σεζόν».

Ως προπονητής πώς ήταν ο Αλέφαντος; Αντικειμενικά να μιλήσεις.

«Υπεύθυνα θα το πω και όχι επειδή ήταν φίλος μου. Μοναδικός! Δεν υπήρχε άλλος! Φοβερός στην τακτική και εκεί που έπρεπε. Στο γήπεδο. Αμυνα, κέντρο, επίθεση. Οχι σε πινακάκια και τέτοιες τρίχες. Αγωνιστικά άφθαστος. Ο πρώτος δεν ήταν που πήγε έξω και παρακολούθησε τη δουλειά ξένων προπονητών; Μην ακούτε τι λένε άλλοι. Κορυφαίος. Κάποτε, για να θυμηθώ και άλλα, μου έλεγε πως έχει περάσει στην Πάντειο. Του λέω “πού είναι”; Σκέφτεται, συνεχίζω “στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας;” και λέει “ναι ρε γίγαντα”! Αλλά δεν είχε περάσει ούτε απέξω και κάναμε πλάκα με αυτά. Απίστευτες, υπέροχες ιστορίες».

Για τον τρόπο που προσέγγιζε και εμψύχωνε τους ποδοσφαιριστές έχουν ακουστεί τόσα και τόσα.

«Ηταν αυθόρμητος και αληθινός. Είχε ένα δικό του στυλ. Τους ανέβαζε. Παίζαμε με τη Δόξα Δράμας και είπε στον συγχωρεμένο τον Αλμπερτσεν: “Εσύ θα φεύγεις με ντίζελ”! Μα δεν έπρεπε έτσι! Το ανάποδο. ‘Η κάτι που συνέβη με τον Τάκη Μακροδημήτρη στον Πανιώνιο. Ο Αλέφαντος είχε ένα Οτομπιάνκι και μετά την προπόνηση περνούσε από την Ομόνοια. Ο Μακροδημήτρης το ήξερε και κάποτε τον ρώτησε “κύριε Νίκο πάτε στην Ομόνοια; Να έρθω”; Ο Αλέφαντος ήταν σύμφωνος και στον δρόμο όταν τους έπιασε φανάρι, λέει ο Μακροδημήτρης: “Πώς με είδες στο ματς”; “Θέλεις την αλήθεια”; “Ναι”, ο παίκτης. “Ησουν υστερήσας διακριθείς”»!

Φαντάζομαι ένα ολόκληρο κεφάλαιο ήταν η τρίτη και τελευταία του θητεία στον Ολυμπιακό, το 2004. Οταν χάθηκε ο τίτλος.

«Εγώ ήμουν στην Κέρκυρα. Μου έλεγε συνεχώς “πήγαινε, θα είμαι και εγώ μαζί σου”. Δεν έγινε. Ενιωσε όμως μεγάλη αδικία. Στερήθηκε τον τίτλο. Πίστευε πάντα πως τον αδίκησε ο Δούρος και δεν κατέκτησε ένα πρωτάθλημα. Ηταν ένα απωθημένο που δεν έφυγε ποτέ. Και το άξιζε χωρίς καμιά αμφιβολία κατά τη γνώμη μου».

Ενιωσε κάποιες φορές πίκρα;

«Θα έλεγα πως ναι, από την αντιμετώπιση που είχε από ορισμένους δημοσιογράφους. Εβλεπε να τον χλευάζουν. Τον ενοχλούσαν κάποια πράγματα που ξεπερνούσαν το όρια. Η κριτική τους δεν ήταν 100% σωστή και σίγουρα δεν του άρεσε πως έλεγαν ότι έβριζε. Γιατί δεν ήταν αλήθεια».

Νίκος Αλέφαντος. Ενας τόμος στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ενας προπονητής που δεν κατέκτησε κάποια κορυφή, αλλά βρέθηκε επί σειρά ετών στην κορυφογραμμή της συνείδησης του κόσμου. Αυτό είναι το σπουδαιότερο. Γιατί το κριτήριο του οπαδού συχνά

είναι αλάθητο. Οσο για τον Νίκο Αναστόπουλο, πώς να μην είναι υπερήφανος που όχι μόνο δούλεψε κοντά στον Αλέφαντο, αλλά παράλληλα ήταν και φίλος ενός προσώπου που άγγιξε όλη την Ελλάδα;