Η κοσμοπολίτισσα κληρονόμος {LF}με την ηπειρώτικη καταγωγή

Εκείνο το βράδυ της 19ης Νοεμβρίου του 1983, η 56χρονη Αννα Βούλγαρη επέστρεφε μαζί με τον 17χρονο γιο της Τζόρτζιο στο σπίτι τους, στα περίχωρα της Ρώμης. Τι σπίτι δηλαδή, μια βίλα μέσα σε ένα κτήμα πολλών στρεμμάτων όπου όμως η πολυτέλεια αναδείκνυε την κομψότητα, δεν την τραυμάτιζε όπως συμβαίνει συχνά. Αλλωστε η φινέτσα και το καλό γούστο αποτελούσε οικογενειακή παράδοση, αφού η Αννα ήταν εγγονή του Σωτήρη Βούλγαρη που ξεκίνησε από την Παραμυθιά Θεσπρωτίας τον 19ο αιώνα, για να ιδρύσει στην Ιταλία τον οίκο κοσμημάτων Bvlgari (με το χαρακτηριστικό «v» στη θέση του «u») που γρήγορα ανέδειξε σε έναν από τους σημαντικότερους στον κόσμο.

Για να γυρίσουμε σε εκείνο το φθινοπωρινό απόγευμα, μπαίνοντας η Αννα στο σπίτι της, παραξενεύτηκε από την ησυχία που επικρατούσε – ήξερε ότι ο άνδρας της είχε καλέσει κάποιους φίλους. Δεν χρειάστηκαν παρά λίγα δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσει, με τον πιο τραγικό τρόπο, τι συνέβαινε. Ο σύζυγός της ήταν δεμένος και φιμωμένος, το ίδιο και άλλα εννέα πρόσωπα, μέλη της συντροφιάς και του προσωπικού. Είχε προηγηθεί η είσοδος τριών ανδρών, με το πρόσχημα ότι αναζητούν τρομοκράτες, οι οποίοι απήγαγαν μητέρα και γιο και τους οδήγησαν σε ένα απομονωμένο εξοχικό κτίριο. Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν ένας εφιάλτης όπως είπε αργότερα η ίδια η Αννα Βούλγαρη. Τους είχαν κλειδωμένους σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, έτσι ώστε γρήγορα έχασαν την αίσθηση του χρόνου, δεμένους με χοντρές αλυσίδες, τους έδιναν ελάχιστο φαγητό.

Τα λύτρα που ζητήθηκαν αρχικά ήταν, σε σημερινά χρήματα, ένα εκατομμύριο ευρώ, πολύ μεγάλο ποσόν για εκείνη την εποχή. Η οικογένεια, εξ αρχής, ήθελε να τα δώσει, για την αστυνομία όμως προείχε η σύλληψη της συμμορίας. Η καθυστέρηση εκνεύρισε τους απαγωγείς με αποτέλεσμα να βρίζουν και να κτυπούν τους ομήρους ενώ, παράλληλα, διπλασίασαν τα λύτρα. Η Αννα υποψιάστηκε τη δραματική εξέλιξη που θα είχε η ιστορία όταν άρχισαν να υποχρεώνουν τον γιο της να πίνει ολοένα και μεγαλύτερες ποσότητες σαμπούκας – ιταλικό ποτό με υψηλή περιεκτικότητα σε οινόπνευμα που μοιάζει με το δικό μας ούζο. Ετσι, τον μετέφεραν ημιλιπόθυμο σε ένα διπλανό δωμάτιο απ’ όπου η μητέρα του άκουσε, σε λίγο, ουρλιαχτά πόνου. Οταν ο Τζόρτζιο επέστρεψε, το πρόσωπό του ήταν γεμάτο αίματα. Του είχαν κόψει το αυτί. Το οποίο και έστειλαν στην οικογένεια μαζί με μια φωτογραφία των αλυσοδεμένων ομήρων. Τα πράγματα είχαν φτάσει σε οριακό σημείο, οι απαγωγείς φαίνονταν αποφασισμένοι. Τα χρήματα παραδόθηκαν σύμφωνα με τις οδηγίες τους και την επόμενη, μητέρα και γιος αφέθηκαν ελεύθεροι. Ηταν παραμονή Χριστουγέννων και είχαν συμπληρωθεί 35 ημέρες ομηρείας.

Αυτή ήταν η πιο συνταρακτική στιγμή στη ζωή της Αννας Βούλγαρη που πέθανε πριν από λίγες εβδομάδες σε ηλικία 93 ετών. Μια ζωή σε όλη τη διάρκεια της οποίας η κοσμοπολίτισσα κληρονόμος με την ψηλόλιγνη κορμοστασιά πρόβαλε πάντα την ηπειρώτικη καταγωγή της. Ηταν άλλωστε η μόνη από την οικογένεια που μιλούσε άπταιστα ελληνικά και επισκεπτόταν κάθε χρόνο τον τόπο από τον οποίον ξεκίνησε ο παππούς της. Μάλιστα, μόλις το περσινό καλοκαίρι είχε συναντηθεί με ομάδα από τον Δήμο Παραμυθιάς για να συζητήσουν πώς θα μπορούσε να συνδράμει ο διάσημος οίκος στη μετατροπή του πρώην δημοτικού σχολείου, που είχε χτίσει ο Σωτήρης Βούλγαρης, σε σύγχρονο κέντρο Τέχνης.

Στο success story της οικογένειας Βούλγαρη είναι επενδεδυμένο ατόφιο ηπειρώτικο πείσμα, αυτό που μετασχηματίζει τις δυσκολίες σε προκλήσεις και ευκαιρίες. Ο Σωτήρης Βούλγαρης γεννήθηκε το 1857 στην τουρκοκρατούμενη ακόμη Παραμυθιά και ήταν το μόνο από τα 11 παιδιά της οικογένειας που επέζησε. Ο πατέρας του είχε ένα μικρό κατάστημα αργυροχρυσοχοΐας εκεί όπου και ο ίδιος διδάχθηκε την οικογενειακή τέχνη. Δύο φορές έκαψαν οι Τούρκοι το μαγαζί και έτσι, στα είκοσί του, ο νεαρός Βούλγαρης μετακόμισε με τους γονείς του στην Κέρκυρα. Εκεί γνώρισε τον Τάκη Κρέμο και μαζί έφυγαν για τη Νάπολη όπου άνοιξαν ένα μικρό κατάστημα κοσμημάτων. Κι αυτό κάηκε όμως και οι δύο νέοι πήραν τον δρόμο για τη Ρώμη. Αρχικά, πουλούσαν τα ασημικά τους σε έναν πάγκο, στην πλατεία του Αγίου Πέτρου, σύντομα όμως κατόρθωσαν να ανοίξουν ένα καινούργιο μαγαζί. Σε λίγα χρόνια ο Κρέμος επέστρεψε στην πατρίδα του στη Μακεδονία και ο Βούλγαρης συνέχισε μόνος του την επιχείρηση. Το 1894 άνοιξε ένα ακόμη κατάστημα στη Via dei Condotti, αυτό που έγινε η ναυαρχίδα της αυτοκρατορίας Bvlgari. Εν τω μεταξύ, είχε παντρευτεί τη βλαχόφωνη Ελένη Μπάσιου με την οποία απέκτησε έξι παιδιά. Τον Κωνσταντίνο – Γεώργιο, τον Λεωνίδα – Γεώργιο, τη Μαρία – Αθηνά, τη Σοφία, την Αλεξάνδρα και τον Σπυρίδωνα.

Η Αννα Βούλγαρη ήταν κόρη του πρωτότοκου που μαζί με τον αδελφό του εξέλιξαν την οικογενειακή επιχείρηση στον «οίκο των βασιλέων και των σταρ του Χόλιγουντ». Γεννήθηκε στην Αθήνα όπου έκανε και τις τρεις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, στη Σχολή Κροντηρά. Το 1935 όμως και αφού είχε προηγηθεί ο θάνατος του παππού της, μετακόμισε στη Ρώμη με τους γονείς της και τα αδέλφια της Μαρία, Ξένια και Αλέξη. Στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το σπίτι τους ήταν κέντρο αντίστασης ενάντια στον φασισμό και έκρυβαν στα δωμάτιά του Εβραίους αλλά και τον Ευάγγελο Αβέρωφ.

Από τα 18 της χρόνια η Αννα άρχισε να δουλεύει στον οίκο Bvlgari, ήταν αυτή μάλιστα που ασχολούνταν με τους υψηλού κύρους πελάτες από την Γκρέις Κέλι και την Ελίζαμπεθ Τέιλορ έως τον μυστηριώδη κροίσο που αγόρασε ένα μυθικό διαμάντι εξήντα καρατίων. Ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε τον στρατιωτικό Φρανσίσκο Καλισόνι με τον οποίο απέκτησαν τρία παιδιά. Εως το 1983 η ζωή της κυλούσε ήσυχα, το ψυχολογικό σοκ όμως που προκάλεσε η περιπέτεια της απαγωγής στάθηκε η αιτία να αποχωρήσει από την επιχείρηση. Διατήρησε όμως την επαφή της με την Ελλάδα και την πατρίδα της. Η Αννα Βούλγαρη μπαινόβγαινε στα διεθνή κοσμικά σαλόνια, πάντοτε όμως με τη διακριτικότητα μίας γνήσιας Ηπειρώτισσας.