ΚΙΝΑΛ πιεζόμενο

Οι προσπάθειες του κ. Τσίπρα να υποχρεώσει σε «στρατηγική συμμαχία» το ΚΙΝΑΛ είναι εμφανείς και πολυσυζητημένες. Λιγότερο εμφανείς είναι οι προσπάθειες απορρόφησης βουλευτών και στελεχών του ΚΙΝΑΛ από τη ΝΔ, διότι  η μετακίνηση θα πρέπει να εγγυάται τη συνέχιση της πολιτικής καριέρας του απορροφουμένου, με κάποιο υφυπουργείο, πχ. Αλλά η ζήτηση τέτοιων θέσεων είναι πολύ μεγάλη. Φυσικά, και ο κ. Τσίπρας την απορρόφηση θα προτιμούσε αλλά τώρα πια δεν έχει να προσφέρει θέσεις, άρα είναι υποχρεωμένος να κινείται θεσμικά και να ελπίζει ότι το ΚΙΝΑΛ θα γίνει οι ΑΝΕΛ του μέλλοντός του.

Οπωσδήποτε, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ ενδιαφέρονται πρωτίστως για την εξαφάνιση του ΚΙΝΑΛ, ώστε να επανέλθουμε στον παλιό γνωστό και προβλέψιμο δικομματισμό και όχι τι μερίδιο στελεχών θα απορροφήσει κάθε κόμμα.

Από την πλευρά του ΚΙΝΑΛ δεν βλέπω να είναι ωφέλιμο για το πολιτικό του προσωπικό η μεταστέγασή του σε κάποιον από τους δύο επίδοξους πόλους του «μεγάλου δικομματισμού». Η πολιτική τους ισχύς θα μειωθεί, αν δεν εκμηδενιστεί: δεν είναι πολλά τα παραδείγματα μεταγραφέντων που έκαναν καριέρα με το νέο τους κόμμα.  Η πολιτική τους ισχύς  και ατομικά και σαν σύνολο μεγιστοποιείται με την απλή αναλογική – κάτι που είναι επιθυμητό και για το δημόσιο συμφέρον: η εμπειρία μισού μεταπολιτευτικού αιώνα  έδειξε τα όρια και τα προβλήματα του ελληνικού δικομματισμού,  μάλλον ήρθε η ώρα των κυβερνήσεων συνεργασίας.

Επομένως, το ΚΙΝΑΛ, για να μεγιστοποιήσει την πολιτική του ισχύ, πρέπει να αντέξει στις πιέσεις που υφίσταται και επιπλέον να είναι απαραίτητος κυβερνητικός  σύμμαχος, αφού οι επόμενες εκλογές θα γίνουν με απλή αναλογική. Με  βάση τις δικές του προγραμματικές θέσεις, σύμμαχος είτε της ΝΔ είτε του ΣΥΡΙΖΑ.

Όμως το ΚΙΝΑΛ δεν θα μπορέσει να επιβιώσει και να γίνει το parti charnière, το «κόμμα μπαλαντέρ»,  το αναγκαίο για σχηματισμό κυβερνήσεων, αν συνεχίσει να κινείται στον εθνικιστικό  παλαιοκομματισμό του «Βυθίσατε το Χόρα» – σύνθημα που ουσιαστικά το αρνήθηκε αργότερα  ο Ανδρέας Παπανδρέου υπαινισσόμενος ότι το εκφώνησε σε συμφωνία με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, κάτι που δεν επιβεβαίωσε η άλλη πλευρά.

Οι συνταξιούχοι που θυμούνται και τιμούν το ΠαΣοΚ του περασμένου αιώνα, λιγοστεύουν μέρα τη μέρα και είναι πασίγνωστο από εκλογικές έρευνες ότι οι νεότεροι δεν ενθουσιάζονται με τις εθνικιστικές -αλλά και συντηρητικές κοινωνικά, οικονομικά, πολιτισμικά- θέσεις του και δεν το ψηφίζουν. Αν επιλογή του κόμματος είναι να διευκολύνει το έργο εξαφάνισής του από ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει παρά να συνεχίσει έτσι.