Δάφνις Κόκκινος

Ονειρο χθεσινό, ήμασταν πάρα πολύ κοντά, έτοιμοι να φιληθούμε, όπως στις καλοκαιρινές ταινίες, μουσική δεν έπαιζε.

Και τότε ακριβώς λίγο πριν κλείσουμε τα μάτια μας, βγαίνει μια ταμπέλα που γράφει… Κρατάτε τις αποστάσεις… Απαγορεύονται τα όνειρα…

Αλλά, όπως λέει και η Κική, «Φυσικά και ονειρεύομαι. Ζει κανείς μόνο με έναν ξερό μισθό;».

Ονειρα ιδωμένα σε διαφορετικά μήκη και πλάτη της γης, σχεδόν πάντα επηρεασμένα, εμπνευσμένα, χειραγωγημένα τις περισσότερες φορές από το άγχος των παραστάσεων, το κλάμα, την οδύνη, την οργή, για ένα παιδί με κόκκινο μπλουζάκι σε μια παραλία του Αιγαίου, έναν νέο άγρια δολοφονημένο, μια νέα άγρια δολοφονημένη…

Και επειδή είναι άνοιξη και βρίσκουν εύφορο έδαφος διάφορες ιεροτελεστίες και εξορκισμοί, θα παραθέσω εικόνες από όνειρα μονάχα ανοιξιάτικα…

Ονειρο ανοιξιάτικο φετινό. Ενα παιδί χάνει στην πάλη, η δασκάλα το ρωτάει τι έμαθε από αυτό; Γιατί πρέπει να χάνουμε; Ισως γιατί αποκτάμε ψυχή. Ψυχή αποκτάμε από τις ήττες μας και από τη μία μας ίσως νίκη!

Πολλά όνειρα καταλήγουν εφιάλτες. Κάνουμε παράσταση σε έναν γκρεμό, μοναδικό μας κοινό ήταν μόνο η Πίνα. Μας σκίζονται τα κοστούμια και τα φορέματα. Και όλα από ροζ, γίνονται μαύρα… 300 άγιοι βυθίζονται στη θάλασσα… πρέπει να ξυπνήσω…

Αλλη φράση ονείρου ανοιξιάτικου περσινού.

44 Ο μόνος που σε δέχεται όπως είσαι είναι ο τάφος!

Αλλη φράση ονείρου ανοιξιάτικου, στα αγγλικά αυτή τη φορά.

We dancers make the love, and Pina makes the baby…

Ονειρο για μένα ήταν το να χορογραφήσω την Ιεροτελεστία της Ανοιξης. Ονειρο, αλλά και μια μεγάλη πρόκληση για μένα. Η Ιεροτελεστία είναι η πρώτη παράσταση που είδα από το χοροθέατρο του Βούπερταλ της Πίνας Μπάους όταν ακόμα ήμουν σπουδαστής στην Κρατική Σχολή Χορού. Είναι το κομμάτι που εδώ και 28 χρόνια χορεύω με την ομάδα της Πίνας. Ηταν μια μεγάλη πρόκληση να σκεφτώ και να αισθανθώ το κομμάτι τελείως διαφορετικά απ’ ό,τι μέχρι τώρα. Μπορώ να πω ότι χαίρομαι που το όνειρο αυτό πραγματοποιήθηκε με τρόπο με παλιούς φίλους και νέους συνοδοιπόρους, στην Αθήνα.

Δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς τα όνειρα. Ούτε του ύπνου ούτε του ξύπνιου…

Οπως λέει και ο Καμί «η φαντασία έχει δοθεί στους ανθρώπους ως αποζημίωση γι’ αυτό που δεν είναι»

Εφιάλτης μου είναι τα Addio. Και του ύπνου, και του ξύπνιου.

Ενα Addio είναι σαν να πετάς, κάτι μοναδικό, ψηλά από μια γέφυρα σε ένα φουρτουνιασμένο ποτάμι.

Είμαι εδώ και καιρό μισοκρεμασμένος στη γέφυρα, και τείνω αυτά τα Addio να τα αφήσω να πέσουν.

Ομως δεν το έχω κάνει ακόμα. Οπότε τα κρατώ σφιχτά, και κάποια στιγμή, μαζί θα πέσουμε στο ποτάμι, αποτέλεσμα της βαρύτητας, του χρόνου και των καιρικών συνθηκών…