Μια οδός, μια διασταύρωση, μια μνήμη

Αγίου Δημητρίου και Θεσσαλονίκης, Πειραιάς, σε αυτή τη διασταύρωση ξαναβρίσκω τον χαμένο Ανδρέα. Εκεί γεννήθηκε ο πατέρας μου, εκεί μεγάλωσε με τα αδέρφια του, για αυτή τη γωνιά μιλούσε ένα λεπτό πριν πεθάνει στο νοσοκομείο. Δεν είναι το «κόλλημα», το φετίχ που έχει ο καθένας μας, το προσωπικό του μυστικό, μια ιδιαιτερότητα. Είναι αυτό ουσιαστικά που δεν έζησε ποτέ. Είναι αυτό που νιώθει, ενώ δεν το γνωρίζει. Είναι αυτό που μπορεί να δει, ενώ δεν φαίνεται. Είναι το ιδανικό και απρόσμενο που μπορεί να φτιάξει, ενώ δεν το έχει. Είναι τελικά αυτό που θα τον επαναπροσδιορίσει, όταν αυτός έχει χαθεί. Είναι ένας δρόμος που δεν θα αλλάξει ποτέ. Οι ωραιότερες ιστορίες από τον πατέρα μου έχουν περάσει μέσα από αυτή τη διασταύρωση. Εχω ακούσει τις πιο τολμηρές, τις πιο θλιβερές και τις πιο τρελές ιστορίες, που μπορώ να θυμηθώ με κάθε λεπτομέρεια ανά πάσα στιγμή.

Μερικές φορές, ανακαλώντας αυτές τις ιστορίες στη μνήμη μου, βάζω και τον εαυτό μου μέσα, και εκεί αρχίζουν τα περίεργα… virtual reality! Πώς να μη θυμάμαι την ιστορία με το μεροκάματο του τρόμου. Μια ιστορία που την άκουσα πολλές φορές στην εφηβεία μου, με την οποία ήθελε να περάσει διάφορα μηνύματα και συμβολισμούς. Με τον αμαξά (υπαρκτό πρόσωπο – γείτονας που είχε άμαξα με ένα άλογο – ταξί της εποχής, τη δούλευε μαζί με τον γιο του, που ήταν στην ίδια ηλικία με τον πατέρα μου) πήγαινα και εγώ κάποιες φορές στο λιμάνι, να πάρουμε ναύτες από τον 6ο Αμερικανικό Στόλο να τους πάμε στην Τρούμπα. Εκεί τους αφήναμε σε μαγαζιά με τα οποία συνεργαζόταν ο αμαξάς – έπαιρνε ποσοστό και παίρναμε και εμείς μερίδιο.

Ο υπόκοσμος. Δύσκολες καταστάσεις γιατί ήμασταν παιδιά, τσαμπουκάδες, νταβατζήδες, όλος ο υπόκοσμος μαζεμένος σε έναν δρόμο, εκεί έπρεπε να επιβιώσουμε με άλλους κανόνες και να επιβληθούμε. Το δύσκολο ήταν το μετά… Επρεπε να τους γυρίσουμε στο λιμάνι, να μπούνε στις λάντζες τους για να πάνε στα καράβια τους. Συνήθως ήταν πιωμένοι και ματωμένοι από τους μεταξύ τους καβγάδες για τα κορίτσια της Τρούμπας. Οπως είχαν γύρει εξαντλημένοι στην άμαξα, εμείς οι αθεόφοβοι που καθόμασταν όρθιοι στα πλαϊνά της βάζαμε το χέρι και τους κλέβαμε ό,τι δολάριο τους είχε απομείνει από την τσέπη του πουκαμίσου τους! Τι να κάναμε; Επρεπε να πολεμήσουμε τη φτώχεια μας. Το σταμάτησε όταν μια φορά τον κατάλαβε ένας αμερικανός ναύτης και τον μαχαίρωσε με το μαχαίρι του στον ώμο. Ηταν 15 χρονών! Το γνήσιο φετίχ είναι αυτό που το καλλιεργείς από την παιδική ηλικία, γιατί άμα το αποκτήσεις μεγάλος δεν είναι φετίχ, είναι κουσούρι! Το δικό μου φετίχ, λοιπόν, είναι να βρίσκομαι σε αυτή τη διασταύρωση όταν έχω τις μαύρες μου ή όταν έχω τις καλές μου. Στην πραγματικότητα έχω βρεθεί σε αυτή τη διασταύρωση τρεις ή τέσσερις φορές στη ζωή μου. Αλλά κάθε μέρα είμαι εκεί. Πώς; Μέσα από μία φωτογραφία του πατέρα μου, που μαζί με τον αδερφό του και δύο φίλους τους φωτογραφίστηκαν από έναν φωτογράφο τη δεκαετία του 1950, κρατώντας μια μπάλα ποδοσφαίρου από κουρέλια. Και βέβαια ως καθημερινή πλέον συνήθεια βλέποντας στον χάρτη της Google τη διασταύρωση, Αγίου Δημητρίου και Θεσσαλονίκης, Πειραιάς.

Ο Ανδρέας Κατσιγιάννης είναι ιδρυτής της Εστουδιαντίνας, συνθέτης.

Για περισσότερες πληροφορίες για τις δράσεις του συνθέτη επισκεφθείτε τη σελίδα andreaskatsigiannis.gr αλλά και το κανάλι της Εστουδιαντίνας Νέας Ιωνίας Βόλου στο YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCoetJ2ED5e3j7bEaw75IPLQ