Η φυγή και η επιστροφή

Φετίχ το [fetíx] Ο (άκλ.): 1. αντικείμενο θρησκευτικής λατρείας των πρωτόγονων λαών, στο οποίο αποδίδονται υπερφυσικές δυνάμεις και ιδιότητες: Tο φυλαχτό εκπληρώνει μια μαγική λειτουργία παρόμοια με αυτήν του ~ των πρωτόγονων πολιτισμών. 2. καθετί στο οποίο αποδίδεται μια υπερβολική σημασία, που ξεπερνάει την πραγματική αξία του, τις πραγματικές του ιδιότητες: Kάνω κτ. ~. Tο ~ του

είναι το χρήμα. 3. (ψυχ.) αντικείμενο που διεγείρει σεξουαλικά τον φετιχιστή: ~ του είναι τα μαύρα εσώρουχα.

Ο ιδανικός συνδυασμός των τριών παραπάνω ερμηνειών, με βάση το λεξικό, θα μπορούσε να ορίσει τη δική μου αντίληψη για τον ορισμό κάποιου εν δυνάμει φετίχ. Και εξηγούμε: μία εικόνα, μία μυρωδιά, η αίσθηση της αφής ή απλά ένας ήχος είναι ικανές συνθήκες για την καταγραφή ενός ιδιωτικού φετίχ. Και για μένα όλα αυτά αθροίζονται σε ένα εισιτήριο, ένα ταξίδι. Κοντά, μακριά ή πολύ μακριά. Μέχρι εκεί που μπορεί να φτάσει η σκέψη. Αρα αν αυτό καταγράφεται ως κάτι που διεγείρει, τότε ναι, ένα ταξίδι είναι το φετίχ μου.

Σε ένα ταξίδι θα δω νέες εικόνες, θα δοκιμάσω νέες γεύσεις, θα θαυμάσω τη δημιουργία ενός διαφορετικού τρόπου σκέψης, θα περπατήσω μέχρι το ενδιαφέρον, θα γνωρίσω άλλες λέξεις και θα μάθω να τις προφέρω σωστά. Θα καθίσω δίπλα σε αγνώστους στο μετρό ή σε ένα λεωφορείο, θα κολυμπήσω σε άγνωστα νερά, θα ξαπλώσω σε εξωτικά γρασίδια και θα αφήσω την όσφρησή μου να ακουμπήσει απαλά κάθε νέα μυρωδιά.

Διέγερση. Από την κράτηση, το σκαν στην έξοδο του αεροδρομίου, μέχρι το check in και την πρώτη βόλτα, όλα διεγείρουν πλήρως το κομμάτι εκείνο του μυαλού που κρατά ασφαλή τα δεδομένα. Ετσι οφείλει να είναι ένα φετίχ. Ασφαλές και μακριά από τη δημόσια γνώση. Προσωπικό και λίγο παράξενο. Τα φετίχ γεννιούνται μετά. Οχι μαζί μας. Σε αυτό νομίζω θα συμφωνήσουν πολλοί. Ερχονται ως αποτέλεσμα εμπειριών και καταστάσεων που ή έτυχαν ή είχαν προγραμματισμένη έναρξη. Ετσι και τα ταξίδια. Μου έτυχαν ή τα έβαλα εγώ στο πρόγραμμα. Κάθε φορά που φεύγω είναι και μια νέα έναρξη. Καύσιμο για το μετά. Ολα όσα θα με εμπνεύσουν θα γίνουν πάγια και θα καταγραφούν ως περιουσία.

Επιπλέον ένα ταξίδι – φετίχ το απολαμβάνεις και μόνος και με παρέα. Δεν σε δεσμεύει. Ποτέ ένα φετίχ δεν δεσμεύει. Ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να είναι. Διαφορετικά, παύει να είναι κρυφή απόλαυση.

Γίνεται καταναγκασμός και κατά συνέπεια χάνει όλο εκείνο το ωραίο που περιβάλλει τον λόγο ύπαρξής του στη ζωή μας. Πολλοί πιστεύουν πως το φετίχ είναι κάτι σαν ντροπή. Αν ήταν, δεν θα ήταν φετίχ.

Απλό. Οταν το δεις κατάματα, θα περάσεις τέλεια μαζί του. Από τότε που ξεκίνησα τα ταξίδια ξεκίνησε και το δικό μου φετίχ. Από τη Νέα Υόρκη στο Αμβούργο και από εκεί στη Βαρκελώνη και στην Κύθνο μέχρι όπου φτάνει το μάτι. Κάθε διαδρομή γεμίζει με απολαύσεις. Οι εμπειρίες μετατρέπονται στο δικό μου νόμισμα και γίνονται προσωπικό συνάλλαγμα για να μπορέσω να αγοράσω την ωραία ζωή που έχω κατά νου.

Νέοι δρόμοι. Με ή χωρίς οδηγό, πάντα θα ανακαλύπτω νέους δρόμους για να στρίψω ή να τους περπατήσω μέχρι τέλους. Να δω πού θα με φτάσουν. Η αγωνία, η περιέργεια, η επιθυμία με ακολουθούν σαν σκιές.

Συνέχεια μαζί μου είναι. Λίγο πίσω μου, αλλά μαζί μου. Τις έχω συνηθίσει και με έχουν μάθει. Πρέπει να είμαστε συμφιλιωμένοι με το φετίχ μας. Να μη γίνεται βαρίδι στην υπόλοιπη ζωή μας. Και τότε σίγουρα θα το απολαύσουμε. Θα νιώσουμε τη χαρά εκείνη που δεν μπορείς εύκολα να την περιγράψεις ή να τη μοιραστείς με κάποιον ξένο με το δικό σου φετίχ. Γιατί ακόμα και αν δεν το θέλουμε, το φετίχ φυτρώνει μόνο σε χώμα παρέας ή συντροφιάς. Οχι σε ακαλλιέργητες εκτάσεις.

Το προσωπικό φετίχ, λοιπόν. Η φυγή. Και η επιστροφή. Πάνε μαζί αυτά τα δύο. Ενα ταξίδι πάντα θα σε πάει μπροστά, αλλά θα σε γυρίσει και πίσω. Μέχρι να έρθει το επόμενο. Το φετίχ θέλει να το ταΐζεις αραιά και πού. Η συχνότητα βέβαια μπορεί να αλλάζει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Για μένα είναι ΟΚ αν ταξιδέψω καμιά 10αριά φορές μέσα στον χρόνο.

Εν κατακλείδι, ένα ταξίδι – φετίχ είναι το μόνο που δεν μπορεί να μας πάρει κανείς. Τα χρήματα, το σπίτι, τα ρούχα, μπορεί. Αυτά που είναι στο μυαλό μένουν για πάντα δικά μας. Είναι αυτά που δεν θα μάθει κανείς. Εκτός και αν εμείς αποφασίσουμε αλλιώς!

Ο Βασίλης Παλαιολόγος είναι ηθοποιός