Ανάμεσα στον Ιγκλετον και τον στρόφαλο

Μήπως σιγά σιγά η πειθαρχία αντικαθίσταται από έναν δογματισμό της πειθαρχίας, από μια χωροφυλακίστικη εκδοχή της τάξης; Συνυπάρχουν δογματισμοί και απροσεξίες. Δεν μπορεί ένας μόνος και έρημος να τρέξει στο βουνό (γιατί μπορεί να κολλήσει Covid-19 από τα κυπαρισσόμηλα), μπορεί όμως ένας «νοικοκύρης» να πλακωθεί για τα παντζάρια, ανταλλάσσοντας πτυελίδια σε μια λαϊκή. «Γράφουν» τον κολυμβητή στον Βόλο (γιατί μάλλον κολλάει το πλαγκτόν με ιό), δεν «γράφουν» τον τύπο που τσαλαπιάνει στον μανάβη όλα τα πορτοκάλια να βρει το ζουμερό. Κυνηγάνε τον δρομέα που τρέχει μόνος τα 8 ημερήσια χιλιόμετρά του και δεν πειράζουν τον τύπο που σαρώνει βουλιμικά και εγωιστικά το ράφι με τα οινοπνεύματα. Τραυματίζεται ο πεζός από όχημα, πεσμένος στα αίματα, περιμένοντας ασθενοφόρο και τον «γράφουν» γιατί δεν είχε το χαρτί με κυκλωμένο το «6». «Ο χωροφύλακας δεν πιάνεται φίλος» μού ‘λεγε φίλος, παλιός αριστερός, νυν καραδεξιός. Η γραφειοκρατική πειθαρχία πάει να μεταβληθεί σε μορφή πολιτικο-κοινωνικής συμμόρφωσης.

Επαιζε ΑΟΚ – Βαθύλος, 1972, τοπικές ομάδες, Γ’ ερασιτεχνική. Ο τροχονόμος Νίκος (τίμιο παιδί, αλλά φόβητρο των οδηγών) κρατούσε τον κόσμο από την απέναντι πλευρά του δρόμου, να μην πλησιάσουν τα κάγκελα και δουν το ματς τσάμπα. «Νικολάκη, το βράδυ έχει Μπάγερν – Ρεάλ». Ο Νίκος σιωπή. «Ματσάρα, ε;». Ο Νίκος σκασμό. «Θα παίξει άραγε ο Μπεκενμπάουερ;». Ο Νίκος ασυγκίνητος. Ο άλλος έγλειφε ώρες. Στο τέλος το ξεφούρνισε: «Να πάω εκεί, γιατί μου πονάει το πόδι μου;». Στα κάγκελα εννοούσε. Ο Νίκος ταλαντεύτηκε. Ωρες γλειψίματος και κολακείας για να κερδηθεί μια κατ’ εξαίρεση επιείκεια. Δεν ήταν τόσο το ματς, όσο η υπεροχή έναντι των άλλων αυτό που διεκδικούσε ο κόλακας. Από την αυστηρότητα, στην κατ’ εξαίρεση επιείκεια.

Προσβολή του αναπνευστικού, κατάπτωση του καρδιαγγειακού, καταρράκωση του ηθικού. Με την κατ’ οίκον πίεση (αναγκαία, αλλά αμυντική, ημιτελής λύση) φοβάμαι ότι βράζει μια νέα μεγάλη απείθεια, αφού εκ νέου προέκυψε ένα λιθάρι του Σίσυφου ή αλλιώς ένα εύρημα Μακρονήσου: «Μόλις πας τις πέτρες στην μια πλευρά του βουνού, ξαναφέρ’ τες πίσω».

Μόλις καταφέραμε να σταθούμε στοιχειωδώς στα πόδια μας, να ξεφορτωθούμε την πιο ανελαστική μορφή μνημονίου, ξανάρθε μνημόνιο, το 4ο, το χείριστο, το πιο αντιπαραγωγικό. Νεκρή οικονομία. Μια νέα νέκρα, πειθαρχική αυτή τη φορά, αναντίρρητη. Μια νέα βύθιση, διδαγμένη και ώριμη, δηλαδή πιο γερασμένη, πιο ξέπνοη. Ο κορωνοϊός απαγορεύει και υπαγορεύει μια νέα κατηγοριοποίηση. Η νέα κοινωνικότητα είναι τα αργά κιλά που έρχονται, μαζί με το απέραντο ψηφιακό ζάπινγκ. Με cookies μάλιστα, που σου ξαναφέρνουν μπροστά σου όλες τις σαχλαμάρες που ξεφύλλισες. «Βελτιωμένος κινητήρας, +15% ισχύς, με τον νέο ελαφρύτερο στρόφαλο». Πας στον Ιγκλετον, αλλά σου βγαίνει στροφαλοθάλαμος, κυλινδροπίστονο. Μια βίαιη υπόμνηση που δεν συγχωρεί το λάθος, τη σαχλαμάρα, την περιπλάνηση στη σκέψη και την ανοησία. Ανάμεσα στον στρόφαλο και τον Ιγκλετον, χάνεις «την αληθινή σου μέρα». Οπως θα ‘λεγε ο ποιητής, που είχε την πρόνοια να μας εγκαταλείψει μόνους στην πραγματικότητα, βραχνά και οδυνηρά.