Ο Πιερ Καρντέν μεταξύ τέχνης και βιομηχανίας

Ο γάλλος σχεδιαστής Πιερ Καρντέν στις αρχές Φεβρουαρίου του 1968 – πριν από τις φοιτητικές εξεγέρσεις του Μαΐου εκείνης της χρονιάς – αντιμετώπιζε τη μόδα διαφορετικά από τους περισσότερους δημιουργούς. Πνεύμα πρωτοποριακό ο ίδιος, διατυπώνει τις απόψεις του στον Τύπο και «ΤΑ ΝΕΑ» εκείνης της εποχής καταγράφουν την επιρροή του στο σύστημα της μόδας:

«Η μόδα είναι μια κωμωδία που παίζεται δύο φορές τον χρόνο. Η γυναικεία ματαιοδοξία είναι η πρωταγωνίστριά της. Το θέατρο είναι παγκόσμιο. Ολες οι γυναίκες συμμετέχουν. Αλλά στα ταμεία, μένουν και κάνουν τις εισπράξεις οι σχεδιαστές των φορεμάτων».

Τα πικρά λόγια περιέχονται σε μια εβδομαδιαία επιθεώρηση και είναι διαπιστώσεις που γίνονται από ειδικό για τα ζητήματα της μόδας. Πρόκειται για μια βιομηχανία που ανανεώνεται διαρκώς, διαφημίζεται πλήρως και αποτελεί οικονομικό παράγοντα σε μια χώρα, όπως η Γαλλία. Γιατί οι σχεδιαστές φορεμάτων δεν είναι μόνο καλλιτέχνες που θέλουν να εξυπηρετήσουν την αισθητική εμφάνιση της γυναίκας. Είναι και έμποροι. Οι εμπνεύσεις τους τούς οδηγούν σε οίκο μόδας, με υπαλληλικό προσωπικό και με οργάνωση και διάθεση του εμπορεύματός τους. Ανοίγουν κατόπιν μπουτίκ και διαθέτουν, πάντα μέσα στο πλαίσιο της μόδας, όλα τα αξεσουάρ. Τα κέρδη αυξάνονται, η επιχείρηση απλώνει τις δουλειές της και καθιερώνεται.

Αυτό το είχε αναγνωρίσει και ο Πιερ Καρντέν, ο γνωστός σχεδιαστής ανδρικής και γυναικείας μόδας, ο οποίος είπε: «Είμαι ένας καλλιτέχνης και ένας βιομήχανος». Υπάρχει μεγάλη αλήθεια στα λόγια αυτά. Ο Καρντέν, εκτός από τον οίκο μόδας στο Παρίσι, έχει παραρτήματα και μπουτίκ στη Νέα Υόρκη, στο Τόκιο, στη Βηρυτό, στο Μεξικό και θα ανοίξει ακόμη νέες μπουτίκ στο Χογκ Κονγκ, στο Σίδνεϊ, στο Μόντρεαλ, στο Νέο Δελχί. Ο ίδιος ομολογεί: «Εχω περάσει πλέον το στάδιο του να κάνω ένα ωραίο φόρεμα και να το πουλήσω. Αν δεν υπήρχε κάτι άλλο που να με ενδιέφερε στη μόδα και που να ήταν σχετικό με τον πολιτισμό, θα εγκατέλειπα αυτό το επάγγελμα. Ξέρω καλά τη δουλειά μου. Μπορώ να σχεδιάζω φορέματα, ξέρω να “κόβω»”να παρουσιάζω, ακόμη έχω το μυστικό να κάνω δημοσιότητα και να πουλώ. Διαφέρω όμως από τους άλλους. Εγώ κάνω θέαμα. Πολλά από τα μοντέλα μου δεν τα σχεδίασα για να φορεθούν αμέσως. Ισως όμως να φορεθούν ύστερα από τρία, τέσσερα ή πέντε χρόνια. Ο δικός μου οίκος μόδας είναι ένα εργαστήριο ιδεών. Με μια διαφημιστική προσπάθεια επιτυγχάνω τα πάντα».

Εδώ είναι η καρδιά του προβλήματος για τη βιομηχανία που λέγεται μόδα. Ο Καρντέν σχεδιάζει και έχει τα μανεκέν, άνδρες ή γυναίκες, που παίζουν τον ρόλο ηθοποιού περισσότερο. Ετοιμάζουν την παράσταση και διοργανώνουν την πρεμιέρα δύο φορές τον χρόνο, όταν γίνονται οι επιδείξεις της μόδας. Ποια στοιχεία επιτρέπουν ώστε η βιομηχανία αυτή της μόδας να μην πεθαίνει ποτέ; Η γυναίκα προετοιμάζεται για να δεχθεί τη μόδα με μια έντεχνη ψυχολογική προπαγάνδα, που ανταποκρίνεται στη βαθιά επιθυμία της αλλαγής, έμφυτης σε κάθε άνθρωπο, αλλά περισσότερο στη γυναίκα.

Ανεξάρτητα από τις αντιλήψεις που έχει κανείς για τη μόδα, είτε δέχεται ή απορρίπτει τις εκκεντρικότητές της, το γεγονός είναι ότι μας παρουσιάζει κάθε φορά νέα παρουσία της γυναίκας, νέο τύπο, που ίσως να «σοκάρει» στην αρχή, αργότερα όμως γίνεται αποδεκτός. Η μόδα πάντα είναι ένα ξεκίνημα που επιστροφή δεν έχει. Οι δημιουργοί της πιστεύουν ότι είναι τέχνη και ότι η σημερινή ανάγκη την έκανε και βιομηχανία.