Μια μουσικοθεατρική νουβέλα

«Σάμπα Τσικίτα», Ρένα Μόρφη. Συστήθηκε μέσα από την περσόνα της Σούλης Ανατολής, σπουδαίας τραγουδίστριας της δεκαετίας του ’50, η οποία ήταν γιαγιά της. Η Ρένα Μόρφη επιλέγει ξανά μια ιστορία για να πλαισιώσει τη δεύτερή της δισκογραφική δουλειά. Τη «Σάμπα Τσικίτα», όπως τιτλοφορείται ο δίσκος, τη χαρακτηρίζει μουσικοθεατρική νουβέλα, λατινοελληνική σαπουνόπερα, η οποία δεν βλέπεται αλλά τραγουδιέται. «Πρόκειται για κάτι προσωπικό που συνδέεται με τον φαντασιακό μου κόσμο. Μου αρέσει να εκδηλώνω τις αναφορές μου, να μην τις κρύβω, κόντρα σε αυτό που επικρατεί».

Αυτή η νέα μουσική πρόταση είναι για την ερμηνεύτρια ένα βήμα εξέλιξης, κρατώντας όμως τους ήχους που αγαπά. «Υπάρχουν αναφορές στο λαϊκό τραγούδι αλλά και στους λάτιν ρυθμούς. Οι δικές μου είναι από τη Βίκυ Μοσχολιού και τον Στέλιο Καζαντζίδη μέχρι την Μπιγιονσέ. Αποτύπωσα λοιπόν τις εμπειρίες που απέκτησα τα τέσσερα χρόνια τα οποία μεσολάβησαν από το προηγούμενο CD, αλλά και όσα ήθελα να αφηγηθώ στιχουργικά, μελωδικά και στο κομμάτι της παραγωγής». Η Ρένα Μόρφη και η ομάδα της (Λάμπης Κουντουρόγιαννης – ηλεκτρική κιθάρα, Χρήστος Σκόνδρας – μπουζούκι, Δημήτρης Μπαλογιάννης – κιθάρα, Αστέρης Παπασταματάκης – πλήκτρα, Yoel Soto – μπάσο, Carlos Menendez και Αγγελος Πολυχρόνου – κρουστά, Σπύρος Λιγκώνης – τύμπανα, Ορέστης Φαληρέας – ενορχήστρωση / παραγωγή) επέλεξαν τον παλαιό τρόπο για να δοκιμάσουν το υλικό τους, πριν το συστήσουν στο μουσικόφιλο κοινό.

«Κατ’ αρχάς τα κομμάτια τα παίξαμε πολλές φορές στα λάιβ και όταν αποφασίσαμε να τα κάνουμε δίσκο τα ηχογραφήσαμε ζωντανά σε ένα σπίτι που διαμορφώθηκε κατάλληλα, στο Φάληρο». Η ιστορία του δίσκου ξετυλίγεται μέσα από δέκα τραγούδια τα οποία υπογράφουν ο Δημήτρης Μπαλογιάννης, ο Φοίβος Δεληβοριάς και ο Νάσος Αρώνης. Στα τέσσερα από αυτά – «Μεσάνυχτα», «Ανήμερη καρδιά», «Ιπποτικό», «Μέχρι το πρωί» – η Ρένα Μόρφη κάνει την πρώτη απόπειρά της ως στιχουργός. Στο τελευταίο μάλιστα συνεργάζεται με το νούμερο ένα μεξικανικό χορευτικό γκρουπ, τους Los Angeles Azules.

«Σε καμία περίπτωση δεν νιώθω τραγουδοποιός. Μπορεί να καταγραφεί ως κάτι που μου άρεσε και με εξελίσσει καλλιτεχνικά». Η πρόοδος είναι από τα στοιχήματά της: «Μου αρέσει να βρίσκομαι στη σκηνή, στην οποία νιώθω πιο άνετα και από το σπίτι μου. Ως θεατής πολλές φορές έχω παρακολουθήσει πράγματα τα οποία με έκαναν ν’ αναρωτηθώ “τι είναι αυτό και γιατί το βλέπω;”. Σε καμία περίπτωση δεν θέλω να δημιουργώ τέτοια συναισθήματα στο κοινό. Δεν έχω την πίεση και την αγωνία να ανακαλύψω κάτι καινούργιο για να δώσω. Θεωρώ ότι αυτό που πρέπει να δίνει κανείς, είτε στις δισκογραφικές δουλειές είτε στη σκηνή, είναι ο ειλικρινής, απόλυτος εαυτός του. Αυτομάτως γίνεται μοναδικός. Είναι ένα στοίχημα για να ανοίξει τον δικό του δρόμο. Μπορεί να εξαντλείται ψυχολογικά, αλλά η ανταμοιβή και η ικανοποίηση που έρχονται πίσω σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις ότι άξιζε τον κόπο».