Απόψυξη

Προεκτείνοντας παλαιότερη σκέψη του αγωνιστή Παπαδημούλη για τον ταξικό χαρακτήρα του κορωνοϊού, ο γιατρός και πρώην υπουργός Πολάκης διαβεβαίωσε ότι η επιδημία «δεν ξεκίνησε από τους πρόσφυγες και τους μετανάστες αλλά από τους πλούσιους και τους χριστιανούς» (10/3).

Δεν ξέρω αν ο Πολάκης έχει σπουδάσει γιατρός. Σίγουρα όμως ένα πρόβλημα ενημερότητας το έχει.

Διότι όλοι γνωρίζουμε ότι ο κορωνοϊός ξεκίνησε από την πόλη Ουχάν της επαρχίας Χουμπέι της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας όπου κατοικούν ελάχιστοι πλούσιοι, σχεδόν κανένας χριστιανός και πολλοί κομμουνιστές, όλοι μέλη του ΚΚ Κίνας.

Σημαίνει αυτό κάτι για τον ιό; Απολύτως τίποτα. Σημαίνει κάτι για τον κομμουνισμό; Ούτε. Σημαίνει κάτι για τον Πολάκη; Ο καθένας μπορεί να κρίνει.

Εν τω μεταξύ η λοιμωξιολόγος – πρώην περιφερειάρχης Δούρου έχει αποκαλύψει ότι σύμφωνα με πληροφορίες της ο κορωνοϊός ζούσε έως τώρα παγωμένος στην Αρκτική, αλλά λόγω κλιματικής αλλαγής ξεπάγωσε και ξεχύθηκε στα καλντερίμια.

Πώς κάνουμε απόψυξη τα φασολάκια στο ψυγείο; Κάπως έτσι έκανε κι ο ιός («Ασθένειες-ζόμπι», Αυγή, 8/3).

Δεν πρόκειται φυσικά να επικαλεστώ όλες τις ανοησίες που έχουν ακουστεί τον τελευταίο καιρό.

Ούτε Κραουνάκη, ούτε Αμβρόσιο. Θα είναι σαν να κλέβω εκκλησία, αν μου επιτρέπει τη βέβηλο έκφραση ο Σεβασμιότατος.

Kαι φυσικά δεν θα κάνω τον γιατρό ή τον ειδικό.

Ακόμη όμως και μέσα από ένα σωρό ανοησίες μπορεί να οδηγηθούμε σε ένα χρήσιμο συμπέρασμα.

Εχω την αίσθηση ότι η κοινωνία μας αποτελείται από δύο κατηγορίες ανθρώπων.

Υπάρχουν εκείνοι που κρίνουν τα πράγματα με όρους επιστημονικής αλήθειας, γνώσης και λογικής. Οταν δεν ξέρουν κάτι βγάζουν τον σκασμό για να μην πάρουν κανέναν άνθρωπο στον λαιμό τους ή ακούν εκείνους που ξέρουν.

Υπάρχουν και εκείνοι οι οποίοι θεωρούν ότι τα πράγματα είναι υπόθεση εισοδήματος, κομματικής ένταξης, ιδεολογίας ή θρησκευτικής συνείδησης. Ακόμη κι όταν δεν ξέρουν πού πάνε τα τέσσερα, ακόμη κι όταν δεν καταλαβαίνουν ποιο είναι το θέμα, φλυαρούν με στόμφο για πλούσιους, ακροδεξιούς, πιστούς και άπιστους.

Συμφωνα όμως με τον δεύτερο νόμο της ανθρώπινης ηλιθιότητας του Κάρλο Μ. Τσιπόλα «η πιθανότητα κάποιος να είναι ηλίθιος είναι ανεξάρτητη από κάθε άλλο χαρακτηριστικό αυτού του προσώπου» (Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας, εκδ. Κέδρος, 2012).

Με άλλα λόγια, η ηλιθιότητα δεν υπόκειται σε κανενός είδους προσδιορισμό. Δεν είναι δεξιά, ούτε αριστερή. Δεν είναι εθνική, ούτε αλλότρια. Δεν είναι θρησκευόμενη, ούτε άθρησκη. Δεν είναι πλούσια, ούτε φτωχή.

Και γι’ αυτό ο καθένας έχει την ευκαιρία να είναι ηλίθιος χωρίς κανέναν άλλον ιδεολογικό, εθνικό ή θρησκευτικό περιορισμό.

Χωρίς σύνορα.