Τα παιδιά που φροντίζουν

Μόλις έμαθε να περπατά η Μαρίσα, άρχισε να φροντίζει τη μητέρα της. Η 51χρονη Σουζάνα είχε βαρύ τραυματισμό στη σπονδυλική στήλη, αρθρίτιδα και σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα λόγω δύο τροχαίων ατυχημάτων. Η πεντάχρονη τη βοηθούσε να ανέβει στο διαμέρισμα του τρίτου ορόφου σε μια πολυκατοικία χωρίς ασανσέρ. Της έφερνε νερό και έβαζε πλυντήριο. Προσπαθούσε να βοηθήσει και στο μαγείρεμα. Αυτό συνεχίζεται μέχρι σήμερα που η Μαρίσα είναι 11 ετών και συνεχίζει να τη βοηθά μόλις γυρίσει από το σχολείο.

Οταν ο βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον ανακοίνωσε τα νέα του σχέδια για το Μεταναστευτικό πριν από λίγες ημέρες, όπου κόβει τις βίζες για ανειδίκευτους εργάτες – κάτι που τα συνδικάτα χαρακτηρίζουν «απόλυτη καταστροφή» για τον τομέα της φροντίδας αναπήρων και ηλικιωμένων – προφανώς δεν σκεφτόταν τη Μαρίσα. Στην Αυτοδιοίκηση υπάρχουν αυτή τη στιγμή περισσότερες από 122.000 άδειες θέσεις εργασίας για κοινωνική βοήθεια. Ποιος καλύπτει τα κενά; Εν μέρει, παιδιά όπως η Μαρίσα. Σύμφωνα με τα στοιχεία υπάρχουν περίπου 700.000 παιδιά που φροντίζουν συγγενείς τους στο Ηνωμένο Βασίλειο, αν και ίσως πρόκειται για την κορυφή του παγόβουνου. Η οργάνωση Action for Children υπολογίζει ότι τα παιδιά αυτά κάνουν το καθένα το αντίστοιχο 12.000 λιρών, απλήρωτη εργασία ετησίως. «Νεαροί φροντιστές» αποκαλούνται, όμως αυτό είναι ευφημισμός για την παιδική εργασία. Το θεωρούμε κανονικό, αποδεχόμαστε εργασιακές συνθήκες για παιδιά που δεν θα ήταν νόμιμες εκτός σπιτιού.

Μία δεκαετία λιτότητας δεν σημαίνει μόνο ότι έχουν περιοριστεί τα κονδύλια για την κοινωνική φροντίδα, αλλά και οι προϋπολογισμοί των κέντρων που θα μπορούσαν να φροντίσουν τέτοιες περιπτώσεις. Τα παιδιά – φροντιστές είναι το γκροτέσκο παράδειγμα ενός μεγαλύτερου σκανδάλου, στο οποίο το κράτος αποσύρει τις ευθύνες του και το βάρος πέφτει σε οικογένειες που ήδη αγωνίζονται να επιβιώσουν.