Η αγωνία του χρυσωμένου χαπιού

Ο ΣΥΡΙΖΑ πάλεψε πολύ και με τον τρόπο που πάλεψε για να γίνει ένα μεγάλο κόμμα. Τα μεγάλα κόμματα όμως πάσχουν και από μεγάλες παθογένειες. Και μία από αυτές είναι η εσωκομματική γκρίνια που σαρώνει τα πάντα όταν χάνεται η εξουσία. Οταν δηλαδή χάνεται η συγκολλητική ουσία που ενώνει τους πάντες και οι αρμοί του κόμματος χαλαρώνουν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ διανύει αυτή ακριβώς τη φάση. Ζει το δράμα της εσωστρέφειας, αλλά και τον υπόγειο πόλεμο των εκατέρωθεν αμφισβητήσεων, όπως έζησαν το δικό τους δράμα και τον δικό τους πόλεμο πριν από αυτόν όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα εξουσίας. Ζει ασφαλώς και την αγωνία του χρυσωμένου χαπιού. Δεν είναι εσωκομματική γκρίνια, λέει. Είναι εσωκομματική δημοκρατία, εδώ χωρούν όλες οι απόψεις. Μόνο που αυτά ακριβώς τα είπαν κι άλλοι…