Μια σχέση αγάπης {LF}και μίσους

Μόνο ένα μέρος των ανθρώπων που τρέχουν το κάνουν επειδή πραγματικά αγαπούν το τρέξιμο, ενώ οι περισσότεροι έχουν ως κίνητρο τη βελτίωση της εικόνας του σώματός τους και την καλυτέρευση της καρδιακής και της ψυχικής τους υγείας. Αυτό είναι το συμπέρασμα παγκόσμιας έρευνας που πραγματοποίησε η Strava, η πλέον δημοφιλής εφαρμογή καταγραφής και παρακολούθησης άσκησης.

Η εφαρμογή Strava, που παρακολουθεί τις αθλητικές τάσεις σε περίπου 50 εκατομμύρια ανθρώπους από 200 χώρες, υπέβαλε ερωτηματολόγια σε 25.000 δρομείς και διαπίστωσε ότι οι μισοί από αυτούς υποστηρίζουν είτε ότι σιχαίνονται το τρέξιμο είτε ότι απλά το υπομένουν, ενώ μόλις το 8% δηλώνει το αγαπά πραγματικά!

Ωστόσο, το τρέξιμο συχνά «συνδέεται με μια αίσθηση σταθερότητας σε βαθύτερο επίπεδο» παρατηρούν οι ερευνητές της Strava σε σχετική έκθεση με τα ευρήματά τους. «Οι δρομείς περιγράφουν το τρέξιμο ως ανάγκη να κάνουν κάτι για τον εαυτό τους και ως τρόπο για να αντεπεξέρχονται στις αντιξοότητες και στα προβλήματά τους. Οι άνθρωποι δείχνουν να έχουν συνειδητοποιήσει ότι η άσκηση του σώματος συμβάλλει στην άσκηση του μυαλού – ο εγκέφαλος είναι άλλος ένας μυς που χρειάζεται φροντίδα, όπως και οι υπόλοιποι μύες» λέει στο πρακτορείο Reuters ο Σάιμον Κλάιμα, διευθυντής μάρκετινγκ της Strava.

Είτε αγαπούν το τρέξιμο, είτε το μισούν, η συντριπτική πλειοψηφία των δρομέων δηλώνει την υγεία ως πρωταρχικό κίνητρο για να βγει έξω και να αρχίσει να γράφει χιλιόμετρα. Περισσότεροι από 80% δήλωσαν ότι άρχισαν να τρέχουν για να γίνουν πιο υγιείς, πιο δυνατοί ή για να έχουν περισσότερη ενέργεια. Στη Βραζιλία, το 22% των ερασιτεχνών δρομέων δήλωσε ότι ξεκίνησε να τρέχει λόγω φόβων για την υγεία του. Το αντίστοιχο ποσοστό στις ΗΠΑ είναι μόλις 2%. Εκεί σχεδόν οι μισοί από τους ερωτηθέντες δήλωσαν ότι η ενδυνάμωσή τους ήταν το βασικό κίνητρο για να τρέξουν – και αυτό ήταν ακόμη υψηλότερο (54%) στις Αμερικανίδες. Οι γερμανοί δρομείς ήταν εκείνοι που περισσότερο από όλους τους άλλους ανέφεραν την εικόνα του σώματος ως λόγο για να τρέξουν (47%), ενώ στην Ιαπωνία το 15% παραδέχεται ότι τρέχει για να καταπολεμήσει συναισθήματα άγχους και κατάθλιψης. Ο Κλάιμα το βλέπει αυτό ως σημάδι των καιρών: «Με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που ασκούν πίεση στους ανθρώπους για το πώς φαίνονται, η εικόνα του σώματος γίνεται κινητήριος παράγοντας για την άσκηση» παρατηρεί.

Η έρευνα με τίτλο «Γιατί τρέχουμε», στην οποία συμμετείχαν ερωτηθέντες από εννέα χώρες της Βόρειας και Νότιας Αμερικής, της Ασίας και της Ευρώπης, έδειξε πως οι δρομείς παγκοσμίως μοιράζονται πολλά κοινά χαρακτηριστικά. Διαχώρισε όσους συμμετείχαν σε βασικούς τύπους με βάση τα οφέλη που εκτιμούν ότι κερδίζουν από το τρέξιμο και τον βαθμό στον οποίο αυτοί τρέχουν σε αγώνες ή συμμετέχουν σε κοινωνικές δρομικές δραστηριότητες. Ανάμεσά τους υπάρχουν οι «παθιασμένοι δρομείς», οι οποίοι τρέχουν σε πολλές διοργανώσεις και αγώνες αποκομίζοντας ψυχοκοινωνικά οφέλη, όπως η αίσθηση της επιτυχίας, και νιώθουν ευτυχισμένοι. Υπάρχουν ακόμη οι «δρομείς με επίγνωση», οι οποίοι τείνουν να τρέχουν μόνοι τους, χωρίς παρέα. Επίσης δεν ξεχνάμε τους «απρόθυμους δρομείς», οι οποίοι το κάνουν αναγκαστικά, σπάνια τρέχουν σε αγώνες και αντιλαμβάνονται λιγότερο τα κοινωνικά ή ψυχολογικά οφέλη του τρεξίματος.