Συναίνεση{CR}

Συγγνώμη που θα χαλάσω την εορταστική ατμόσφαιρα, αλλά η Ελλάδα δεν πέρασε ξαφνικά στον αστερισμό της συναίνεσης επειδή 261 βουλευτές τριών διαφορετικών κομμάτων έβγαλαν Πρόεδρο τη Σακελλαροπούλου.

Ευτυχώς, προσθέτω. Διότι η συναίνεση δεν είναι η φυσική κατάσταση της δημοκρατίας. Η δημοκρατία οφείλει να διασφαλίζει, αντιθέτως, τη συνύπαρξη διαφορετικών και συγκρουόμενων απόψεων, την αντιπαράθεση ιδεών, την αναμέτρηση διαφωνιών και προσώπων.

Ευτυχώς, θα προσθέσω ξανά. Είναι καλό που βγάζουμε την Πρόεδρο με μεγάλη πλειοψηφία, είναι ενδεχομένως χρήσιμο να μη σκοτωνόμαστε ανώφελα σε κάποια σημαντικά ζητήματα, αλλά είναι απολύτως επιβεβλημένο να εκφράζουν οι πολιτικές δυνάμεις με απόλυτη σαφήνεια τις αντιθέσεις τους, όπου υπάρχουν.

Κι ευτυχώς που υπάρχουν, συνεχίζω να προσθέτω. Θα ήταν αστείο να συμφωνεί ο Φίλης ή ο Γαβρόγλου με την Κεραμέως για τα πανεπιστήμια ή ο ΣΥΡΙΖΑ με τον Χρυσοχοΐδη για την τρομοκρατία και τις καταλήψεις.

Οπως είναι λογικό, μια αριστερή αντιπολίτευση δεν μπορεί να συναινεί σε πολιτικές που κινούνται έξω από τις αντιλήψεις και την ιδεολογία της.

Για μια τέτοια αντιπολίτευση, οι καταλήψεις, τα επεισόδια, οι διαδηλώσεις, οι συγκρούσεις, η πολιτική και κοινωνική βία αποτελούν φυσιολογικές και ανεκτές εκδηλώσεις στη δημόσια ζωή.

«Εξαρτάται από ποια μεριά είσαι όταν πέφτουν οι μολότοφ» έλεγε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Αν τις πετάς ή αν τις τρως.

Ακριβώς όπως η Αριστερά θεωρεί ότι τα πανεπιστήμια είναι χώροι ιδεολογικής ζύμωσης και εκπαίδευσης «ενεργών πολιτών». Οχι χώροι παραγωγής επιστημονικής αξιότητας και επαγγελματικής επάρκειας.

Αλλωστε κι οι τενεκέδες δικαιούνται να ζυμώνονται ιδεολογικά, ακόμη περισσότερο που δεν θεωρούν ότι υπάρχουν τενεκέδες. Στα μάτια τους η αριστεία προκύπτει περίπου ως φυσικό δικαίωμα, όχι ως αποτέλεσμα μιας επίπονης προσπάθειας.

Μια παιδεία τύπου Φίλη είναι προφανώς ασύμβατη με μια παιδεία τύπου Κεραμέως. Σε όλα τα επίπεδα.

Το πρόβλημα λοιπόν στην πολιτική είναι αν μπορεί να προκύψει συναίνεση με τόσο αντίθετες αντιλήψεις. Η γνώμη μου είναι πως δεν μπορεί. Το ζητούμενο είναι ενδεχομένως να υπάρξει συμβίωση μέσα στο πλαίσιο της δημοκρατίας.

Μια συμβίωση που άλλοτε επιτυγχάνεται, έστω με δυσκολία. Αλλοτε όχι.

Υπό μια προϋπόθεση όμως. Οτι η έλλειψη συναίνεσης δεν μπορεί να λειτουργεί ως τροχοπέδη υπέρ της στασιμότητας.

Η Κεραμέως έχει υποχρέωση να φτιάξει τα πανεπιστήμια κι ο Χρυσοχοΐδης να εκκενώσει τις καταλήψεις, είτε φωνάζει, είτε δεν φωνάζει η αντιπολίτευση. Με ή χωρίς τη συναίνεσή της.

Διότι το ενδιαφέρον στη δημοκρατία δεν είναι μόνο ότι προβλέπεται να υπάρχει αντιπολίτευση.

Αλλά ότι προβλέπεται να υπάρχει και κυβέρνηση.