Η τελευταία λέξη

Κι αφού φιλήσαμε πρόσφορα μάγουλα, γεμίσαμε τα σπίτια μας σκισμένα χαρτιά περιτυλίγματος και τα στομάχια μας τροφές επιθετικές, έφθασε αναπόφευκτα η άβολη στιγμή της διαχείρισης του εναπομείναντος γιορτάσιμου χρόνου που όμως προστίθεται ή μάλλον αφαιρείται κι αυτός από το γενικότερο σύνολο. Το διατυπώνει καταπληκτικά ο Μάρτιν Σκορσέζε στη συνέντευξη που δημοσίευσαν οι «Νew York Times» στις 2 Ιανουαρίου, δηλαδή μόλις προχτές. «Το πρόβλημα είναι πως ο χρόνος είναι πια περιορισμένος, η ενέργεια είναι πολύ λιγότερη και το μυαλό βεβαίως. Ευτυχώς που η περιέργεια δεν τελειώνει ποτέ» είπε μιλώντας εφ’ όλης, με αφορμή τον Ιρλανδό.

Και καθώς η γιορταστική ομήγυρη είχε ήδη δει την ταινία, στρωθήκαμε στους καναπέδες να ξαναδούμε το Goodfellas καθότι η πρότασή μου για το After hours μειοψήφησε συγκεντρώνοντας ως συνήθως μία μόνον ψήφο.

Ισως να ήταν σοφό που έχασα την ψηφοφορία και κάθισα να ξαναδώ μια ταινία που στα άγουρα νιάτα μου μού είχε φανεί πως με είχε πιτσιλίσει αίμα με τη μάνικα. Μου δόθηκε έτσι η ευκαιρία να κάνω μέσα μου τις συνδέσεις, να ξανασκεφτώ με περισσότερα δεδομένα τον Ιρλανδό, να τον δω έτσι όπως τον ορίζει ο Σκορσέζε στην πρόσφατη συνέντευξή του, σαν την «τελευταία πράξη» ενός μεγάλου δράματος, να θαυμάσω ξανά τη δύναμη των μεγάλων δημιουργών και το αποκλειστικό τους προνόμιο να έχουν μόνον εκείνοι το δικαίωμα στην τελευταία λέξη.

Αυτό είναι που λέμε «μεγάλη αφήγηση». Εμείς; Μπορούμε; Οχι, δεν μπορούμε, σκέφτηκα, φέρνοντας στο μυαλό μου τον Ταραντίνο και όλη τη χορεία των υπερταλαντούχων και υπερευφυών της σύγχρονης μετααφήγησης, του αναστοχασμού, της ερμηνείας χωρίς ερμηνευόμενο. Ευτυχώς που η περιέργεια δεν τελειώνει ποτέ. Ευτυχώς που μπορεί από μόνη της να αβγατίσει τον χρόνο, την ενέργεια και το μυαλό. Αρκεί βεβαίως να προϋπάρχει αρκετό μυαλό και μια σταλιά επίγνωση. Οτι, φέρ’ ειπείν, δεν μπορείς να γράψεις σήμερα τις «Τρεις αδελφές» γιατί το πιθανότερο είναι να καταλήξεις στους «Γαμπρούς της Ευτυχίας». Καλή χρονιά!