Μεσοτοιχίες και blues

Πόσα Χριστούγεννα πρέπει να έχει ζήσει κανείς ώστε να ενδιαφερθεί για το τι ακριβώς γιορτάζουμε εκείνη την ημέρα; Τον υιό ή την μητέρα αυτού; «Παμψηφεί το παιδί», αποφαίνεται ο χριστιανικός κόσμος, προβάλλοντας πάνω στη φάτνη τις αξίες ενός αποδεκατισμένου από αρσενικά, διαρκώς εμπόλεμου ευρωπαϊκού χώρου. Για να μην γίνομαι άδικη, θα δώσω ένα point στους Ιταλούς που έχουν παραχωρήσει προνόμιο προς την Μαντόνα για να της βγάλουν αργότερα την Παναγία, αλλά και πάλι. Οσο αγιοποιείς τη μητέρα τόσο πιο βαθιά την σπρώχνεις στη μοναξιά και στο μέσα της έρεβος. Το ήξερε καλά αυτό ο αρχαϊκός κόσμος που ζούσε μεσοτοιχία με το ασυνείδητο, για τούτο και είχε πλάσει τις Ερινύες. Θεές τιμωρούς, αγριωπές και ευέξαπτες, προστάτιδες της μητριαρχίας, οι οποίες δεν σήκωναν κουβέντα επί του θέματος. Το παιδί είναι φυσική συνέχεια του κορμιού της μάνας του, έτσι το νιώθει το ίδιο, έτσι το νιώθει κι εκείνη. Κι ύστερα ήρθε η πατριαρχία να επιβάλει το δίκιο της πατρογραμμικής γενιάς και να δώσει το προβάδισμα στον γόνο, εγκαινιάζοντας το γεγονός με τρία πτώματα κι έναν ημίτρελο. Τον Ορέστη.

Ισχυρίζομαι πως όσες μητέρες επέζησαν του μακελειού είναι κι αυτές ημίτρελες και είναι γνωστό το γιατί. Eπιλόχεια blues τα λένε σήμερα, μαντρώνοντας στον περίκλειστο χώρο της ποίησης και της μαγείας την ψυχωτική φάση της λεχώνας. Κάτι σαν τα Ελευσίνια Μυστήρια, που όποιος μπήκε κι όποιος βγήκε, δεν είπε τίποτα ποτέ σε κανέναν. Και μη μου βιαστείτε. Είναι χρήσιμα, θαρρώ, αυτά τα μαντρώματα. Οι χώροι ελεγχόμενης στάθμευσης ατάκτου συναισθήματος προλαμβάνουν αιματηρές συγκρούσεις από προβλήματα στο σύστημα πέδησης, και ποιος θα το ήθελε αυτό με τα χάλια που έχουν οι δρόμοι μας;

Αυτά κι άλλα τέτοια ξέφρενα σκέφτομαι χριστουγεννιάτικα, με αφορμή μια ακόμη εγκατάλειψη νεογνού σε σκουπιδοντενεκέ από την νεαρή μητέρα του, αυτή τη φορά στην πολύπαθη πόλη μου, την Καλαμάτα. Και κοίτα κάτι συμπτώσεις, πίσω μου σ’ έχω σατανά και σένα Ερινύα! Η λεχώνα είναι από τη Γεωργία, την γενέτειρα της Μήδειας, εκεί που το τέκνον ήταν φυσική συνέχεια του κορμιού και του πόνου της μάνας του, και άλλα παρόμοια που τα ‘χαμε για μαντρωμένα στον περίκλειστο χώρο της μαγείας και της ποίησης.