Σάσα Βούλγαρη

Τα όνειρά μου τις περισσότερες φορές δεν τα πολυθυμάμαι. Μπορεί ξυπνώντας να έχω ακόμα στα μάτια μου εικόνες… πολλές φορές η αίσθηση να είναι ολοζώντανη από ό,τι ονειρεύτηκα, αλλά το ίδιο το όνειρο να έχει ξεφτίσει σαν σύννεφο που σκορπίστηκε στον άνεμο.

Ονειρευόμενη νιώθω κάποτε την οικειότητα που μου προσφέρουν τα παραμύθια από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Ενα αγαπημένο όνειρο όταν ήμουν παιδί, που μάλιστα το έβλεπα συχνά, ήταν πως έμπαινα σε μια μυστική κάμαρα που είχε μέσα έναν μυστικό κήπο, που οδηγούσε σε έναν μυστικό κόσμο με ένα όμορφο παλάτι, που είχε κι αυτό μια μυστική κάμαρα. Κι έτσι κυκλικά το ένα σύμπαν περιέκλειε ένα άλλο και πάει λέγοντας.

Πολλά χρόνια μετά αναγνώρισα τη σκηνή αυτή σε κάποιο παραμύθι, αλλά – το ορκίζομαι! – το όνειρό μου ήταν αυτοφυές ίσως από τα βάθη του μυστικού κόσμου των συμβόλων, εκεί όπου συναντιούνται όνειρα και παραμύθια.

Τα παραμύθια με χτύπησαν κατακούτελα. Αυτά με διάλεξαν – ήταν ο δρόμος μου σε αυτή τη ζωή και από τη στιγμή που ανταμώσαμε τα ονειρεύομαι με μάτια ανοιχτά και κλειστά.

Οταν με βρήκαν τα παραμύθια, μου μίλησαν μέσα από ένα όνειρο.

Ονειρεύτηκα το ωραιότερο παραμύθι του κόσμου. Το αφηγούνταν ο παππούς μου κι άλλο δεν ήξερε να λέει. Μα ήταν υπέροχο! Ο ήρωάς του ανεβοκατέβαινε σε κόσμους κάτω από τη γη, σκότωνε θεριά, συναντούσε νεραϊδοκόρες, πετούσε στις πλάτες υπερφυσικών αετών κι έβγαζε νεραϊδοφούστανα για την καλή του μέσα από καρπούς για να την παντρευτεί.

Ετσι κάπως σαν να κατάλαβα ότι τα όνειρα γίνονται κάποτε οράματα που οδηγούν σε φωτισμένα μονοπάτια.

Οταν η μητέρα μου άφησε αυτόν τον κόσμο και πήγαμε με τ’ αδέρφια μου να τακτοποιήσουμε όσα άφησε πίσω της στο πατρικό μας σπίτι, φανερώθηκε μέσα από ένα όνειρο, όπου μας δήλωσε τη φωτεινή χαρά της για το γεγονός. Επλεε σε ένα φως γαλάζιο και χρυσό και γελούσε ευτυχισμένα πετώντας από πόρτες και παράθυρα ορθάνοιχτα στον ήλιο.

Εκανε αισθητή την παρουσία της καθώς το ονειρευόμενο άτομο δεν ήταν κάποιο από τα τέσσερα παιδιά της, αλλά μια πολυαγαπημένη ανιψιά της που μου τηλεφώνησε εκστασιασμένη ακόμα από την καθαρότητα του ονείρου για να μάθει εμβρόντητη ότι είχαμε ταξιδέψει στην Καρδίτσα για να τελέσουμε την τελευταία πράξη της αποχώρησης – το ξεκαθάρισμα των ρούχων.

Ετσι κάπως σαν να κατάλαβα ότι τα όνειρα γίνονται κάποτε πύλες επικοινωνίας με αγαπημένα πλάσματα που άλλαξαν κόσμο.

Αλλά αυτό που μου συνέβη, να δω ολοζώντανο το σκηνικό του ονείρου μου να εμφανίζεται σε ένα χωριό του Πηλίου μπροστά στα μάτια μου, δεν θα το ξεχάσω ποτέ…

Ηταν ένα όνειρο σαν στοιχειωμένο παραμύθι. Τόσο δυνατό που δεν είχα άλλη επιλογή από το να το καταγράψω. Χρόνια αργότερα, όταν σε μια εκδρομή είδα το τοπίο που ονειρεύτηκα και δεν είχα ποτέ ξανά επισκεφτεί, συγκλονίστηκα τόσο που βουβά δάκρυα έτρεξαν από τα μάτια μου. Ετσι σκάλισα τις σημειώσεις μου και θυμήθηκα το παλιό όνειρο – σαν στοιχειωμένο παραμύθι.

Αλλά αυτό θα σας το αφηγηθώ κάποια άλλη φορά…

Είμαι η Σάσα Bούλγαρη. Ο τρόπος μου να αγαπώ και να με αγαπούν περνά μέσα από τα παλιά παραμύθια. Θα με συναντήσετε σε μουσεία, αυλές, σχολεία, θέατρα… εκεί που χωρά καλή καρδιά και όρεξη για όμορφες ιστορίες από αυτές που ζούμε ή θα θέλαμε να ζήσουμε. Από αυτές που ανακουφίζουν την ψυχή και κάποτε φωτίζουν τον δρόμο.