Νίκος Ζιώγαλας

Συναυλίες, εμφανίσεις σε μαγαζιά και ξενύχτι, επαφή με κόσμο, ταξίδια. Αυτά σηματοδοτεί το Σαββατοκύριακο για μένα. Κι αυτά ξεκίνησαν από την παιδική μου κιόλας ηλικία, καθώς άρχισα να παίζω μουσική σε μαγαζιά της Βέροιας από την Δ’ Γυμνασίου. Τότε, στα τέλη της δεκαετίας του ‘60, όταν στην πόλη υπήρχαν δύο συγκροτήματα, οι Spiders – στους οποίους έπαιζα εγώ – και οι Fevers. Και δύο μαγαζιά στα οποία παίζαμε εναλλασσόμενοι: Η Μπουάτ και η Σπηλιά….
Αυτή, λοιπόν, η αίσθηση του Σαββατοκύριακου με ακολουθεί από μικρό. Υπάρχει, όμως, μέσα μου και η αίσθηση του Σαββάτου και της Κυριακής των προ μουσικής χρόνων, που ήταν ημέρες που μοσχομύριζε το σπίτι από φαγητά, που το ραδιόφωνο έπαιζε Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, λαϊκό τραγούδι, θεατρικά, ειδήσεις αλλά και Εκκλησία. Που είχαν την μυρωδιά του Κάμελ από τη φρέσκια βαφή των παπουτσιών, τότε τα Σαββατοκύριακα ήταν μέρες που ακτινοβολούσαν χαρά. Ειδικά τα πρωινά της Κυριακής που ο πατέρας μου δεν πήγαινε για δουλειά και έμενε στο σπίτι, που με έστελνε στο περίπτερο για εφημερίδα ενώ η μάνα μου ετοίμαζε τα φαγητά, που στο σπίτι υπήρχε κόσμος κι εγώ με τα τρία αδέλφια μου ανυπομονούσαμε για παιχνίδι στη γειτονιά. Κι αργότερα ήρθαν τα Σαββατοκύριακα της εφηβείας με τα πάρτι και τις μουσικές στη Βέροια, τα πρωινά της Κυριακής στους κινηματογράφους και κάποιες συναυλίες…
Συνήθισα τόσα χρόνια και ξυπνώ αργά τα πρωινά του Σαββάτου και της Κυριακής. Αλλωστε την προηγουμένη έχω συνήθως παραστάσεις ως αργά. Τις Παρασκευές του Δεκεμβρίου με τον Λάκη Παπαδόπουλο, τον Γιάννη Γιοκαρίνη και τον Γιάννη Μηλιώκα στη Σφίγγα. Η μέρα μου ξεκινά πάντα με τσάι – του βουνού ή φλαμούρι – και κάτι ελαφρύ, όπως ένα κομμάτι κέικ. Η μουσική είναι πάντα παρούσα αυτήν την ώρα. Κάποτε τα κυριακάτικα πρωινά μου συνοδεύονταν από πικ-απ που έπαιζαν δημοτικά τραγούδια ή κλασική μουσική και μιούζικαλ. Τώρα βάζω ραδιόφωνο…

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΕΡΗ. Μετά το πρωινό ακολουθεί μια βόλτα με την κόρη μου στα Σπάτα ή στο Allu Fan Park. Κι έπειτα ένα ωραίο περπάτημα, που το αγαπώ πολύ, κοντά στο σπίτι μου, προς το βουνό ή προς τη Μεσογείων χαζεύοντας τα μαγαζιά. Περνά έτσι τουλάχιστον μία ή μιάμιση ώρα. Δεν είναι λίγες οι φορές που ξεκινώντας από τον Χολαργό φτάνω στο Κέντρο με τα πόδια, στο Σύνταγμα ή στο Μοναστηράκι. Μου αρέσει η Αθήνα. Εκεί μπορώ να περπατήσω ώρες χωρίς να σκέφτομαι ότι κάνω αγγαρεία, το μυαλό ξεφεύγει, γίνομαι λίγο τουρίστας, βλέπω με καινούργιο μάτι τα κτίρια, τους δρόμους, σκέφτομαι διάφορα, έχω παρατηρήσει ότι τις Κυριακές τα πρωινά έχουν ρεπό ακόμη και οι ζητιάνοι που τις καθημερινές συναντώ σταθερούς στα πόστα τους.
Αν κάτσω κάπου για καφέ, το My Place στον Χολαργό είναι αγαπημένο μέρος. Αν βγω έξω για φαγητό, μπορεί να πάω στο Μελιτίνη ή και στα «Παπάκια» που βρίσκονται στη Λεωφόρο Μεσογείων, ενώ κάποιες φορές ο δρόμος θα μας βγάλει στο στέκι της Σάννυς Μπαλτζή, το Σουρεάλ στο Χαλάνδρι.
Οταν δουλεύω τα Σαββατοκύριακα, πηγαίνω στον χώρο όπου εμφανίζομαι νωρίτερα. Το αυτοκίνητο είναι ένα μικρό κινούμενο σπίτι για εμένα, έτσι συχνά βλέπω τη διαδρομή ως ευκαιρία για ζέσταμα και κάνω ασκήσεις φωνής εκεί μέσα. Κι όταν φτάνω παίρνω την κιθάρα και παίζω, τραγουδάω, μπαίνω σε ένα κλίμα θετικό για μία ή δύο ώρες πριν από την παράσταση…
Τελειώνοντας την παράσταση, παλιότερα, έβγαινα έξω για να αποφορτιστώ. Τώρα χρησιμοποιώ ως αποφόρτιση τη διαδρομή με το αυτοκίνητο που ίσως την επιμηκύνω λίγο. Είναι, άλλωστε, μια καθημερινή μου ευχαρίστηση αυτό, να πάω μια βόλτα οδηγώντας μέχρι τα Σπάτα ή τον Μαραθώνα ακούγοντας μουσική και ειδήσεις.
Κι όταν το Σαββατοκύριακο τελειώνει, αυτά τα απλά είναι που μου μένουν: βόλτα και μυρωδιές, το κρύο, η βροχή, το χώμα που μυρίζει, οι πευκοβελόνες που σπάω με τα χέρια μου και τις μυρίζω και η θαλπωρή όταν επιστρέφω σπίτι…