Ενδοχώρα

Επιτέλους, new entry στην καθομιλούμενη ελληνική! Μετά από έναν αιώνα με λήμματα ανασυρμένα από τα τρίσβαθα, ποιος ξέρει ποιας κακότητας, μια λέξη – χελώνα μπήκε στον δημόσιο λόγο, με το καβούκι της, με το πτυσσόμενο κεφαλάκι της, με τα κουρδιστά της άκρα και με τα όλα της. Μετά από τους «γερμανοτσολιάδες» και τους «τσολάκογλου» της συριζαίικης προγλωσσικής αφασίας, αυτή η ωραία λέξη βγήκε να βοσκήσει στη νέα κανονικότητα αλλά βρέθηκε στη διπλή γραμμή της Εθνικής κι από δίπλα σβιν και σβιν οι νταλίκες. Η ενδοχώρα που πρέπει να φανεί οικτίρμων, δεκτική,  μεγαλειώδης, χωνευτική, κεντρομόλος, απορροφητική. Μάλιστα.

Αναζητώντας απεγνωσμένα την κοινωνική σοφία της ενδοχώρας, αντιλαμβάνομαι αίφνης ότι δεν είναι και τόσο αχανής όσο υπόσχεται. Η Ελλάδα, αναπτυσσόμενη πόλεμο τον πόλεμο και Συμφωνία την Συμφωνία, ενσωματώνει με καχυποψία ακόμα και τους δικούς της. Τους υποβάλλει σε δοκιμασίες, τους βάζει αινίγματα προτού να τους δεχτεί. Οι μικρασιάτες αστοί, επί παραδείγματι, θα είχαν πολλά να μας πουν για τότε που έπεσαν στην ανάγκη της, οι πόντιοι που στους μαχαλάδες τους έλεγαν «τούρκους», οι Κύπριοι φοιτητές που η τραγουδιστή τους γλώσσα έκανε τα αμφιθέατρα να βουίξουν. Η ενδοχώρα φοβάται και τον ίσκιο της, είναι από τη φύση της συνεχώς σε κατάσταση συναγερμού. Δεν μπορείς να την ξεγελάσεις με θεάρεστες υποσχέσεις γιατί απλούστατα δεν πιστεύετε στον ίδιο θεό εσύ και η Ενδοχώρα. Πρώτα απ’ όλα δεν εντοπίζεται γεωγραφικά, δεν δίνει σήμα στο GPS, δεν γειτονεύει με κανέναν παρά μόνον με το δίκιο της και τα χρονίως συσσωρευμένα τραύματά της. Οποιο ταξιδιωτικό ντοκιμαντέρ και να της δείξεις, δεν χαλαρώνει. Θα της φανεί εξωτικό κι ας είναι δυο βήματα από την πόρτα της. Η πόρτα είναι το σύνορο και πάσα αρχή παυσάτω.

Καλύτερα να σκύψω με το κατσαβίδι μου πάνω από την ανάπτυξι στίλβοντος ποδηλάτου. Πιο βατή θα είναι η Ενδοχώρα του Ανδρέα Εμπειρίκου, σκέπτομαι. Κι ύστερα θα κοιτάξω ψηλά προς τη Σόλωνος για την Ενδοχώρα, το βιβλιοπωλείο της πρώτης μας νιότης. Κάποιοι μου λένε πως δεν υπάρχει.