Από εδώ ως την αιωνιότητα

Τρία χρόνια μετά το «Skeleton Tree», μέρος του οποίου είχε γραφτεί πριν από τον θάνατο του γιου του, ο Νικ Κέιβ – με τους Bad Seeds – επιστρέφει με τη νέα του δουλειά. Τίτλος: «Ghosteen». Εντεκα τραγούδια, ένα έργο που πραγματεύεται την απώλεια αλλά και τη ζωή ύστερα από αυτή την απώλεια. Μόνο που σε αυτό το έργο ο αυστραλός τροβαδούρος δεν ήταν μόνος του. Και για να γίνω περισσότερο σαφής, είχε τον ρόλο του μεσάζοντα. Το άλμπουμ, οι συνθέσεις, οι στίχοι, η ατμόσφαιρα, η ερμηνεία υπαγορεύτηκαν από τον 15χρονο Αρθουρ όταν έπεσε από τα βράχια του Μπράιτον. Το έφηβο φάντασμά του («Ghosteen») ήταν αυτό που πήρε από το χέρι τον Νικ, του έδωσε την έμπνευση και πολύ περισσότερο τον βοήθησε, αν όχι να ξεπεράσει, τουλάχιστον να περιορίσει όσο μπορεί τους δαίμονες. Δαίμονες που τον ακολουθούν εδώ και κοντά τεσσεράμισι χρόνια.

Αλλωστε, σύμφωνα με την παραδοσιακή πίστη και φαντασία, το φάντασμα είναι η ψυχή ή το πνεύμα ενός πεθαμένου που μπορεί να εμφανιστεί σε ορατή ή αόρατη μορφή στους ζωντανούς. Στο «Ghosteen» o Aρθουρ είναι παρών και δίνει στον πατέρα του το δικαίωμα να καταγράψει εξ ολοκλήρου τον θάνατό του για να τον οδηγήσει στη λύτρωση. Για τον τραυματισμένο πατέρα Νικ Κέιβ, το φάντασμα του γιου του μετατρέπεται σε αρχιερέα όχι του σκότους – παρόλο που είναι σκοτεινό άλμπουμ – αλλά σε οδηγό ζωής.

Το «Ghosteen» ακροβατεί μεταξύ του οικείου και του απόμακρου. Παράλληλα εμπιστεύεται τους ανθρώπους, καταγράφει τη φιλία και την αγάπη, χάνει την πίστη του και την ξαναβρίσκει. Ο πλήρης εφιάλτης του Νικ Κέιβ προσβάσιμος και ανοιχτός σε όλους. O Αυστραλός όμως κάποια στιγμή δεν αντέχει την καθοδήγηση του «Ghosteen» και παραληρεί στο τελευταίο κομμάτι του άλμπουμ. Στο «Hollywood» κάνει την εμφάνισή του ο Βούδας. «Η Κίσα έφερε ένα μωρό αλλά το μωρό πέθανε. Προσπαθεί να το σώσει μαζεύοντας σπόρους από σπίτια που κανείς δεν έχει πεθάνει, όπως λέει ο Βούδας. Αλίμονο όμως. Οι σπόροι μουστάρδας που ζητούσε δεν μπορούσε να τους πάρει επειδή σε κάθε σπίτι είχε και έναν νεκρό. Δεν μπόρεσε να σώσει το παιδί της. Εκλαιγε, έκλαιγε, μέχρι που πήγε στο δάσος για να θάψει το παιδί της». Και εκεί στο παραλήρημα του πατέρα, που στην απόγνωσή του επικαλείται τον Βούδα για να σώσει το παιδί του, το φάντασμα του γιου του τού λέει: «Ο καθένας έχει χάσει κάποιον» και ο πατέρας ανταπαντά: «Είναι πολύς δρόμος ακόμη για να βρεθεί η ειρήνη του μυαλού /  Τώρα περιμένω απλώς να έρθει η ειρήνη».

ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ. Ο Νικ Κέιβ με τους Bad Seeds από το πρώτο του άλμπουμ, το «From here to eternity» το 1984, ήταν ένας καλλιτέχνης – δημιουργός που δεν ξέρω αν πήγαινε κόντρα στο κατεστημένο, αλλά τουλάχιστον είχε με αυτό μια περίεργη σχέση. Και δεν αναφέρομαι στην πρόσφατη δήλωσή του («Η Antifa και η Ακρα Δεξιά αποτελούν τα δύο μέλη ενός αγρίως ερωτικού, βίαιου και αμοιβαίως αυτοσυντηρούμενου γαμήλιου δεσμού») ή στις εμφανίσεις του στο Ισραήλ, αλλά στο κατεστημένο της πνευματικότητας. Περίπλοκη στιχουργία, αντιερωτική και ερωτική συνάμα, νευρωτική και γλυκιά, απόμακρη και οικεία.

Στο «Ghosteen» δεν έχει εγκαταλείψει τα κλειδιά με τα οποία αντιλαμβάνεται τον κόσμο, και φυσικά δεν μιλάω για ευκολίες. Στο 17ο άλμπουμ της δημιουργίας του παίρνει τον θάνατο από το μυαλό και την ψυχή του και τον μετατρέπει σε ένα έργο που είναι από τα καλύτερα της διαδρομής του. Και δεν εκμεταλλεύεται τον θάνατο του γιου του. Εννοιες όπως ο θάνατος, η μεταθανάτια ζωή, που τον έχουν απασχολήσει χρόνια τώρα, ωριμάζουν με τον χειρότερο τρόπο που θα μπορούσε να συμβεί σε έναν γονιό. Με τον θάνατο του γιου του.

Γι’ αυτό στο «Ghosteen» άλλοτε τον επαναφέρει και άλλοτε αφήνει τον ίδιο να μιλήσει για εκείνον. Το πρώτο κομμάτι, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, είναι αφιερωμένο στα παιδιά και το δεύτερο στους γονείς τους. Το ομότιτλο κομμάτι είναι ένα σπάραγμα για τον πατέρα Κέιβ: «Αυτός ο κόσμος είναι όμορφος / Φυλάσσεται μέσα στα αστέρια του / Τον κρατώ στην καρδιά μου / Τα αστέρια είναι τα μάτια σου / Τα αγάπησα από την αρχή / Ενας κόσμος τόσο όμορφος / Και τον κρατώ στην καρδιά μου».

Οι ενορχηστρώσεις του, λιτές, μεσαιωνικές, χωρίς υπερβολές στις κιθάρες, ο λόγος και τα αρώματα που πιάνου έχουν τον πρώτο λόγο μαζί με τη φωνή του. Τα τρία τελευταία κομμάτια είναι ακατέργαστα, στους στίχους υπάρχει ειλικρίνεια, ενώ καμπάνες και χορωδίες που «ψέλνουν» και βιολιά που «κλαίνε» είναι στοιχεία που οδηγούν σε ένα αριστούργημα. Αριστούργημα της μελαγχολίας. Ο ίδιος χαρακτηρίζει το «Ghosteen» ως ένα περιπλανώμενο πνεύμα. Εγω το χαρακτηρίζω ως το ολιστικό άλμπουμ του σπαραγμού και της λύτρωσης.

info

Το άλμπουμ κυκλοφορεί ήδη στο YouTube και σε ψηφιακές πλατφόρμες, όπως και στο επίσημο site του συγκροτήματος. Στις 8 Νοεμβρίου θα κυκλοφορήσει και σε διπλό CD και βινύλιο από την Bad Seed Ltd.