Τα λάθη του Ντόναλντ Τραμπ

Η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να εγκαταλείψει τους εταίρους της Αμερικής, τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, οι οποίες αποτελούνται κυρίως από Κούρδους, είναι άλλη μία απόδειξη του πώς οι βεβιασμένες αποφάσεις του προέδρου για θέματα εξωτερικής πολιτικής οδηγούν σε καταστροφικές συνέπειες.

Η πρόκληση για την εξωτερική πολιτική είναι, σίγουρα, περίπλοκη. Η μικρή αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη Συρία δεν θα μπορούσε να υπάρχει για πάντα. Κι όμως, αμερικανοί αξιωματούχοι θεωρούν πως η μάχη εναντίον των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους πρέπει να συνεχιστεί, να προστατεύσουμε τους κούρδους συμμάχους μας και να διαμορφωθεί μια ασφαλής περιοχή για τους αμάχους εν μέσω της συνεχιζόμενης συριακής τραγωδίας. Με την ελπίδα πως εάν οι περιοχές που είχαν απελευθερωθεί από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις μπορούσαν να σταθεροποιηθούν, η αμερικανική παρουσία θα μπορούσε να αποτελεί πλεονέκτημα στην προσπάθεια για τερματισμό του πολέμου, διπλωματικά. Η απάντηση στο δίλημμα  εάν πρέπει να υποστηρίξουν οι ΗΠΑ αυτή την αποστολή ή να νίψουν τας χείρας τους στη Μέση Ανατολή δεν είναι εύκολη.

Ωστόσο η περιπλοκότητα δεν έχει σχέση με το γεγονός πως ο Τραμπ δεν μπορεί να πάρει μια πολιτική απόφαση με συνοχή. Αντί να ζητήσει ένα σχέδιο απόσυρσης, ο Τραμπ πήρε την απόφαση παρορμητικά έπειτα από ένα τηλεφώνημα με τον τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν, εκθέτοντας σε κίνδυνο τους συμμάχους και τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Οι Κούρδοι ηγήθηκαν του αγώνα εναντίον του Ισλαμικού Κράτους και έχασαν 11.000 μαχητές. Χωρίς τη βοήθεια των ΗΠΑ αντιμετωπίζουν τώρα διπλό μέτωπο: τα τουρκικά στρατεύματα και τους τζιχαντιστές. Η μάχη εναντίον των τζιχαντιστών θα περιοριστεί, καθώς οι Κούρδοι αποτελούσαν την αιχμή του δόρατος, βρίσκονταν στην καρδιά της στρατηγικής άσκησης πίεσης εις βάρος τους, με επιδρομές και απελευθέρωση περιοχών από το Χαλιφάτο. Τώρα οι Κούρδοι αμύνονται στην τουρκική επίθεση και το Ισλαμικό Κράτος βρίσκει την ευκαιρία να σηκώσει και πάλι κεφάλι και να αναδιοργανωθεί. Ακόμα πιο σημαντικό, οι Κούρδοι κρατούσαν αιχμαλώτους χιλιάδες τζιχαντιστές επειδή κανείς άλλος δεν αναλάμβανε την ευθύνη. Τώρα κανείς πια δεν τους φυλά.

Οι πιο στενοί σύμμαχοι της Αμερικής πιάστηκαν εξαπίνης. Ο Τραμπ δεν είχε προειδοποιήσει ούτε τη Γαλλία ούτε τη Βρετανία αν και οι δύο χώρες έχουν στρατιώτες στο συριακό έδαφος. Η κίνησή του περιπλέκει επίσης ακόμα περισσότερο την αμερικανική πολιτική απέναντι στην Αγκυρα. Η Τουρκία είναι χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ, όμως υπό τον Ερντογάν έχει αποκτήσει αυταρχική ηγεσία και στη σχέση με τις ΗΠΑ υπάρχουν προβλήματα. Ο Τραμπ εμφανίζεται αντιφατικός.

Η Μόσχα και η Δαμασκός αναδεικνύονται νικητές. Το συριακό καθεστώς φαίνεται να εδραιώνεται και η Ρωσία αναδεικνύεται σε πανίσχυρο παίκτη στην ευρύτερη περιοχή. Ο Τραμπ φαίνεται να έχει χάρισμα να λαμβάνει αποφάσεις που βοηθούν τη Ρωσία και βλάπτουν τις ΗΠΑ.

Παρ’ όλα αυτά καμία από τις κινήσεις του Τραμπ δεν φαίνεται πια να προκαλεί πραγματική έκπληξη. Επειδή έχει δείξει πως δεν λαμβάνει αποφάσεις βάσει των συμφερόντων της χώρας του – έχει παρορμήσεις και βάσει αυτών κυβερνά την πιο ισχυρή χώρα στην ανθρώπινη ιστορία. Κάθε μέρα είναι μια νέα καταστροφή. Και η ίδια ιστορία – ένας πρόεδρος που τον απασχολεί μόνο ο εαυτός του και κάνει κατάχρηση εξουσίας για να προωθήσει τα δικά τους συμφέροντα, θυσιάζοντας τα συμφέροντα της χώρας και των συμμάχων της. Ο Τραμπ θα συνεχίσει να παίρνει τέτοιες αποφάσεις και να υπονομεύει την εθνική ασφάλεια – μέχρι να τον σταματήσει το Κογκρέσο.

O Michael Fuchs είναι πρώην υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, υπεύθυνος για την Ασία και την περιοχή του Ειρηνικού