Με την πλάτη στον τοίχο{CR}

Οσοι είχαν αμφιβολίες για το αν η Προανακριτική Επιτροπή της Βουλής, που συστάθηκε χθες με βάση το άρθρο 86 παρ. 3 του Συντάγματος, τα άρθρα 153 επ. του Κανονισμού της Βουλής και του νόμου περί της «Ποινικής Ευθύνης των Υπουργών», έχει αρμοδιότητα για την άσκηση δίωξης εναντίον του πρώην υπουργού αναπληρωτή Δικαιοσύνης Δημ. Παπαγγελόπουλου, τους τις ανέτρεψε ο ίδιος κατά την τοποθέτησή του στην Ολομέλεια. Ο κ. Παπαγγελόπουλος αναγνώρισε ότι η διερεύνηση των αδικημάτων που του αποδίδονται θα πρέπει να γίνει από την Επιτροπή, με την παραδοχή ότι αυτά έχουν ενδεχομένως τελεστεί κατά την άσκηση των καθηκόντων του. Σωστά τα λέει. Επομένως, η Βουλή έχει αρμοδιότητα διερεύνησης της υπόθεσης και ο ίδιος προκάλεσε την Επιτροπή να αποδείξει την ευθύνη τέλεσης των αδικημάτων κατά την υπουργική θητεία του. Πάνω σε αυτή την παραδοχή διαμόρφωσε στην τοποθέτησή του μια διπλή υπερασπιστική και πολιτική γραμμή.

Από τη μία πλευρά επιχείρησε να καταρρίψει τη θέση περί συμμετοχής του στην πολιτική σκευωρία Novartis απονομιμοποιώντας την αξιοπιστία των μαρτύρων με διάφορα υπονοούμενα για την επαγγελματική τους επάρκεια, τις στενές προσωπικές σχέσεις που είχαν μαζί του και τα κίνητρα πολιτικής αντεκδίκησης εναντίον του. Είναι τραγελαφικό ότι ο κ. Παπαγγελόπουλος – ο υπουργός που πριν δύο χρόνια κατήγγειλε «το μεγαλύτερο πολιτικό σκάνδαλο διαφθοράς από συστάσεως του ελληνικού κράτους» – επέλεξε τον ρόλο του θύματος προσωπικών διενέξεων, ζηλόφθονων προθέσεων και υπόγειων πολιτικών αντιπαλοτήτων, προσφεύγοντας ταυτόχρονα σε απειλές για μελλοντικές αποκαλύψεις, χωρίς να εισφέρει ούτε ένα στοιχείο που θα ανέτρεπε το κατηγορητήριο της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας εναντίον του. Και διερωτάται κάθε καλόπιστος: Γιατί θα είχε οποιοσδήποτε ασχοληθεί τα προηγούμενα χρόνια με τον κ. Παπαγγελόπουλο ως υπουργό της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αν η μόνη πολιτική δραστηριότητά του δεν ήταν άλλη από το στήσιμο της σκευωρίας Novartis, τη χειραγώγηση της Δικαιοσύνης, την καθοδήγηση των δικαστικών ερευνών και τη δίωξη πολιτικών αντιπάλων της τότε κυβέρνησης. Δεν διακρίθηκε για κάτι άλλο κατά τη θητεία του. Γι’ αυτό και σήμερα, με την πλάτη στον τοίχο,  παρουσιάζεται ως δήθεν θύμα της εμπάθειας και της πολιτικής σκοπιμότητας των κάθε λογής αντιπάλων του. Στην Προανακριτική Επιτροπή θα πρέπει να βρει πειστικότερους ισχυρισμούς από κάποιους «τσακωμούς της γειτονιάς».

Ισχυρίζεται ωστόσο – μαζί με τον κ. Τσίπρα – ότι αν αληθεύουν όσα του καταμαρτυρούν, τότε συμμέτοχος των αδικημάτων θα πρέπει να είναι ο πρώην πρωθυπουργός και πολιτικός του προϊστάμενος στην κυβέρνηση. Η συνειρμική αυτή ακροβασία έχει μια ανέξοδη πολιτική σκοπιμότητα. Ο κ. Παπαγγελόπουλος γνωρίζει ότι στην ποινική διαδικασία στην οποία προσέρχεται ενώπιον της Επιτροπής η διαπίστωση του καταλογισμού στην αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος προϋποθέτει την πραγματοποίηση του αποτελέσματος που προξένησε ο δράστης. Αρα, ελλείψει άλλων μαρτύρων, ο μόνος που μπορεί να εμπλέξει τον κ. Τσίπρα ως συμμέτοχο στα αδικήματα είναι ο ίδιος ο κ. Παπαγγελόπουλος, επιβεβαιώνοντας ότι είχε λάβει εντολή ή από κοινού είχαν αποφασίσει να τα τελέσει. Θα ήταν ενδιαφέρουσα μια τέτοια εξέλιξη!

Στη βορβορώδη αυτή υπόθεση, η Προανακριτική Επιτροπή έχει να διερευνήσει την ύπαρξη παραδικαστικού κυκλώματος με πολιτική καθοδήγηση και την απόπειρα σπίλωσης και κατασυκοφάντησης πολιτικών αντιπάλων από τον ΣΥΡΙΖΑ. Οποιος και να βρίσκεται «με την πλάτη στον τοίχο», η πεποίθηση ότι σε ένα κράτος δικαίου «ο τοίχος» της αλήθειας και της Δικαιοσύνης δεν υποχωρεί από πολιτικές σκοπιμότητες είναι ζήτημα δημοκρατικής λειτουργίας και θωράκισης των θεσμών. Αυτή θα είναι το μεγάλο στοίχημα της Επιτροπής.

Ο Θεόδωρος Π. Παπαθεοδώρου είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου