«Είμαι… προπονημένος {LF}σε δύσκολες αποστολές»

Την Τρίτη το βράδυ που με υποδέχθηκε στο γραφείο του, ενώ παρακολουθούσε στην τηλεόραση το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου, και του υπέβαλα την τυπική ερώτηση «πώς πάμε;», μου έδωσε μια απάντηση δίκην ταυτότητος!

Αυτή η μονολεκτική απάντηση περισσότερο από έναν γραβατωμένο υφυπουργό θα ταίριαζε σε έναν πεχλιβάνη, από αυτούς οι οποίοι ευδοκιμούν στην πατρίδα του, που είναι και δική μου…

«Μάχιμα», αυτό αποκρίθηκε ο Λευτέρης Αυγενάκης, ένα από τα τέσσερα παιδιά του Κωστή, του μόνου απ’ όλη την οικογένεια ο οποίος το 2004 ενέκρινε την εμπλοκή του με την πολιτική. «Ευχή και κατάρα μού έδωσε ο συχωρεμένος ο πατέρας μου, εφόσον ήθελα να ασχοληθώ, να υποστηρίξω με νύχια και με δόντια την απόφασή μου».

Παιδί της Μεσσαράς

Γεννημένος στις 18 Ιουλίου του 1972 στις Μοίρες Ηρακλείου, έλκει την καταγωγή του από τις Καμάρες Μεσσαράς. «Εκεί στα κατσάβραχα, όπου όταν κατέβηκα ως υποψήφιος βουλευτής, η Νέα Δημοκρατία είχε πάρει 32 ψήφους και το ΠΑΣΟΚ 642» θυμάται με ακρίβεια, που αποτελεί την εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση του επαγγέλματός του: όχι του πολιτικού, αλλά του τοπογράφου μηχανικού, «που έχει να κάνει με την πράξη και όχι με τη θεωρία».

Ετσά μπόσικο που τον βρήκα, λίγο έλειψε να του ζητήσω κιόλας να μου τακτοποιήσει στο Κτηματολόγιο ένα χωράφι που έχω στο χωριό μου!

Πολλά χρόνια προτού ο κατασκευαστής στο επάγγελμα πατέρας του συναινέσει στην απόφαση του γιου του να πολιτευτεί, «ήταν εκείνος που με πήρε από το χέρι και με πρωτοπήγε στο Γεντί Κουλέ για να δούμε τον ΟΦΗ κόντρα στον Παναθηναϊκό, όταν ακόμη ήταν αδελφά σωματεία, και από τότε κόλλησα με το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό» εξηγεί.

«Αθλούμουν και εγώ, μου άρεσαν το τρέξιμο και κυρίως οι δρόμοι αντοχής και το βόλεϊ, θεωρώ τα σπορ ως έναν τρόπο ζωής και κουβαλάω πάντοτε μαζί μου ένα σακίδιο με τον απαραίτητο εξοπλισμό, μπας και βρω την ευκαιρία να γυμναστώ. Την Κυριακή μάλιστα σκοπεύω να τρέξω στον Ημιμαραθώνιο του Αρκαλοχωρίου, ενώ τα τελευταία χρόνια το έχω ρίξει στα χειμερινά μπάνια και στο μπιτς βόλεϊ».

Ο υφυπουργός Αθλητισμού δεν δικαιούται, λέει, να έχει συλλογικές συμπάθειες. Πριτς! «Μεγάλωσα με τον ΟΦΗ και χαίρομαι με τη φετινή πορεία του και για τους ανθρώπους που ασχολούνται με την ομάδα και τους γνωρίζω εδώ και χρόνια. Μικρός είχα γοητευθεί με την προσωπικότητα του Ευγένιου Γκέραρντ και όταν τον γνώρισα από κοντά μαγεύτηκα ακόμη περισσότερο. Επίσης θαύμαζα ανέκαθεν τον Αργύρη Καμπούρη, διότι ήταν βγαλμένος μέσα από τη βιοπάλη και θυμάμαι το βλέμμα του όταν εκτελούσε τις μυθικές βολές στον τελικό του ’87».

Λόγω σπουδών, επαγγέλματος και κουλτούρας, ο πολιτικός προϊστάμενος του ελληνικού αθλητισμού (πρέπει να) είναι άνθρωπος των πράξεων, εξού και το από ετών παγιωμένο μότο της ζωής του: «Ο,τι μπορείς να κάνεις σήμερα, μην το παρατάς για αύριο».

Ομνύει παιδιόθεν σε αρχές που δεν τις διαπραγματεύεται. «Σκληρή δουλειά, μαχητικότητα μέχρι θανάτου, εντιμότητα. Είμαι σκληρός αλλά δίκαιος με τους άλλους και είμαι ακόμη πιο σκληρός με τον εαυτό μου. Απεχθάνομαι τις φάσεις του φλου και του περίπου, είμαι ομαδικός παίκτης και, όπως λέμε και στην Κρήτη, απού αγαπώ, αγαπώ καλά»!

Στον χορό… δάσκαλος!

Διπλωματούχος δάσκαλος κρητικών χορών, ειδικεύεται στον μαλεβιζιώτη («επειδή δεν είναι… μπαλέτο, αλλά βγάζει παλικαριά, μαχητικότητα και ψυχή»), παίζει λύρα και μαντολίνο, τραγουδάει από Μουντάκη, Σκορδαλό και Σκουλά μέχρι Κονταρό, Ζωιδάκη και Στοιβαχτάκη, είναι γλεντζές και βγαίνει στο πι και φι στην όρεξη, όπως συνέβη παλαιότερα σε μια τηλεοπτική εκπομπή.

Α, ναι, είναι και επιτήδειος σκοπευτής! «Νόμιμος όμως, όχι παράνομος» αυτοσαρκάζεται. «Είμαι μέλος του Παγκρήτιου Σκοπευτικού Συλλόγου και ασκούμαι συχνά με αεροβόλα, με ταχυβόλα, με τα πάντα».

«Η τέχνη του πολέμου»

Αυτόν τον καιρό διαβάζει δύο βιβλία που παραδέχεται ότι «με έχουν επηρεάσει πολύ και μου διεύρυναν το γνωστικό πεδίο: το “Connected” του Νίκολας Χρηστάκη και του Τζέιμς Φάουλερ και την κινεζική στρατιωτική πραγματεία “H τέχνη του πολέμου” του Σουν Τσου».

Παραμένει ωστόσο σταθερός στην κουλτούρα και στους άξονες του δικού του πολιτεύεσθαι: «Βλέπω τα πράγματα πακεταρισμένα, κωδικοποιημένα και δεν είμαι από αυτούς που χάνονται. Από τη δουλειά μου έμαθα να οργανώνω, να ταξινομώ και να τακτοποιώ και αυτό συμβαίνει και στο υπουργείο».

Το 2010 ο Λευτέρης Αυγενάκης έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «Δημόσια διοίκηση – ώρα μηδέν. Και ο Θεός φοβάται το ελληνικό κράτος»! Ισχύει ακόμη άραγε; «Αν ισχύει, λέει; Εννοείται. Αλλοι ρυθμοί, άλλα ανακλαστικά και μια νοοτροπία που έγινε η αιτία να αρρωστήσουν πολλά πράγματα στον αθλητισμό και κυρίως οι εγκαταστάσεις που ρήμαξαν».

Στις 9 Ιουλίου που ανέλαβε το υφυπουργείο, κατά την τελετή παράδοσης και παραλαβής, ο προκάτοχός του Γιώργος Βασιλειάδης είπε χάριν αστεϊσμού «κάτι κακό πρέπει να έχει κάνει στον αρχηγό του και γι’ αυτό τον έβαλε εδώ», αλλά ο ηρακλειώτης πολιτικός δεν μασάει. «Το αντίθετο ισχύει και στα δύο σκέλη αυτής της κουβέντας. Δεν πρόκειται για τιμωρία, αλλά για ευκαιρία. Δεν έβαλα το κεφάλι μου στον ντορβά, τουναντίον πιστεύω ότι αυτή η θέση είναι μια μεγάλη και πολύ ενδιαφέρουσα πρόκληση και στο κάτω κάτω δεν υπάρχει εύκολο χαρτοφυλάκιο».

Ελαβε άραγε από τον Πρωθυπουργό λευκή επιταγή για να γίνει ο δερβέναγας του αθλητισμού; «Οι λευκές επιταγές είναι μηδενικές» αποκρίνεται. «Ούτε λευκή επιταγή έλαβα, ούτε περίοδο χάριτος. Η πρώτη σκέψη μου ήταν από πού πρέπει να πιάσω το νήμα και πώς θα μαζέψω τα κομμάτια του παζλ. Αρχισα αμέσως συναντήσεις με τους θεσμικούς παράγοντες και προσωπικές επαφές, χωρίς προκαταλήψεις, καχυποψία και κουτοπονηριές».

Οι 100 ημέρες

Τι περιελάμβανε το πρόγραμμα των πρώτων 100 ημερών, που θα συμπληρωθούν την ερχόμενη εβδομάδα; Μου δείχνει ένα χαρτί με τα θέματα SOS και τα κάθε λογής κατεπείγοντα, αλλά τα ξέρει κιόλας απέξω και τα λέει νεράκι. «Στρωθήκαμε στη δουλειά και έχουμε προχωρήσει παρά πολύ στην υπόθεση του σχεδίου νόμου και του νέου αθλητικού νομοσχεδίου, για τα οποία επιζητώ πραγματική και ειλικρινή διαβούλευση, αλλά και πλείστες όσες υποθέσεις όπως η διαδικασία κύρωσης της σύμβασης ΜακΚόλιν για τη χειραγώγηση αγώνων, τα θέματα της βίας κ.ο.κ. Επίσης δημιουργήσαμε έναν κουμπαρά 100.000.000 ευρώ, με στόχο τη νομιμοποίηση και τον εκσυγχρονισμό των αθλητικών υποδομών, “τρέχουμε” σε συνεργασία με τους δήμους το πρόγραμμα Φιλόδημος 2, αλλάξαμε όλη τη δομή λειτουργίας του ΕΣΚΑΝ, που το πήραμε από τον βούρκο και το μετεξελίξαμε σε σύγχρονο οργανισμό, διεκπεραιώσαμε τους Παράκτιους Μεσογειακούς Αγώνες, ετοιμάζουμε το αθλητικό κέντρο ΑμεΑ που θα στεγασθεί στη Ραφήνα ή στην Κηφισιά, ανακαινίζουμε τα σπίτια του στίβου και του βόλεϊ στην Παιανία κ.ο.κ. Ξέρεις κάτι, πατριώτη; Σημασία δεν έχουν οι καλές προθέσεις, αλλά τα καλά και γρήγορα αποτελέσματα»!

Πάνω από καθέναν δημόσιο λειτουργό κρέμεται ως δαμόκλειος σπάθη το πολιτικό κόστος, σε αντιδιαστολή με την πολιτική βούληση. «Δεν λέω πως δεν με αγγίζει, αλλά όταν είσαι αποφασισμένος να παραγάγεις έργο, το βάζεις σε δεύτερη μοίρα».

Ο Λευτέρης Αυγενάκης (μου δίνει την εντύπωση ότι) τα λέει φόρα παρτίδα. Και τα πράττει ωσαύτως. «Είμαι καλά προπονημένος από την πρότερη πολιτική διαδρομή μου. Δεν είμαι παιδάκι του κατηχητικού, αν και από αυτό έχω υπέροχες αναμνήσεις».

«Σταματήστε τον χαρτοπόλεμο, μην πυροβολείτε τα πόδια σας»!

– Η πιο καυτή πατάτα που έπιασα στα χέρια μου είναι μακράν η αξιοποίηση των αθλητικών εγκαταστάσεων και η ανάγκη να χρησιμοποιήσουμε ως μοχλό ανάπτυξης την αθλητική βιομηχανία που τη θεωρούσαμε ως ταμπού.
– Με πιάνουν τα γέλια όταν… με βάζουν στο όχημα κάποιας από τις μεγάλες ομάδες.
– Οι κάθε λογής επιτροπείες από το εξωτερικό δεν με ενοχλούν εφόσον μπήκαν όρια έστω και βιαίως και τηρούνται τα συμφωνηθέντα.
– Η μετάκληση των ξένων διαιτητών επίσης δεν με ενοχλεί, εφόσον παρέχει μεγαλύτερη ασφάλεια, με τον όρο να μην πυροδοτούν την ατμόσφαιρα οι παράγοντες και τα οπαδικά ΜΜΕ.
– Η ατιμωρησία και η ασυλία καλλιεργήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από την προηγούμενη κυβέρνηση, που τις κατέστησε μέρος της κουλτούρας της και μετέτρεψε την παρανομία σε μαγκιά!
– Ο VAR δεν είναι βαρίδι, ίσα ίσα αποτελεί ένα καλό εργαλείο, εφόσον λειτουργεί σωστά.
– Οι ελεύθερες μετακινήσεις των οπαδών αποτελούν έναν βασικό στόχο, αλλά έχουμε να κάνουμε μπόλικη δουλειά ακόμη κυρίως σε ό,τι αφορά τις λέσχες φιλάθλων.
– Η φασαρία για τα τηλεοπτικά συμβόλαια πρέπει να έχει ως βασική συνθήκη ότι η ΕΡΤ δεν μπορεί να τρέφει το ποδόσφαιρο και θα ήταν αδιανόητο να δοθούν 63 εκατομμύρια ευρώ, αντιθέτως απαιτείται εξορθολογισμός ώστε να καλυφθούν και άλλα σπορ.
– Η κουβέντα που λέω στους «βαρόνους του ελληνικού αθλητισμού» είναι… σταματήστε τον χαρτοπόλεμο και μην πυροβολείτε τα πόδια σας!
– Το ζήτημα της βίας δεν είναι αθλητικό, αλλά κοινωνικό και χρειάζεται ολοκληρωτική αντιμετώπιση από τις αυλές των σχολείων και τους δρόμους μέχρι τα Εξάρχεια και τα γήπεδα, διότι οι άνθρωποι έχουν τη μόνιμη αγωνία να εντάσσονται σε υποσύνολα και να δρουν ομαδικά.
– Οι αθλητικές εγκαταστάσεις είναι μια πονεμένη ιστορία που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην κακοδιαχείριση των προηγούμενων διοικήσεων.
– Για την απουσία του Ολυμπιακού από το πρωτάθλημα μπάσκετ έχω εκφράσει πολλές φορές την άποψή μου ότι πρόκειται για μια θλιβερή υπόθεση, μέσα στη γενικότερη πτώση του αθλήματος, αλλά οι ευθύνες ανήκουν σε άλλους και εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι.
– Ο κρατικός παρεμβατισμός στα αθλητικά δρώμενα δεν έχει λόγο ύπαρξης εφόσον συμφωνηθούν και εφαρμοσθούν οι κανόνες που θα ορίζει ο νέος αθλητικός νόμος.
– Οι διακοπές πρωταθλημάτων και οι ματαιώσεις αγώνων είναι ακραίες λύσεις που φέρνουν ακραία αποτελέσματα, αλλά εγώ είμαι υπέρ της συναίνεσης και των συγκλίσεων.
– Ενα μελλοντικό στοίχημα είναι να ξαναφέρουμε στην Ελλάδα μεγάλες διοργανώσεις, διότι κάποια στιγμή πιάσαμε πάτο.
– Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο σιχαίνομαι τα παρασκήνια και τις υπόγειες διαδρομές.
– Οταν αποχωρήσω για οποιονδήποτε λόγο από αυτή τη θέση θα ήθελα να με θυμούνται για τα καλά αποτελέσματα, τις έντιμες συνεργασίες και τις γρήγορες λύσεις στα προβλήματα.