Πέδρο, Πάμπλο, Ματέο

«Αντίο, Αριστερά, αντίο»: με αυτά τα δραματικά λόγια αποχαιρετούσε την περασμένη εβδομάδα ο ισπανός φιλόσοφος και συγγραφέας Χοσέπ Ραμονέδα το όνειρο ενός ενωμένου αριστερού κυβερνητικού συνασπισμού. Ποτέ δεν υπήρξε πραγματική βούληση να δημιουργηθεί ένα κοινό πεδίο – σημείωνε στην El Paίs -, όπου να αναγνωρίζονται μεν οι διαφορές, να αναζητείται όμως την ίδια στιγμή και το στοιχείο που θα πρόσφερε στους πολίτες μια στιγμή εμπιστοσύνης.

Αντί γι’ αυτό, οι Ισπανοί παρακολούθησαν τη σύγκρουση δύο εγωισμών μέχρι την τελική ρήξη. Την ώρα που η Δεξιά ήταν στριμωγμένη στη γωνία, περιθωριοποιημένη, απαξιωμένη, γελοιοποιημένη, χωρισμένη σε τρεις ομάδες, ο Πέδρο (Σάντσεθ) και ο Πάμπλο (Ιγκλέσιας) συναγωνίζονταν ποιος θα κάνει τα περισσότερα λάθη. Θαυμαστής του Εμανουέλ Μακρόν και του δόγματος «ούτε Δεξιά ούτε Αριστερά», ή μάλλον «και Δεξιά και Αριστερά», ο 47χρονος ηγέτης του Σοσιαλιστικού Κόμματος ελπίζει να δικαιωθούν οι δημοσκοπήσεις και να αυξήσει τη δύναμή του στις εκλογές του Νοεμβρίου. Αλλά οι ψηφοφόροι είναι κουρασμένοι, η αποχή θα μεγαλώσει, οι τέταρτες εκλογές μέσα σε τέσσερα χρόνια μπορεί απλώς να διαιωνίσουν το αδιέξοδο. Αντί να ακολουθήσει το πορτογαλικό μοντέλο, να αποκτήσει δηλαδή μια αριστερή, μεταρρυθμιστική κυβέρνηση, έστω και μειοψηφίας, η χώρα κινδυνεύει να «ισραηλοποιηθεί».

Από αυτόν ακριβώς τον κίνδυνο θέλησε να ξεφύγει η Ιταλία, δοκιμάζοντας μια άλλη εκδοχή «ιστορικού συμβιβασμού». Το Δημοκρατικό Κόμμα και τα Πέντε Αστέρια παραμέρισαν τους εγωισμούς τους, άφησαν στην άκρη τις διαφορές τους και ένωσαν τις δυνάμεις τους για να μην παραδοθεί η χώρα σε μια ακροδεξιά, αντιευρωπαϊκή, ξενοφοβική κυβέρνηση. Δεν υπολόγισαν όμως έναν αστάθμητο παράγοντα. Εναν πολιτικό που όταν ανέλαβε την πρωθυπουργία υποσχόταν (κι αυτός!) να σαρώσει τα πάντα, σαν οδοστρωτήρας. Αλλά δεν μπόρεσε – ή δεν τον άφησαν. Κι αντί να αναγνωρίσει την αποτυχία του και να ευχηθεί να τα καταφέρουν οι άλλοι καλύτερα, είπε να αρχίσει τις τρικλοποδιές.

Μυστήρια περίπτωση ο Ματέο Ρέντσι. Δύο εβδομάδες μετά την έναρξη ενός κυβερνητικού πειράματος το οποίο ο ίδιος πρότεινε και προώθησε, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το κόμμα του για να κάνει (κι αυτός!) πολιτική «αλλιώς». Αντίθετα με τον Σάντσεθ, οι δημοσκοπήσεις δεν δίνουν στον 44χρονο πρώην πρωθυπουργό πάνω από 5%. Αλλά αυτό του είναι αρκετό για να παίζει ρυθμιστικό ρόλο και να απειλεί την κυβέρνηση ότι ανά πάσα στιγμή είναι ικανός να τη ρίξει.

Η δίψα για την εξουσία δεν είναι ίδιον φυσικά μόνο των αριστερών. Το κακό μ’ αυτούς είναι ότι άπαξ και την αναλάβουν, συνήθως δεν ξέρουν τι να την κάνουν. Με τους νέους πολιτικούς, μάλιστα, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα, καθώς δεν μπορούν να ξεπεράσουν με τίποτα τη φαντασίωση του σωτήρα. Αδυνατώντας να καταλάβουν ότι το μόνο που χρειάζεται τις περισσότερες φορές είναι σεμνότητα, χρηστή διοίκηση και σκληρή δουλειά.