Περασμένα

Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στην πολιτική τα περασμένα είναι ασφαλώς περασμένα. Ξεχασμένα είναι μόνο για όσους έχουν Αλτσχάιμερ.

Συνεχίζουμε. Εξ όσων γνωρίζω η Ελλάδα είναι κράτος δικαίου. Και το κράτος δικαίου έχει συγκεκριμένες διαδικασίες που το πιστοποιούν και το προστατεύουν.

Ποιες; Αυτές που το ίδιο προβλέπει. Προσδιορίζονται από το Σύνταγμα και τους νόμους.

Τι κατηγορούσαμε όλα αυτά χρόνια την προηγούμενη κυβέρνηση; Οτι έχει κάνει το κράτος δικαίου κουρελόχαρτο.

Οτι ζούσαμε μια πρωτοφανή κατάλυση κάθε νομιμότητας όπου ο υπουργός Αμυνας διηύθυνε έρευνες για το Noor1. Ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας έκανε τον ανακριτή στο ΚΕΕΛΠΝΟ. Ή ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης υποδυόταν τον εισαγγελέα στη Novartis.

Κι αναφέρομαι μόνο σε τρία κορυφαία παραδείγματα θεσμικής κατάπτωσης.

Υπήρξαν κι άλλα.  

Στην προηγούμενη κυβερνητική παράταξη και σε σύμπραξη με ένα υποχθόνιο τμήμα της βαθιάς Δεξιάς είχε επικρατήσει η άποψη ότι η πολιτική είναι μια υπόθεση ποινικής δικονομίας.

«Να βάλουμε μέσα μερικούς για να κερδίσουμε τις εκλογές».

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός είχε μετατρέψει τη Βουλή σε ανακριτικό καφενείο εξαπολύοντας επιθέσεις για «το αγόρι της Siemens», «τις οφσόρ της Μαρέβας», «τον κουμπάρο του Μαρινάκη», «τη μεσοτοιχία με τον Χριστοφοράκο» ή «τα δάνεια του Κήρυκα Χανίων».

Ηταν μια προσπάθεια να πλήξει την ηθική υπόσταση του αντιπάλου του. Παραμονές εκλογών ζητούσε να καταψηφίσουν «τον γιο του αποστάτη».

Αυτά φυσικά είναι τα περασμένα. Εξαργυρώθηκαν στις 7 Ιουλίου. Ξεχασμένα, δεν ξέρω. Ούτως η άλλως όμως η αποκατάσταση του κράτους δικαίου κατέστη εκ των πραγμάτων επιταγή της δημοκρατίας.

Αλλά κράτος δικαίου δεν σημαίνει να κλείνεις πολιτικά ποινικές υποθέσεις που κάποιοι άλλοι άνοιξαν πολιτικά. Αυτό είναι απλώς ίδια λογική από αντίπαλα μυαλά.

Σημαίνει να αποκαθιστάς τη θεσμική τάξη των πραγμάτων.

Μήνες ολόκληρους γράφαμε ότι η Νovartis είναι είτε σκάνδαλο, είτε σκευωρία. Τρίτη εκδοχή δεν διατύπωσε κανείς.

Εως τώρα δεν προέκυψαν ενδείξεις σκανδάλου για τους εμπλεκόμενους πολιτικούς αντίπαλους του ΣΥΡΙΖΑ.

Τι μένει; Το αυτονόητο. Να διερευνηθεί αν υπήρξε σκευωρία από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ εναντίον τους.

Πώς να διερευνηθεί; Με όλες τις διαδικασίες κι όλες τις εγγυήσεις που αυστηρά επιτάσσει το κράτος δικαίου.

Για τα μέλη της προηγούμενης κυβέρνησης θα διερευνηθεί φυσικά από τη Βουλή. Για τους υπόλοιπους (δικαστικούς, εκδότες, δημοσιογράφους κ.λπ.) από τη δικαιοσύνη.

Δεν νομίζω ότι υπάρχουν άλλες θεμιτές μέθοδοι. Ούτε είναι δυνατόν σε μια σύγχρονη δημοκρατία να γίνει κάτι άλλο.  

Διότι η δημοκρατία ασφαλώς δεν είναι δικαστήριο. Αλλά ούτε και κολυμβήθρα του Σιλωάμ.