Χάσαμε το Κέντρο, STOP

Η πολιτική διαπίστωση ότι το ΚΙΝΑΛ έχει σοβαρό πρόβλημα στρατηγικού προσανατολισμού μάλλον δεν ακούγεται ως παράταιρη πλέον ούτε και μεταξύ μεγάλης μερίδας των ψηφοφόρων του.

Το εκλογικό αποτέλεσμα της 7ης Ιουλίου ήρθε για να πιστοποιήσει κάτι που πολλοί γνώριζαν, άλλα λίγοι τολμούσαν να ομολογήσουν ευθαρσώς: ότι ο  ΣΥΡΙΖΑ εδραιώθηκε τελεσίδικα ως η κύρια δύναμη στον χώρο αριστερά της ΝΔ και ως ισχυρή αξιωματική αντιπολίτευση.

Η εκκωφαντική ανικανότητα του ΚΙΝΑΛ της Φώφης Γεννηματά να διατυπώσει ένα στοιχειωδώς πειστικό και ολοκληρωμένο αφήγημα για το μέλλον του τόπου καθιέρωσε τον Τσίπρα ως έναν από τους δύο πόλους του πολιτικού συστήματος.

Και πώς θα μπορούσε άλλωστε να γίνει διαφορετικά όταν όλα τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα στην προεκλογική περίοδο δεν ακούστηκε ούτε ένα σοβαρό επιχείρημα για να ψηφίσει ΚΙΝΑΛ ένας άνεργος που θέλει να βρει δουλειά, ένας φοιτητής που ανησυχεί για το μέλλον του, ένας επαγγελματίας που πασχίζει να κρατήσει ζωντανή την επιχείρησή του, ένας ιδιωτικός υπάλληλος που θέλει να έχει ψωμί και αύριο.

Οταν δεν κατανόησε ποιο θα είναι το άμεσο πρακτικό αντίκρισμα της ψήφου του στο ΚΙΝΑΛ, ενός κόμματος που δήλωνε εκ των προτέρων ότι θέλει να μείνει στην αντιπολίτευση «για να μη φθαρεί»;

Για όποιον έχει παρακολουθήσει με κάποια προσοχή τα πολιτικά πράγματα της χώρας είναι πολύ εύκολο να καταλάβει ότι ένα κόμμα που συμπεριφέρεται ως ΚΚΕ του Κέντρου δεν μπορεί να πάει μακριά.

Οσα πολιτικά μνημόσυνα κι αν γίνουν, όσα «γυρίστε σπίτι σας» κι αν ακουστούν, όσα περασμένα μεγαλεία (και διηγώντας τα να κλαις) κι αν επιστρατευτούν οι νόμοι της πολιτικής είναι αμείλικτοι.

Είναι προφανές ότι το ΚΙΝΑΛ δεν ενδιαφέρεται πια να είναι το κεντρώο, μεταρρυθμιστικό κόμμα της περιόδου Κώστα Σημίτη και Βαγγέλη Βενιζέλου. Επέλεξε να χαρίσει όλη αυτή την ατζέντα στον Κυριάκο Μητσοτάκη σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να επαναπατρίσει ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Απέτυχε οικτρά.

Σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας (σωστά από την πλευρά του) ετοιμάζεται να στείλει τον παραδοσιακό ΣΥΡΙΖΑ στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και να φτιάξει ένα νέο ΠΑΣΟΚ τύπου 80s, δηλαδή μια κρατικοσυντεχνιακή σοσιαλδημοκρατία με εκφάνσεις ριζοσπαστικής ρητορικής και αντιδεξιό πρόταγμα.

Ή το ΚΙΝΑΛ θα αποφασίσει να αποτελέσει μέρος αυτής της προσπάθειας (κάτι απολύτως συμβατό με τα σημερινά πολιτικά χαρακτηριστικά του) ή θα αυτοκαταδικαστεί σε σταδιακό μαρασμό.

Η μοναδική τρίτη διέξοδος είναι να ξαναγίνει ένα κεντρώο μεταρρυθμιστικό κόμμα. Αλλά κάτι τέτοιο δεν φαίνεται στον ορίζοντα.

Ο Παναγιώτης Κωστούλας είναι δικηγόρος