Ούτε ένας κεσές

Εχει ο καιρός γυρίσματα. Με γιαούρτια υποδέχθηκαν στη Μήλο τον Πάνο Καμμένο. Είναι ένα μέσο κι αυτό έκφρασης της λαϊκής δυσαρέσκειας. Το οποίο θα πρέπει να πούμε την τελευταία τετραετία είχε ξεχαστεί. Κι είναι ένα ζήτημα αν θα επανέλθει. Τι είδους αντιπολίτευση θα ασκήσει ο ΣΥΡΙΖΑ; Ο Αλέξης πάντως το έχει δώσει το στίγμα. «Θα είμαστε συνεπείς με το ραντεβού μας τόσο στη Βουλή όσο όμως και στους δρόμους των κοινωνικών αγώνων για μια καλύτερη Ελλάδα». Ιδού λοιπόν η απορία. Τώρα που οι επαναστάτες του ΣΥΡΙΖΑ επανήλθαν στον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα επανέλθουν και τα γιαούρτια; Τέσσερα χρόνια, όπως είπαμε, δεν είχε πέσει ούτε ένας κεσές. Συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας γίνανε. Διαδηλώσεις γίνανε. Φασαρίες και επεισόδια γίνανε.

Γιαούρτια
Συνταξιούχοι φάγανε ξύλο από τα ΜΑΤ. Τα αίματα με το Μακεδονικό ανάψανε. Αναβίωσαν οι προληπτικές προσαγωγές. Παρά ταύτα, στα τέσσερα χρόνια, της Αριστεράς, τα γιαούρτια είχαν εξαφανισθεί. Οχι από τα ράφια των σουπερμάρκετ. Από την κεντρική πολιτική σκηνή. Είτε οι σοσιαλιστές κυβερνούσαν επί Γιωργάκη, είτε οι δεξιοί με τον Αντώνη, τα γιαούρτια ήταν στην ημερήσια διάταξη. Το γιαούρτι ήταν το Νο 1 όπλο του λαού. Ο ένας μετά τον άλλον, επιφανείς πολιτικοί υφίσταντο την βάσανον του γιαουρτώματος. Ο κατάλογος είναι μακρύς: Ψωμιάδης, Αδωνις, Ντόρα Μπακογιάννη, Λιάνα Κανέλλη, Μαρία Δαμανάκη, Βασίλης Κικίλιας, Πάρις Κουκουλόπουλος, Χάρης Καστανίδης, Ευάγγελος Βενιζέλος. Και βεβαίως βεβαίως ο Θόδωρος Πάγκαλος.

Τεντιμπόηδες
Που αυτοί οι δήθεν αγανακτισμένοι δεν τον άφηναν σε χλωρό κλαρί. Ακόμα και στις χασαποταβέρνες της Κερατέας, που έδινε σκληρές μάχες με τα κοντοσούβλια και τα σπληνάντερα, του κάνανε ντου με τους κεσέδες ανά χείρας. Τότε ήταν λοιπόν ο Θόδωρος (φωτογραφία) άφριζε και φώναζε. Οτι δεν επρόκειτο περί αγανακτισμένων πολιτών, που έριχναν γιαούρτια αυθορμήτως, αλλά περί εγκάθετων συριζαίων. Τι παρατηρούμε λοιπόν; Οτι στα τέσσερα χρόνια της Αριστεράς, δεν έπεσε ούτε ένας κεσές. Ούτε ένα πρόβειο. Ούτε ένα αγελαδινό. Ούτε ένα με μηδέν λιπαρά. Τίποτα. Ενα έθιμο λοιπόν, μία συνήθεια, που ανατρέχει στη δεκαετία του ’50, με τους τεντιμπόηδες, τα τέσσερα τελευταία χρόνια είχε γίνει παρελθόν. Και δεν λέμε ότι όποιος διαφωνεί μ’ έναν πολιτικό πρέπει ντε και καλά να συμπεριφέρεται μ’ αυτόν τον αναίσχυντο τρόπο.

Αγανάκτηση
Αν δεν σου αρέσει δηλαδή η φάτσα του Ζουράρι, να τον γιαουρτώσεις. Αν σε ενοχλούσαν ο Τέρενς Κουίκ κι ο Χαράλαμπος – Σταύρος Κοντονής, να τους πλακώσεις στα γιαούρτια. Αυτά είναι ντροπής πράματα. Δεν συνάδουν με μία πολιτισμένη χώρα. Αιτίες και αφορμές για οργή και αγανάκτηση πάντα υπάρχουν. Πώς να ανεχθείς τον Κατρούγκαλο; Πώς να ανεχθείς τον Φλαμπουράρη να παριστάνει τον αριστερό; Τον Αρβανίτη να δηλώνει κομμουνιστής. Κι όμως. Ούτε ένας κεσές. Επειδή ακριβώς στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Υπάρχει τρόπος να αντιδράσεις. Ευγενικά και πολιτισμένα. Μέσω της κάλπης. Με την ψήφο σου. Οπως αρμόζει σε νομοταγείς και ευπρεπείς πολίτες. Παρά ταύτα όμως ένα ερώτημα προκύπτει: Πώς γίνεται, αν εξαιρεθεί η πρόσφατη περίπτωση Καμμένου, να έχουνε φάει γιαούρτια όλοι οι άλλοι και ουδείς εκ των ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ;