Να το χαίρονται

To παρακάτω κείμενο (του οποίου δημοσιεύουμε ένα μεγάλο απόσπασμα), αναρτήθηκε χθες στο Facebook από έναν νεαρό ποδοσφαιριστή. Πίσω από τα παχιά λόγια των κεφαλών του ποδοσφαίρου, τις πολύωρες συσκέψεις και τα μακρόπνοα σχέδια, αυτή είναι επί δεκαετίες η πραγματικότητα που βιώνει το 99% των ποδοσφαιριστών που προσπαθούν να κυνηγήσουν το όνειρό τους. Αυτό ήταν, είναι και θα είναι το ελληνικό ποδόσφαιρο. Να το χαίρονται.

«Είμαι ένας ποδοσφαιριστής 21 χρόνων. Εφυγα 16 χρόνων από το σπίτι μου για να παίξω σε ομάδα υποδομών μιας ΠΑΕ και να ακολουθήσω το παιδικό μου όνειρο. Νομίζω ότι αυτά τα 5 χρόνια έχω δει τη χειρότερη πλευρά του ελληνικού ποδοσφαίρου. Στημένα παιχνίδια, που προσπαθείς με κάθε τρόπο να αποφύγεις να παίξεις για να μην τελειώσει η καριέρα σου πριν καν ξεκινήσει. Συμπαίκτες με μάτια κατακόκκινα από το αλκοόλ και τις ναρκωτικές ουσίες της προηγούμενης νύχτας. Αθλιες συνθήκες εγκαταστάσεων.

Εχω δει πώς είναι να μη σε βλέπει ο προπονητής της πρώτης ομάδας. Πώς είναι μια ολόκληρη διοίκηση να σου τάζει τον χειμώνα συμβόλαιο για το καλοκαίρι και το καλοκαίρι άλλο για τα Χριστούγεννα. Και ένα πρωινό, έπειτα από προσπάθειες, θυσίες και ατελείωτες υποσχέσεις, να σου λένε “πρέπει να πάρεις το δελτίο, ο προπονητής ασχολείται με πιτσιρικάδες και είσαι μεγάλος για αυτόν” στα 20 σου χρόνια, ενώ στα 18 σου έλεγε “είσαι μικρός, πάρε παιχνίδια με τη δεύτερη ομάδα”.

Υστερα από αυτό, όπως όλοι ξέρουν και όλοι σου προτείνουν, είναι ο δρόμος της Γ’ Εθνικής, για να πάρεις παιχνίδια και ίσως σε ψαρέψει κάποιος από μεγαλύτερη ομάδα. Πήγα!

Ε, εκεί, ό,τι σας περιέγραψα πριν ήταν χειρότερο επί 10. Και φτάνουμε στις 7 Οκτωβρίου του 2018. Το πρώτο μου παιχνίδι στην Γ’ Εθνική. Ο προπονητής με βάζει να παίξω και στη δεύτερη φάση κάνω ένα τάκλιν και σπάω την κνήμη από το δεξιό μου πόδι.

Στο νοσοκομείο με πάει ένας συμπαίκτης μου, με το δικό μου αυτοκίνητο. Από τη διοίκηση όλοι κοίταγαν πώς θα αποφύγουν την ταλαιπωρία του δημόσιου νοσοκομείου στη συμπρωτεύουσα.

Και φτάνουμε στο σήμερα, 9 μήνες μετά. Ακόμα έχω πόνους, ακόμα το πόδι μου δεν έχει κολλήσει 100%, ενώ θα έπρεπε. Το μεσημέρι πήρα ενδοφλέβια φάρμακα, μήπως και κολλήσει και δεν χρειαστεί να κάνω σε 2 μήνες πάλι χειρουργείο και όλα πάλι από την αρχή. Εννοείται ότι από την ομάδα δεν ξαναπήρα μισθό, δεν έβαλαν ούτε ένα ευρώ για το χειρουργείο και τους γιατρούς.

Ακόμα ειλικρινά, δεν έχω ιδέα τι θα γίνει, αλλά ο λόγος που τα γράφω αυτά, είναι δυο άνθρωποι που με τα λόγια τους με βοήθησαν πολύ.

Ο ένας είναι ο Ετεοκλής Παύλου, που έχει χάσει το ένα του πόδι και είπε: “Ωραία! Αν αναρωτιέσαι γιατί συνέβη αυτό σε σένα και όχι σε κάποιον άλλον, βγες έξω και δείξε έναν άλλο που θα ήθελες να το πάθει αυτό στη θέση σου”. Σας εγγυώμαι κι εγώ. Δεν γίνεται. Ούτε στον χειρότερό σου εχθρό. Σε σένα συνέβη και πρέπει να σηκωθείς από τον καναπέ και να το παλέψεις.

Ο δεύτερος είναι ο Λευτέρης Πετρούνιας που έταζε χρυσό στο Παγκόσμιο, με κατεστραμμένο ώμο, μόνο και μόνο, για να πιέσει τον εαυτό του και να τα καταφέρει.

Αυτός είναι ο λόγος που τα λέω αυτά δημόσια. Σας ευχαριστώ.

Πάνος Αντωνίου»