Ο «τίμιος γίγαντας» της πάλης

Τον δρόμο προς την αιωνιότητα πήρε ξαφνικά την Πέμπτη σε ηλικία 63 ετών ο θρύλος της ελληνορωμαϊκής πάλης Γιώργος Ποζίδης, ακολουθώντας τον συναθλητή και φίλο του Μπάμπη Χολίδη, ο οποίος «έφυγε» σχεδόν ένα μήνα πριν, στις 26 Ιουνίου, καθιστώντας το 2019 μια κακή χρονιά για το άθλημα των δυνατών.

Ο «τίμιος γίγαντας», όπως τον αποκαλούσαν όλοι, είχε έρθει 6^ος στην Ολυμπιάδα του Λος Αντζελες το 1984, με τον Μπάμπη Χολίδη να χαρίζει, τότε, στα ελληνικά χρώματα το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία των 57 κιλών.

Ο Γιώργος Ποζίδης, απόγονος προσφύγων από τον Πόντο, γεννήθηκε το 1956 στη Μαυροπηγή Κοζάνη και η ενασχόλησή του με την πάλη ήρθε μάλλον συγκυριακά, καθώς επιθυμία του ήταν να γίνει μποξέρ. Τυχαία, ωστόσο, βρέθηκε στο γυμναστήριο της ΧΑΝΘ – ένα από τα σημαντικότερα φυτώρια πρωταθλητών της Βορείου Ελλάδος – κατά τη διάρκεια προπόνησης και το έμπειρο μάτι του μετέπειτα προπονητή του Στέφανου Ιωαννίδη ξεχώρισε κατευθείαν τα σωματικά προσόντα του νεαρού Ποζίδη, βλέποντάς τον να σηκώνει βάρη. Αυτό ήταν. Ο δρόμος για τις ολυμπιακές διακρίσεις και όχι μόνο, είχε μόλις ανοίξει μπροστά του.

Εκτός από 6^ος  ολυμπιονίκης της ελληνορωμαϊκής πάλης στους ταραγμένους, λόγω της αποχής του συνόλου των χωρών του ανατολικού μπλοκ Ολυμπιακούς του Λος Αντζελες, ο Γιώργος Ποζίδης κατέκτησε επίσης δύο χάλκινα μετάλλια στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα του 1981 και του 1984, ήρθε τέταρτος ένα χρόνο πριν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, ενώ είχε ανέβει στο δεύτερο σκαλί του βάθρου στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1979, χρονιά που σηματοδοτεί την αρχή του «χορού» των διεθνών επιτυχιών του. Πέραν των παραπάνω, είχε επίσης εκπροσωπήσει επάξια τη χώρα μας (με ένα χρυσό και ένα ασημένιο μετάλλιο) στα Παγκόσμια Στρατιωτικά Πρωταθλήματα.

Παρότι ξεκίνησε την πάλη στη σχετικά προχωρημένη (για πρωταθλητισμό) ηλικία των 20 ετών, συμμετείχε και σε αγώνες ελεύθερης πάλης, ωστόσο η ελληνορωμαϊκή ήταν το στυλ στο οποίο διακρίθηκε (στην κατηγορία των 90 κιλών), κατακτώντας το πρώτο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα μόλις λίγους μήνες μετά την πρώτη του προπόνηση με τον Ιωαννίδη.

Το «βάπτισμα του πυρός» σε Ολυμπιάδα ήρθε σε ηλικία 24 χρόνων στη Μόσχα το 1980, σε άλλη μια διοργάνωση στιγματισμένη από το μποϊκοτάζ δεκάδων χωρών, αυτή τη φορά προσδεμένων στο άρμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Παρά την απειρία του κατάφερε να πλασαριστεί στην 8^η θέση, έχοντας, μάλιστα, κατά τους πρώτους γύρους αντιμετωπίσει μεγαθήρια της εποχής που διακρίθηκαν στα μετάλλια.

Ωστόσο, η επόμενη διοργάνωση – εκείνη του Λος Αντζελες – ήταν αυτή που τον στιγμάτισε. Εχοντας πλέον αποκτήσει και ολυμπιακή εμπειρία ο φιλόδοξος και εργατικός παλαιστής ήταν βέβαιος για την κατάκτηση μεταλλίου στη μεγαλύτερη γιορτή του αθλητισμού. Η πίκρα του όταν αυτό δεν έγινε πραγματικότητα δεν μπορεί να ξεχαστεί από κανέναν. Αυτή ήταν και η τελευταία συμμετοχή του σε Ολυμπιακούς Αγώνες ως αθλητής.

Οταν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση συνέχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην ελληνική πάλη από το πόστο του προπονητή, κατευθύνοντας τους αθλητές της εθνικής αποστολής σε τρεις Ολυμπιακούς Αγώνες: Στη Σεούλ το 1988, στη Βαρκελώνη το 1992 και στην Ατλάντα το 1996. Επιπλέον, διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Φιλάθλων Πάλης από το 2003 έως το 2004, ενώ ως καθηγητής δίδαξε θεωρία και μεθοδική της πάλης στα ΤΕΦΑΑ (από τα οποία είχε εν τω μεταξύ αποφοιτήσει) και ως ολυμπιονίκης υπηρετούσε στην Ελληνική Αστυνομία.

Κατά διαστήματα δραστηριοποιήθηκε με εξίσου μεγάλη επιτυχία και στη νυχτερινή διασκέδαση της Θεσσαλονίκης, διατηρώντας καταστήματα, με την αγάπη του για τα ποντιακά γλέντια να είναι παροιμιώδης. Είχε αποκτήσει δύο γιους, τον Θεόδωρο και τον Μιχάλη και μία κόρη, την Ευμορφίλη, ενώ ευτύχησε να δει και τέσσερα εγγόνια.

Ο Γιώργος Ποζίδης έχασε την πιο κρίσιμη μάχη της ζωής του το βράδυ της Πέμπτης ενώ διασκέδαζε με φίλους σε ταβέρνα της Επανομής. Εκεί αισθάνθηκε μια ξαφνική αδιαθεσία και στο σημείο κλήθηκε αμέσως ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, όμως για τον «τίμιο γίγαντα» ήταν ήδη αργά. Σύμφωνα με την ενημέρωση του ΕΚΑΒ, ο πολυνίκης αθλητής εξέπνευσε προτού φθάσουν οι διασώστες και μεταφερθεί στο νοσοκομείο «Γ. Παπανικολάου».

Ο χαμός του, 40 ημέρες μετά τον χαμό του έτερου γίγαντα της πάλης και καρδιακού του φίλου Μπάμπη Χολίδη, βύθισε στο πένθος συγγενείς, φίλους, συνεργάτες και συναθλητές αλλά και το ελληνικό φίλαθλο κοινό που τον αγάπησε μέσα από τις επιτυχίες του.

Ενα είναι σίγουρο, ο Γιώργος Ποζίδης έζησε μια ζωή γεμάτη. Γεμάτη αγώνες, διακρίσεις, χαρές αλλά και απογοητεύσεις, όπως αυτή του 1984. Εφυγε με ένα μόνο παράπονο: Δεν κατάφερε ποτέ να επισκεφτεί τη γη των προγόνων του: Τον Πόντο. Ηθελε, είχε πει σε συνέντευξή του, να το κάνει οργανωμένα. Δυστυχώς, η μεγάλη καρδιά του τον πρόδωσε πριν δει το ορεινό χωρίο Αλίσοφι της επαρχίας Καρς από όπου καταγόταν ο πατέρας του ή την Τραπεζούντα γενέτειρα των γονιών της μητέρας του.

«Αγαπώ όλον τον Πόντο και όλες τις παραδόσεις του. Αυτή είναι η πατρίδα μου. Ενα χαμένο μα αλησμόνητο κομμάτι της Ελλάδας, όπου ο Ελληνισμός ήκμασε 3.000 χρόνια. Στον Πόντο μείναμε ανέγγιχτοι από τη σκλαβιά και αυτό το δηλώνει ολόκληρος ο ποντιακός ελληνισμός. Για παράδειγμα, δεν υπήρξε ούτε ένα μεικτό ζευγάρι μεταξύ Ελληνα και Τούρκου», έλεγε με περηφάνια και δεν έχανε ευκαιρία να χορέψει αλλά και να μιλήσει ποντιακά.